მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: გადავახტი ბარიერს, ფოტოგრაფებს და ტრიბუნაზე ავცოცდი

(გაგრძელება. დასაწყისი 2018 - N224, 225, 226, 227, 229, 230, 231, 232, 234, 235, 236, 237, 239, 240, 241, 242, 244, 245, 246, 247, 249, 250, 251, 252, 254, 255, 256, 257; 2019 - N2, 3, 4, 5, 18, 19, 20, 23, 24, 25, 28, 29, 34, 38, 40)

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: უილიამსს სეტი 6:1 მოვუგე, სახე გავიწმინდე, ბანანი ჩავკბიჩე...

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: უილიამსთან მატჩის წინ მსაჯს მორიდებით ვკითხე - ტუალეტი სად არის?

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: თითქოს ტრანსიდან გამოვედი

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: ოცი მამაკაცი იდგა გადასაფარებლით და თვალს არ მაშორებდა... რამე პრობლემაა ბიჭებო?!

დრო გადიოდა. განათება იცვლებოდა. მე მოვიგე პირველი სეტი. უნდა მომეგო კიდევ ერთი. სწორედ ამ დაუჯერებელი დღის შუაში, სერენამ დაიწყო ჩემზე ზეწოლის ზრდა - ეს სწორედ მისი დრო იყო. მისთვის აუცილებელი იყო მეორე სეტის დასაწყისში ჩემი გატეხა, რათა ჰქონოდა შესაძლებლობა - შეეცვალა მატჩის მსვლელობა. პირველ გეიმში მან მოიგო თავისი მოწოდება, მეორე გეიმში ბრეიკ-პოინტამდე მივიდა, მაგრამ გავიბრძოლე.

საინტერესო რამ მოხდა მეორე სეტის მესამე გეიმში. ასეთ ამბებს არ აღნიშნავენ მატჩის სტატისტიკაში ან სამეცნიერო გრაფიკაში, მაგრამ ხანდახან, ისინი აბსოლუტურად ყველაფერს ცვლიან. ორივენი ბადესთან გავედით დარტყმების გაცვლის დროს. მან ძლიერი დარტყმა შეასრულა - ჩემი პასუხი კიდევ უფრო ძლიერი იყო. ბურთი პირდაპირ ცხვირში მოხვდა. მე ქულა მოვიგე. თავდაპირველად, გაღიზიანებული მომეჩვენა, შემდეგ გაბრაზებული.

მის თვალებში ნაპერწკალი გაჩნდა. სახეში ბურთის მოხვედრა უიმბლდონის ცენტრალურ კორტზე დამამცირებელი იყო - ტელევიზიამ თავიდან დარტყმა ნორმალური სიჩქარით აჩვენა, შემდეგ შენელებულად, კიდევ უფრო შენელებულად, შემდეგ საპირისპირო რაკურსით. ამგვარი ინციდენტი შეიძლება გახდეს სწორედ ის მომენტი, რომელიც სპორტსმენს გამოსაფხიზლებლად, თამაშის მსვლელობის შესაცვლელად სჭირდება. სერენამ მოიგო ეს გეიმი და ძალიან მაწვებოდა - ცდილობდა ჩემი მოწოდების აღებას. გავძელი, მაგრამ მომდევნო გეიმებში ახალი გააფთრებით ათამაშდა. მეხუთე გეიმში მხოლოდ ერთი ქულის აღება მოვახერხე, მეექვსეში კი მან მოიგო ჩემი გეიმი.

აი ასე, მოულოდნელად, სერენამ თითქოს ტალღა დაიჭირა. მეორე სეტი დროში გაიწელა და ის იგებს - 4:2-ს. ჩემ წინ ახალი მომავალი გამოისახა - ის, რომელსაც ყველა ელოდა - სერენა უილიამსი მოიგებს მეორე სეტს 6:2, შემდეგ მესამეს და ზედიზედ მესამედ გახდება უიმბლდონის ჩემპიონი, რითაც დაადასტურებს თავის პირველ პოზიციას მსოფლიოში. შემდეგ ადამიანები ილაპარაკებენ, რომ მე ბედნიერი უნდა ვიყო საერთოდ ფინალამდე რომ მივაღწიე და იქ პირველი სეტი მოვიგე, სანამ სერენა ყველაფერს თავის ადგილს მიუჩენდა.

სწორედ ასეთი განწყობა იგრძნობოდა ჰაერში - ხალხმა თანდათან დაიწყო იმაზე ფიქრი, რომ ბოლოს და ბოლოს, ეს მაინც სერენას დღე იყო. ასეთი რამ შეიძლება ერთი მატჩის განმავლობაში ათჯერ მოხდეს. ბედის ბორბალი ტრიალებს, ბედი იცვლება. და იმ მომენტში, როცა შენ ამას ეთანხმები - წაგებული ხარ. ასეთ მომენტებში საკუთარ თავს შემდეგი უნდა უთხრა: „შესანიშნავია! უნდა წავაგო, რადგან მინდა ყველამ დაიმახსოვროს ჩემი დაუჯერებელი რევანში“. სხვა სიტყვებით, საკუთარ თავს ატყუებ.

გავტყდები და დავნებდები თუ ბოლომდე გავძლებ?

როგორც უკვე ვთქვი, ეს ჩემი განმასხვავებელი თვისებაა. მე მებრძოლი ვარ ბუნებით. მე არ ვნებდები. და ის, რომ 4:2-ს მიგებ, არ ნიშნავს, რომ მიწაზე გავერთხმები მომდევნო გეიმებში. უფრო მეტიც, ჩემთვის ეს არის კონტრდარტყმის მიყენების დრო, სწორედ ის მომენტი, როცა მეტოქეს უკვე სჯერა თავისი გამარჯვების.

მას ასე, რა გავაკეთე? დავიწყე სერენას მოწოდების ძალის გამოყენება - ხანდახან ის აწვდის საათში 120 მილით და ეს მის წინააღმდეგ მოქმედებს. მან მოიგო ჩემი მოწოდება? მე მისას მოვიგებ, შემდეგ გავძლებ და მოვიგებ მომდევნო გეიმს. ახლა, ანგარიში 4:4 გახდა მეორე სეტში. ეს იყო კრიტიკული წონასწორობა. ის განსაზღვრავდა მეცხრე გეიმის მთელს მნიშვნელობას. სწორედ ასე აღვიქვი ის. სერენა აწვდიდა. ვხედავდი, როგორ დაარტყა საფარს ბურთი, დაიცადა ერთი წამი და მეორედ დაარტყა. ის ისევ ძველი სერენა უილიამსი იყო, მაგრამ მასში რაღაც შეიცვალა. მასში რაღაც გაქრა. შესაძლოა, მან უკვე იცოდა, რომ წააგებდა. მოასწრო ამის წაკითხვა ჩემს გამოხედვაში. მან უკვე იცოდა, როგორი მწარე იქნებოდა ეს წაგება. და ამის მიუხედავად, როგორც სასოწარკვეთილი მოწინააღმდეგე, ის მზად იყო ებრძოლა დაღმავალი გზის თითოელი საფეხურისთვის.

ეპიკური აღმოჩნდა მეორე სეტის მეცხრე გეიმი. ეს იყო განვლილი 15 გეიმი მინიატიურაში. მეგონა, რომ ის უსასრულოდ გრძელდებოდა. ოთხჯერ მოვიპოვე ბრეიკ-პოინტი, მაგრამ ის ახერხებდა გადარჩენას. ბოლოს და ბოლოს, მე-14 ქულის გათამაშებისას, წინ გავიქეცი და ბურთი კორტის უკანა კუთხეში გავუშვი. სერენა თითქმის დაეცა, მაგრამ აშკარად გაითამაშა. მან ეს იმისთვის გააკეთა, რომ ქულის მოგებაზე მეტოქის დამსახურება წაერთმია?
„საამაყო არაფერია, - თითქოს ამბობდა ის. - უბრალოდ, არ გამიმართლა“.

სხვა სიტყვებით, მან ეს დარტყმა იმიტომ არ გაატარა, რომ ფეხი დაუცდა. ხოლო ფეხი დაუცა იმიტომ, რომ იცოდა 0- დარტყმას ვერ აიღებდა. ძლივს შეინარჩუნა წონასწორობა, ბურთისკენ გაიქცა. მაგრამ ისევ ბადეს მოარტყა.

ახლა მე მატჩზე ვაწოდებდი და ფორტუნა ჩემს მხარეს იყო. პირველი ქულა წავაგე, რაც არც ისე კარგია, როცა საჩემპიონო გეიმს იწყებ. მეორე ქულა ეისის ჩაწოდებით მოვიგე, შემდეგ შესანიშნავი მოწოდებით 30:15 გავხადე ანგარიში. კიდევ ერთი შეცდომა სერენას მხრიდან მოწოდების შემდეგ და ერთი ნაბიჯი მაშორებს გამარჯვებამდე. მარცხენა ხელზე ჩავუწოდე, ბურთი სწრაფად დამიბრუნდა - 40:30. შემდეგ, როცა მორიგი მოწოდებისთვის ვემზადებოდი, გამახსენდა რაღაც, რაც იმ დღეს მწვრთნელმა მითხრა:

- ბექჰენდზე არ ჩაუწოდო. ამაშია მისი ძალა. აიძულე, ფორჰენდით მოიგერიოს.

ასეც მოვიქეცი. სერენამ ბურთი მოიგერია, მაგრამ დარტყმა სუსტი აღმოჩნდა. სწრაფად მოვემზადე, ფეხების მდგომარეობა ფორჰენდის დასარტყმელად გადავაწყვე და ბურთს ზუსტად იმ მომენტში დავარტყი, როცა ის ბალახის საფარიდან ახტა. მისგან მარჯვნივ დავარტყი, თან ხმამაღლა დავიყვირე. ეს იყო დარტყმა, რომელიც ყველა წინა დარტყმას გადაწონიდა, რაც კი ცხოვრებაში მქონდა შესრულებული. გავჩერდი და ხელები და თვალები ცისკენ მქონდა აღმართული. საპასუხო დარტყმისას სერენამ ბადის მეორე მხარესაც ვერ გადმოაგდო ბურთი. მუხლებზე დავეცი, სახეზე ხელები ავიფარე და ზეიმი დავიწყე. მაგრამ, როცა ამას ვაკეთებდი, ვგრძნობდი, რომ ეს ჟესტი ჩემი არ იყო. ეს იყო ზუსტად ისეთი ჟესტი, რომელიც ხუან კარლოს ფერერმა გააკეთა, როცა საფრანგეთის ღია პირველობა მოიგო. შეიძლება ეს ჟესტი სპეციალურად გავაკეთე - ასე მინდოდა მისთვის მადლობა გადამეხადა, რომ მე ამირჩია ტურნირის გამარჯვებულად, ან მინდოდა მისთვის კოდირებული შეტყობინების გაგზავნა, მაგრამ სიმართლე იმაში მდგომარეობს, რომ იმ მომენტში არ ვიცოდი რას ვაკეთებდი. უბრალოდ, ჩემი გამარჯვების წამს აღვნიშნავდი.

ბადესთან მივირბინე. მეგონა, რომ სერენა ხელს ჩამომართმევდა. ამის ნაცვლად, მან ბადეს შემოუარა და გადამეხვია. ჩემთვის ეს სიურპრიზი აღმოჩნდა. მახსოვს, გავიფიქრე: „ეს რაიმე პროტოკოლია? ნუთუ ასე უნდა მოიქცე, როცა „დიდი სლემის“ ტურნირს აგებ?“ შემდეგი აზრი იყო: „რა გაეწყობა, თუ მას უნდა გადამეხვიოს, მე არ ვარ წინააღმდეგი“. სერენა ძლიერად მომეხვია, მეც იმავეთი ვუპასუხე, თუმცა, იმ მომენტში არა მისკენ, არამედ ტრიბუნებისკენ ვიყურებოდი და იქ მამას ვეძებდი, მინდოდა მისთვის შემეხედა, ამჯერად, როგორც უიმბლდონის ჩემპიონს. სერენამ რაღაც ამდაგვარი მითხრა: „შესანიშნავად იმუშავე“. და გაიღიმა. მაგრამ არ მგონია, რომ ის გულით იღიმოდა.

უიმბლდონზე არსებობს ტრადიცია. როგორც შემდეგ გაირკვა, ეს ახალი ტრადიციაა, რომელიც მე მოძველებული მომეჩვენა: მოგებული ტრიბუნებზე ძვრება, რათა გამარჯვება თავის ოჯახთან ერთად იზეიმოს. მე მხოლოდ 17 წლის ვიყავი და მინდოდა გამომეცადა აბსოლუტურად ყველაფერი. ამიტომაც, გადავახტი ბარიერს, სადაც ფოტოგრაფები იდგნენ და რიგებში მამისკენ ასვლა დავიწყე. ამ ყველაფერს ჩვენ ორნი ვიწყებდით და ახლაც, მხოლოდ ჩვენ ორნი უნდა ვყოფილიყავით. მიყვარს ამ მატჩის ჩანაწერის ყურება და ამ მომენტში იურიზე დაკვირვება. მამაჩემი არაემოციური ადამიანია. ემოციები მას შიგნით ღრმად აქვს ჩამალული, და მას არავის უჩვენებს. უფრო მეტიც, ცხოვრებაში ატირებული მხოლოდ ერთხელ მყავს ნანახი. ეს მაშინ, როცა ჩვენს ლეკვს ოპერაცია დასჭირდა. მაგრამ ეს უკვე სხვა ისტორიაა. ფირზე ჩანს, როგორ ცდილობს ჩემამდე მოღწევას, მე კი მასთან მისვლას. როგორ ძველ სულელურ ფილმებშია. როგორც იქნა, მოაღწია ჩემამდე, ხელი მტაცა და დიდი ხნით მკლავებში მომიქცია. ამ ჩახუტებაში იყო ყველაფერი - მთელი ჩვენი ბრძოლა და ყველა ჩვენი ოცნება.

ერთი წუთის შემდეგ, ისევ ცენტრალურ კორტზე ვიყავი, სადაც ემზადებოდნენ საზეიმო ცერემონიისთვის, რომელიც თამაშის დასრულებისთანავე იმართება. ყველანი მხოლოდ მე მელოდნენ, მაგრამ ზუსტად იმ მომენტში, როცა ქვემოთ ჩამოვდიოდი, უცებ დედა გამახსენდა! სასწრაფოდ დედას უნდა შევატყობინო!

- ეი, - დავუყვირე მამას, რომელიც 20 რიგით ჩემზე ზემოთ იყო. - დედას მინდა დავურეკო!

იურის არც უფიქრია, ჯიბიდან მობილური ამოიღო და ჩემს მხარეს ისროლა. იდეალური სროლა - იდეალური მიღება. ნომრის აკრეფა დავიწყე, თან ვუახლოვდებოდი სატელევიზიო კამერას მატჩის შემდგომი ინტერვიუსთვის. ისევ და ისევ ვკრეფდი ნომერს, მაგრამ მესმოდა მხოლოდ ხმოვანი ფოსტა ან „დაკავების“ მოკლე სიგნალი. ჯანდაბა! უბრალოდ არ მესმოდა, რომ დედა იმ მომენტში ფლორიდადან ნიუ იორკში მიფრინავდა JetBlue-თი. ჩვენ მას ნიუ იორკში უნდა შევხვედროდით. დედა ტელევიზორში უყურებდა ყველაფერს. შემდეგ სტიუარდესას დაუძახა და სიცილით მისთვის რაღაცის ახსნა დაიწყო, თან ტელეფონზე უთითებდა. მაგრამ არაფრის გაკეთება არ შეიძლებოდა. სტადიონზეც ყველა იცინოდა. ტელეფონი ჯერ ისევ ხელში მეჭირა, როცა ვიღაცამ მიკროფონი სახეზე მომადო და მკითხა:

- რა, სიგნალი არ არის?

(გაგრძელება იქნება)

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
5867
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;