მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: მესმოდა სერენას ტირილი, არ შეწყვეტილა...

(გაგრძელება. დასაწყისი 2018 - N224, 225, 226, 227, 229, 230, 231, 232, 234, 235, 236, 237, 239, 240, 241, 242, 244, 245, 246, 247, 249, 250, 251, 252, 254, 255, 256, 257; 2019 - N2, 3, 4, 5, 18, 19, 20, 23, 24, 25, 28, 29, 34, 38, 40, 44)

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: გადავახტი ბარიერს, ფოტოგრაფებს და ტრიბუნაზე ავცოცდი

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: უილიამსს სეტი 6:1 მოვუგე, სახე გავიწმინდე, ბანანი ჩავკბიჩე...

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: უილიამსთან მატჩის წინ მსაჯს მორიდებით ვკითხე - ტუალეტი სად არის?

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: თითქოს ტრანსიდან გამოვედი

რამდენიმე წუთის შემდეგ, უკვე სერენას გვერდით ვიდექი და პრიზებს ვიღებდი. ასეთ მნიშვნელოვან მატჩში წაგება - ყოველთვის მძიმეა.

დამიჯერეთ, ეს ასეა - საკუთარი გამოცდილებიდან შევიტყვე. უნდა გამოიყურებოდე დახვეწილად და სასიამოვნოდ იმ დროს, როცა შენ შიგნით სიბრაზისგან ყველაფერი ბობოქრობს. უიმბლდონზე წაგება კი ნამდვილ წამებას ემსგავსება, რადგან ეს არის „დიდი სლემის“ ერთადერთი ტურნირი, სადაც დამარცხებულმა უნდა იაროს გამარჯვებულის გვერდით, როცა ის საპატიო წრეს არტყამს. ეს ერთ-ერთი ყველაზე უსიამოვნო მომენტია, რომელსაც ჩოგბურთელი შეიძლება წააწყდეს პროფესიული ტურის დროს. შენ ამ კორტზე ყველაფერი დატოვე მოგების იმედად. მაგრამ რაღაცნაირად წააგე! და ახლა, შენ უნდა იდგე პუბლიკისა და ტელეკამერების წინ, იზეიმო ადამიანის გამარჯვება, რომელმაც ყველაფერი წაგართვა. ნამდვილი წამებაა.

წაგებული იღებს სამახსოვრო პრიზს და მადლობას. გამარჯვებული - ვერცხლის ლანგარს, რომელსაც ასევე ეძახიან თეფშს ვარდის წყლისთვის. პირველად ის 1886 წელს გადასცეს გამარჯვებულს. ლანგართან ერთად, ჩემპიონი იღებს მილიონ დოლარს და პუბლიკის სიყვარულსა და აპლოდისმენტებს. პრიზს გადასცემდა პრინცი ჩარლზი და სრულიად ინგლისის საჩოგბურთო კლუბი. თავიდან სერენას რიგი იყო. მას მართლაც ბრწყინვალედ ეჭირა თავი: როცა რეპორტიორმა ჰკითხა შეგრძნებების შესახებ, ის ლაპარაკობდა მხოლოდ ჩემს მიღწევებზე, მაგრამ ამ ღიმილისა და თბილი სიტყვების უკან ჩანდა, რომ ის იტანჯება და ერთი სული აქვს დადგეს ის მომენტი, როცა კორტიდან გაიპარება, ისევე, როგორც ნებისმიერი მის ადგილზე. ტელეკამერების წინ, მადლობა გადავუხადე ყველას, ვინც კი გამახსენდა. ნიკ ბოლეტიერი და რობერტ ლანსდორპი. ჩემი მშობლები. მოვყევი ჩემი გაციების შესახებ და მივანიშნე ხუან კარლოს ფერეროზე, თუმცა არ მიხსენებია მისი სახელი. არ მეგონა, რომ ოდესმე ამის შესახებ მოვყვებოდი.

რაღაც მომენტში თვალები ჩემი ლოჟისკენ ავწიე და ჩემს გუნდს გავუღიმე, თან თმების შეჭრის მოძრაობა გავაკეთე. ასე შევახსენე მამას, მწვრთნელსა და ინსტრუქტორს ჩვენი სანაძლეოს შესახებ. „თუ მოვიგებ, მოგიწევთ თმების გადაპარსვა“. მაგრამ, ბოლოს და ბოლოს, აღარ მომითხოვია კატეგორიულად ამ სურვილების შესრულება. შესაძლოა, იმიტომ, რომ მამაჩემს თავი რომ გადაეპარსა, მას თმები ხელმეორედ აღარასოდეს ამოუვიდოდა.

მარტო გავემართე გასახდელში. სერენა კორტიდან მაშინვე გავიდა, როგორც კი ეს შესაძლებელი გახდა და ეს არ აღიქმებოდა სკანდალად. მე ეს ვერ შევამჩინე და არც დავფიქრდებოდი ამაზე, რომ არა ის, რაც მოხდა ჩემი გასახდელში დაბრუნების შემდეგ. გასახდელში პირადი კაბინის ქონა ნიშნავს, რომ იმ შემთხვევაშიც კი, თუ ვერ ხედავ შენს მოწინააღმდეგეს, შეგიძლია მოისმინო. მე კი, როცა გასახდელში დავბრუნდი და გამოცვლა დავიწყე, სერენას ქვითინი გავიგონე. ერთი წუთითაც არ შეწყვეტილა. რაც შეიძლება სწრაფად დავტოვე გასახდელი, მაგრამ სერენამ იცოდა, რომ მე მესმოდა მისი. ხალხი ინტერესდება, რატომ მიჭირს სერენას დამარცხება - ბოლო ათი წლის განმავლობაში, მან მოახერხა ჩემთვის ჭკუის სწავლება. ჩვენი მატჩების ანგარიშია - 2:19 არა ჩემს სასარგებლოდ.

და აი, ამ სიტუაციის გაანალიზებისას, ადამიანები იწყებენ ლაპარაკს სერენას ძალაზე, მის მოწოდებაზე და საკუთარ თავში დამაჯერებლობაზე. და, ეჭვგარეშეა, ამაში არის სიმართლის დიდი წილი. მაგრამ ჩემთვის, სწორი პასუხი დარჩა სწორედ იმ გასახდელში, როცა ფორმას ვიცვლილი სერენას ქვითინის ფონზე. ვფიქრობ, სერენა ვერ მიტანდა იმის გამო, რომ მე, სწორედ იმ გამხდარმა ბავშვმა სრულიად არალოგიკურად მოუგო უიმბლდონი. მგონი, ვერ მიტანდა იმის გამო, რომ წავართვი რაღაც, რაც თავის საკუთრებად მიაჩნდა. ვფიქრობ, ვერ მიტანს იმ მიზეზით, რომ მის ცხოვრებაში ყველაზე ცუდი მომენტის მოწმე გავხდი. და რაც უფრო მეტად ვფიქრობ ამაზე, მით უფრო მჯერა, რომ ყველაზე მეტად ვერ მიტანს იმის გამო, რომ მე მისი ქვითინი მოვისმინე. ამას ის არასოდეს მაპატიებს. სულ მალე, ტურნირის შემდეგ გავიგე, როგორ უთხრა სერენამ თავის მეგობარს, რომელმაც ეს ამბავი მე მომიყვა:

- ცხოვრებაში აღარ წავაგებ ამ ძუკნასთან.



მომდევნო რამდენიმე საათი ჩემთვის საკმაოდ დატვირთული იყო. ეს იყო კულმინაცია იმ ყველაფრისა, რისკენ ვისწრაფოდით და რისთვისაც ვმუშაობდით. გამარჯვება სულ რამდენიმე წამი გრძელდება, შემდეგ კი ისევ საწვრთნელ კორტზე გადიხარ. მაგრამ როგორი წამებია ეს!
ფინალის მეორე დილას უიმბლდონის მეჯლისისთვის კაბის საძებნელად წავედი. როცა უიმბლდონს იგებ, შენს გარშემო ყველაფერი იცვლება - ამის უარყოფა სისულელე იქნებოდა. სხვა დროს, ყოველ ჯერზე, როცა ლონდონში ახალი კაბის ყიდვა მინდოდა, საყვარელ მაღაზიებში მივდიოდი, კოლექციებს ვათვალიერებდი, გასასინჯად შევდიოდი და ასე შემდეგ. ახლა კი, როცა ვთქვი, რომ ქალაქში რაღაცის შეძენა მინდა, ჩემს კართან მაშინვე გაჩნდა მანქანა უიმბლდონის საორგანიზაციო კომიტეტისგან. მან წამიყვანა ქალაქის გარეუბნებში, როგორც მფრინავმა ხალიჩამ, რომელიც დაძვრება ქუჩებსა და სახლების სახურავებს შორის. მე უკვე მელოდნენ Louis Vuitton-ის შოუ-რუმში. გარს მეხვივნენ გამყიდველები, რომლებიც მზად იყვნენ მოეზომათ ჩემთვის ყველაზე ლამაზი კაბები, რაც კი აქამდე მენახა. წითელი, ვერცხლისფერი ან ოქროსფერი. მე გავჩერდი სწორ კრემისფერ კაბაზე პლისირებული ქვედაბოლოთი.

საღამოსთვის სპეციალურად გამოვეწყვე. თმა დავისწორე და პრაქტიკულად არ გამომიყენებია კოსმეტიკა. მაშინ არც ვიცოდი, რა უნდა გამეკეთებინა კოსმეტიკისთვის. შებოჭილი ვიყავი და ვნერვიულობდი, ჩემ გარშემო იმდენი კამერა იყო, რამდენიც აქამდე განვლილ ცხოვრებაში ერთად არ მინახავს. თვალებიც კი ამტკივდა ამდენი განათებისგან. ჩემ წინ ლაქები დაცურავდნენ და მინდოდა, სწრაფად მოვშორებოდი კამერებს და შენობის სიღრმეში შევსულიყავი. შთამბეჭდავი შესასვლელის ორივე მხარეს ოფიციალური დაცვა იდგა. კარი გაიღო, შიგნით შევედი და გავიმეორე სერენა უილიამსის გზა, რომლითაც ის სამი წლის წინ მიდიოდა.

მაშინ მე მაყურებელი ვიყავი, ახლა მთავარი მოქმედი პირი. ხალხი ოთახში ფეხზე ადგა და ტაშის დაკვრა დაიწყო. მათ ოვაცია მომიწყვეს. იუნიორების მაგიდას ჩავუარე, სწრაფი მზერა ვესროლე გოგონებს, რომლებიც ამ მაგიდასთან ისხდნენ. ვიცოდი, რომ თუ მინდოდა დღეს მოპოვებული ადგილის შენარჩუნება, მომიწევდა უახლოეს წლებში მათი, ყველას დამარცხება. ღამემ შეუმჩნევლად გაირბინა. როგორც სიზმარმა. მთელი ეს კაბები. მთელი ეს საღებავები. მუსიკა და ღვინო. ჯერ მხოლოდ საღამოს რვა საათი იყო. და უცებ დავაფიქსირე, რომ ღამის ორი საათი დამდგარა. მე უკვე სახლში ვიყავი, კიბეზე ავდიოდი, ხელში ფეხსაცმელები მეჭირა და ვოცნებობდი იმაზე, როგორ მოვუყვებოდი მამას ყველაფერზე, რაც თავს გადამხდა, დაველაპარაკებოდი წვრილმანებზე, მაგრამ ის შინ არ აღმოჩნდა.

(გაგრძელება იქნება)

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
6647
მკითხველის კომენტარები / 1 /
titro
1
moashoret es mtxle kala da misi istoriebi
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;