მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: პრესას მეტი საბაბი უნდოდა?! - არანორმალური რუსის კიდევ ერთი გამოხდომა [VIDEO]

(გაგრძელება. დასაწყისი 2018 - N224, 225, 226, 227, 229, 230, 231, 232, 234, 235, 236, 237, 239, 240, 241, 242, 244, 245, 246, 247, 249, 250, 251, 252, 254, 255, 256, 257; 2019 - N2, 3, 4, 5, 18, 19, 20, 23, 24, 25, 28, 29, 34, 38, 40, 44, 45, 46, 47, 49, 50, 53)

ფინალში შავი კაბა ჩავიცვი ოდრი ჰეპბერნის სტილში და მტკიცედ ვიყავი განწყობილი - სარეკლამო რგოლი რეალობად მექცია. მომეჩვენა, რომ იმ საღამოს პუბლიკა ძალიან ახლოს იჯდა კორტთან. სტადიონზე ატმოსფერო ზედმეტად დამუხტული იყო - კამერების შუქი და კინოვარსკვლავები. დროდადრო იქმნებოდა შთაბეჭდილება, რომ თავად კი არ ცხოვრობდი საკუთარი ცხოვრებით, არამედ გვერდიდან უყურებდი მას. თითქოს ვიღაც სხვა იყავი და ღმერთმა უწყის სად იმყოფებოდი. ამ შეგრძნებისგან უნდა განთავისუფლდე ჯერ კიდევ პირველი გეიმის დაწყებამდე. იმისთვის, რომ მოიგო, უნდა იმყოფებოდე აქ და ამწუთას. სხვა სიტყვებით, თამაშს ოდნავ გაუცხოებული შევხვდი, ეს კი ნიშნავს, რომ ვნერვიულობდი. ანენმა თავიდანვე პრაქტიკულად მიწასთან გამასწორა - მოიგო პირველი ორი გეიმი, სანამ მე გონს მოსვლას მოვასწრებდი. ხალხმა ნელ-ნელა ბუზღუნი დაიწყო. ვგრძნობდი, რომ მაყურებელი ჩემს მხარეს იყო - მათ ჩემი გამხნევება უნდოდათ.

გამარჯვების გასაღები გახდა ჩემი მოწოდება. თუ ჩემს მოწოდებაზე ვილაპარაკებთ, ის წელი ერთ-ერთი საუკეთესო იყო ამ მხრივ. ისევ დავიწყე მიზანში მოხვედრა. მოწოდება ძალიან ზუსტი გამოდიოდა და მუდმივად იქ ხვდებოდა, სადაც მე მინდოდა - კუთხეებში, ხაზზე, თან ძლიერად. როცა ასე აწვდით, აკონტროლებთ ქულას მაშინაც კი, თუ ეისი არ გამოგივიდათ. ვიცოდი რა ჩემი სისუსტეები, შევძელი თამაშის გადაყვანა ჩემი ძლიერი დარტყმების სიბრტყეში. ჩემი ბრძოლის ჟინი მოვახვიე თავს. ზოგიერთი ქულის გათამაშებისას, ანენს კორტზე ვარბენინებდი, თითქოს ის ჩემი მარიონეტი ყოფილიყო.

ვაიძულებდი, გადაადგილებულიყო ისე, როგორც მე მაიძულებდა ჩვენს წინა ოთხ შეხვედრაში. ამან შეაღწია მის გონებაში, ასე რომ, როცა ის მოწოდებაზე დგებოდა, წინასწარ იცოდა, რომ დარტყმების გრძელი გაცვლა ელოდა. ცუდი დასაწყისის შემდეგ, პირველ სეტში ორჯერ მოვიგე მისი მოწოდება. 6:4 ჩემს სასარგებლოდ. მეორე სეტი ბევრით ჰგავდა პირველს. ჩემმა მოწოდებამ უზრუნველყო ასხლეტა მარცხენა ხელზე. და ჩემმა ბექჰენდმა გადაწყვიტა საღამოს ბედი. მე მის მოწოდებაზე მხოლოდ ერთხელ მოვიგე - მერვე გეიმში, მაგრამ ხანდახან ერთიც საკმარისია.

მატჩის დასასრულის მოახლოებასთან ერთად ვგრძნობდი, როგორ იძაბებოდა სიტუაცია. ბრბო, მისი წამოძახილები, ნიუ იორკის ხმები... ახლა ყველაფერი დამოკიდებული იყო ჩემს კონცენტრაციაზე. ამ მატჩში კონცენტრაცია კი ისეთი იყო, როგორიც არასდროს. ტურნირის შედეგი, ახლა, ჩემს მოწოდებაზე იყო დამოკიდებული. ანენმა ჩემს მარცხენა ხელზე მოიგერია. ეს მისი დიდი შეცდომა იყო. მთელი ძალით მოვიგერიე - მან ვერ შეძლო დაბრუნება. ბურთი ბადეს მოხვდა. და ეს საკმარისი აღმოჩნდა. იმავე მომენტში მუხლებზე დავეცი, სახეზე ხელები ავიფარე, შემდეგ ტრიბუნებთან მივირბინე, მამას რომ მოვხვეოდი. ბოლოს კორტზე დავბრუნდი, საკუთარი პრიზის მისაღებად - ვერცხლის თასი, რომელიც ისე მკვეთრად ავწიე თავს ზემოთ, რომ თავსახური მოძვრა. ეს ჩემი სტილია. გაუჩერებლად ვიცინოდი.

მოვიგე, მაგრამ ჯერ ისევ არ მჯეროდა. ეს დაუჯერებელი ტურნირი იყო, რომელიც აქ, ნიუ იორკში მოვიგე, ყველას თვალწინ, ვინც მგულშემატკივრობდა და ვინც ჩემს წინააღმდეგ იყო. ცხოვრება შეიძლება შესანიშნავი იყოს. იმ მომენტში მეჩვენებოდა, რომ სამუდამოდ ასე იქნებოდა. მაგრამ, როცა ასე ფიქრობთ, როცა ამის დაჯერებას იწყებთ, როგორც წესი, ცდებით.

ერთმა ცნობილმა მომღერალმა ერთხელ იმღერა, რომ ცხოვრება ზებრასავითაა.

2008 წელი არ იყო ჩემი თეთრი ხაზი. ცუდ ამბებს მოსდევდა უარესი ამბები. ერთი საშინელება მეორეს ედებოდა. ყველაფერი კი დაიწყო რობერტ ლანსდორპიდან, რომელიც მიიჩნეოდა ჩემი ცხოვრებისა და ჩემი გუნდის მნიშვნელოვან ნაწილად. ის არანორმალური იყო, ის უკანალი იყო, მასთან რთული იყო და უცნაურობები ახასიათებდა - მაგრამ მე ის მიყვარდა. როგორც ჩანს, მამაჩემი არ იზიარებდა ჩემს გრძნობებს. როგორც ჩანს, მას აღარ შეეძლო მასთან მუშაობა. ან პირიქით.

რა მოხდა?

ყველაფერი დამოკიდებულია იმაზე, ვის დაუსვამ ამ კითხვას. მამაჩემი გეტყვით, რომ დრო გადის, ბევრი რამ იცვლება და ხალხი ერთმანეთს შორდება. ჩვენ ლანსდორპისგან ყველაფერი ავიღეთ, რაც საჭირო იყო, ლანსდორპმა კი მიიღო ჩვენგან ყველაფერი, რაც უნდოდა. ასე რომ, არავინ არაფერშია დამნაშავე. ყველაფერი დასრულდა. და დადგა წინ მოძრაობის დრო. მამას სჯერა, რომ მწვრთნელები და ცხოვრების რეჟიმი ყოველ რამდენიმე წელიწადში უნდა ცვალო - ეს საშუალებას გაძლევს, ისწავლო ახალი და ცხოვრება უფრო საინტერესოდ აქციო.

ლანსდორპი უარყოფს ამ საუბრებს და ამის ნაცვლად, ასახელებს კონკრეტულ დღესა და ზუსტ ინციდენტს.

ნადია პეტროვასთან ვთამაშობდი, რუს გოგოსთან, რომელზეც არც ისე მაღალი წარმოდგენის ვიყავი. თუმცა, იყო მასში რაღაც. შესაძლოა, მეტოქეობა უფრო მძაფრდება, როცა თანამემამულესთან თამაშობ. ყველაფერი ისე გამოიყურება, თითქოს ერთი და იმავე პარტნიორის სიყვარულისთვის თამაშობთ. და ასეთი ურთიერთობა ერთმანეთისადმი ზიზღს ჰგავს. იმედია, როცა თამაშს დავასრულებ, ჩემი ყველა მეტოქე შეძლებს მაპატიოს, და მეც ვაპატიებ ყველას, მაგრამ, ჯერჯერობით, თამაშში ვრჩები, მე მჭირდება ეს დაძაბულობა ურთიერთობებში. ამაში არ არის არაფერი პირადული. და არანაირი კავშირი არ აქვს კორტზე მყოფ გოგონასთან. ეს არის ჩემი ენერგიის წყარო. ის მჭირდება მოგებისთვის.

მატჩი ტელევიზიით გადაიცემოდა და ყველა უყურებდა მამაჩემს, რომელიც ჩემს ლოჟაში ლანსდორპთან ერთად იჯდა. იმ დროისთვის, იური უკვე სახელგანთქმული „საჩოგბურთო მშობელი“ იყო. ის არ იძლეოდა ინტერვიუებს, არაფერზე კომენტარს არ აკეთებდა პრესაში, არ ცდილობდა ნაცრის თვალებში შეყრას და ეს უფრო იდუმალსა და საინტერესოს ხდიდა. სანამ მიხვდა რა ხდებოდა, ის ჩოგბურთის სამყაროში კარიკატურად იქცა - გიჟი რუსი მამა, რომელიც კაპიუშონით დასეირნობს, არავის ელაპარაკება და თავისთვის ცხვირში რაღაცას ლაპარაკობს. მაყურებლის ნაწილმა გაიხსენა ამის შესახებ და პეტროვასთან მატჩში მდგომარეობა შტორმს დაემსგავსა. დაბოლოს, მატჩის შუაში, ვიღაცამ კორტზე საჩოგბურთო ბურთი ისროლა. ხელში ერთი უკვე მეჭირა და მოსაწოდებლად ვემზადებოდი და უცებ, კორტზე კიდევ ერთი ბურთი დაეცა. პუბლიკა ახმაურდა. შემდეგ გავიგონე მამას ხმა, რომელმაც ყველა სხვა ხმა გადაფარა:

- დაასრულე გათამაშება!

პრესა ამას ჩაებღაუჭა. არანორმალური რუსის კიდევ ერთი გამოხდომა. ჟურნალისტმა დაურეკა ლანსდორპს და ჰკითხა აზრი ამ ეპიზოდზე. რობერტს ბევრი არ ულაპარაკია, მაგრამ იმან, რაც თქვა და რაც შემდეგ გაზეთმა დაბეჭდა, მამა გააცოფა. რეალურად, ლანსდორპმა თქვა, რომ მისი აზრით, იური არ უნდა ყვიროდეს ტრიბუნიდან. შემდეგ თამაშზე, თუ ლანსდორპის ვერსიას დავუჯერებთ, მამა წყობიდან იყო გამოსული. ისინი სამარისებულ სიჩუმეში ისხდნენ გვერდიგვერდ. დაძაბულობა იზრდებოდა და იზრდებოდა. მე ვაგებდი და რაც უფრო ცუდად მიდიოდა თამაში ჩემთვის, მით უფრო უარესდებოდა მათი ხასიათი. ბოლოს და ბოლოს, მას შემდეგ, რაც მორიგი ქულა წავაგე, მამა ლანსდორპისკენ შებრუნდა და თქვა:

- აი, ხედავ? აი, რა გამოდის, როცა ტრიბუნებიდან არ ყვირი.

როგორ უპასუხა მას ლანსდორპმა? თუ თქვენ ერთხელ მაინც გინახავთ რობერტი, მაშინ უკვე მიხვდებოდით.

- მომშორდი, იური. და გეყოფა ამ ნაგვით ჩემი გამოკვება, - უპასუხა მან.

და ეს დასასრული იყო - რობერტ ლანსდორპთან ჩემი მუშაობის დასასრული. მასთან აღარ მივარჯიშია. დანაკარგი იმაზე დიდი იყო, ვიდრე შეიძლება წარმოიდგინოთ. მე ხომ ლანსდორპისგან არა მხოლოდ ბრტყელი დარტყმა და მონდომებით მუშაობა ვისწავლე. ამას გარდა, ის თავის მეგობრობას მჩუქნიდა და საკუთარ თავში დამაჯერებლობას მმატებდა. ჩვენს ურთიერთობებში იყო სტაბილურობა და ბალანსი, როგორსაც იშვიათად შეხვდები ცხოვრებაში. და გასაკვირი არ არის, რამდენ დიად მოთამაშეს დაუდასტურებია ის როლი, რომელიც ლანსდორპმა ითამაშა მათ წარმატებაში. თანაც ისინი არ ლაპარაკობენ საკითხის ტექნიკურ მხარეზე. ტექნიკა ნებისმიერმა შეიძლება შეგასწავლოს. ისინი ლაპარაკობენ იმ ურთიერთობებსა და შეგრძნებებზე, რომელსაც ის გასწავლის და რომლის წყალობითაც გადაირჩენ თავს, როგორ დიდ ორმოშიც არ უნდა ჩავარდე, რადგან შენ ჩემპიონი ხარ. მომდევნო წლებში სწორედ ეს მაკლდა, განსაკუთრებით კი ჩვენი განშორების პირველ თვეებში. სხვა სიტყვებით, რობერტ ლანსდორპი გაქრა ყველაზე არაშესაფერის მომენტში - სწორედ მაშინ, როცა იწყებოდა მძიმე პერიოდი ჩემს კარიერაში.

(გაგრძელება იქნება)

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
5618
მკითხველის კომენტარები / 1 /
წვიმა იყო
0
ყოველთვის ინტერესით და მოუთმენლად ველი შარაპოვას ატობიოგრაფიის გამოსვლას, მადლობა თქვენ ქალბატონებო და ბატონებო, მადლობა.
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;