მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: ეს ნაძირალა ჟურნალისტები!..

(გაგრძელება. დასაწყისი 2018 - N224, 225, 226, 227, 229, 230, 231, 232, 234, 235, 236, 237, 239, 240, 241, 242, 244, 245, 246, 247, 249, 250, 251, 252, 254, 255, 256, 257; 2019 - N2, 3, 4, 5, 18, 19, 20, 23, 24, 25, 28, 29, 34, 38, 40, 44, 45, 46, 47, 49, 50, 53, 54. 55, 56, 59, 63)

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: მზარავდა შეგრძნება, რომ მას...

[VIDEO] მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: როცა ის გღალატობს, ეს ყოველთვის ძალიან მტკივნეულია

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: ოთხი დღე გავატარე ჯიმისთან

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: პრესას მეტი საბაბი უნდოდა?! - არანორმალური რუსის კიდევ ერთი გამოხდომა [VIDEO]

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: ამის შემდეგ ყინულით სავსე აბაზანაში მომიწევდა ჩაჯდომა [VIDEO]

ეს გახდა გარდამტეხი მომენტი ჩემს გამოჯანმრთელებაში. დავიჯერე, რომ თავად წერის მექანიკურმა პროცესმა, შეიძლება, სხვანაირად ასაზრდოოს შენი ტვინი. წერის დროს, თავისთავად ამოტივტივდება ზოგიერთი აზრი და გრძნობა, რომელიც სხვა დროსა და გარემოებაში დამალული რჩება. შენ ის ზედაპირზე გამოგაქვს, სადაც იოლია მათი გაგება და გარკვევა. ეს იგივეა, რომ ბნელ ოთახში სინათლე აანთო. ის, რასაც სიბნელეში მონსტრად იღებდი, თურმე უწყინარი ჩრდილები ყოფილა. მოკლედ, დავაჯერე საკუთარი თავი, რომ ასეთი ხერხით შეიძლება შენს გონებაში დადებითი აზრები შეიტანო. გადაიტანე ისინი ქაღალდზე და ყველაფერი წესრიგშია.

და თუ თქვენ წაიკითხავთ ამ დღიურებს, რომელიც შევინახე და რომელიც მეხმარებოდა ამ წიგნის დაწერაში, თქვენ იპოვით ბევრ ფრაზას, რომელიც ერთნაირად იწყება: „შენ შეგიძლია, შენ შეგიძლია, შენ შეგიძლია...“ ყველაზე მეტად იმ მომენტებში მე ვფიქრობდი ტრავმაზე, იმედგაცრუებასა და ტკივილზე.

აი, ტიპური ჩანაწერი დღიურიდან:

სრულად განაწყენებულია ვარ! ხედავთ, წერაც არ შემიძლია. ღმერთმა იცის, რამდენი დრო გავიდა რეაბილიტაციის დაწყებიდან (მე მგონი, რვა კვირა), მე კი ჯერ ისევ ფსკერზე ვარ ამერიკის ყველაზე ცენტრში. და მე საერთოდაც არ მგონია, რომ ჩემი მხარის მდგომარეობა უკეთესი გახდა. ეს არის გაუთავებელი ბრძოლა. ყველაფერს ვაკეთებ, რაც ჩემს ძალებშია. და მიუხედავად ამისა, მუდმივად ვგრძნობ საკუთარ თავში სიცარიელეს. ვიცი, რომ ყველაფერი უკეთესობისკენ შეიცვლება, რომ შევძლებ თამაშის დაწყებას ყოველგვარი ტკივილის გარეშე, მაგრამ, ამავდროულად, მგონია, რომ საკუთარი თავის მოტყუებას ვცდილობ. ყოველდღე მივდივარ კლინიკაში და რა ხდება? უფრო ძლიერი ვხდები? მცირდება ტკივილი? კიდევ რამდენი ხანი გაგრძელდება ეს? ამ მუდმივ კითხვებზე პასუხი არ არის.

სანამ მხარს ვმკურნალობდი, გამოვტოვე ძალიან ბევრი ტურნირი. რეიტინგში საკმაოდ მაღალი ადგილიდან მეორე ათეულში დავეშვი. მომიწია ავსტრალიის ღია პირველობის გამოტოვებამ, ეს კი ნიშნავდა იმას, რომ ვერ დავიცავდი ჩემპიონის ტიტულს და ეს საშინელება იყო. ეს იმას ნიშნავდა, რომ იმ წელს ვერ გავივლიდი ამ დერეფანში და ვერ ვნახავდი ჩემს ფოტოს თასით ხელში სხვა ჩოგბურთელთა ფოტოების გვერდით, რომლებმაც ჩემამდე მოიგეს ტიტული.

თამაში დავიწყე 2009 წლის მარტის ბოლოს. თავიდან, სრულიად დაშლილ მდგომარეობაში ვიყავი. მხარი მტკიოდა, სხეული არ მემორჩილებოდა, მოწოდება გაქრა, მალე ვიღლებოდი, მაგრამ იყო თამაშში აუცილებლად დაბრუნების განწყობა. ყველაზე მეტად გსურს ის, რაც ოდესღაც გქონდა, და შემდეგ სადღაც გაქრა. ყველაზე მეტად დედამიწაზე მინდოდა ყველაფერი დამებრუნებინა.

საფრანგეთის ღია პირველობაზე მოხდა ჩემი სცენაზე დაბრუნება. სპეციალურად ვემზადებოდი ამისთვის, მაგრამ თავს საშინლად ვგრძნობდი. ჩემი დონე გამოჩნდა მაისში, ვარშავაში რომელიღაც ტურნირზე, რომელიც იმართებოდა ყველაზე ცუდ გრუნტის კორტზე, რაც კი ცხოვრებაში მინახავს. არ მინდოდა იქ თამაში, მაგრამ სათამაშო პრაქტიკა მჭირდებოდა. ვერ გავბედავდი საფრანგეთის ღია პირველობაზე განაცხადის შეტანას ასეთი ხანგრძლივი პაუზის შემდეგ. მახსოვს, ორი მატჩი მოვიგე და დავმარცხდი მეოთხედფინალში - მატჩში, რომელიც შემეძლო დიდი უპირატესობით მომეგო ჩემი კარიერის ნებისმიერ მომენტში. მე დამამარცხა ალიონა ბონდარენკომ (უკრაინელი ჩოგბურთელი, „დიდი სლემის“ ტურნირის ჩემპიონი წყვილებში). მე ვუყურე მის პრესკონფერენციას მატჩის შემდეგ.

მახსოვს მისი თითოეული სიტყვა, თითქოს ეს გუშინ იყო. მარიამ დაკარგა მოწოდების სიჩქარე; მარიამ დაკარგა ძალა; მარიამ დაკარგა თავისი თამაში; მარია უკვე ის აღარ არის, რაც ადრე... მახსოვს, ეს სიტყვები როგორ გარბოდა ეკრანის ქვეშ CNN-ის არხზე. ეს სწორედ ის იყო, რაც მჭირდებოდა. ასეთი ამბები მკვეთრად ამაღლებს შენს მოტივაციას. რა თქმა უნდა, ვოცნებობდი უიმბლდონისა და საფრანგეთის ღია პირველობის მოგებაზე, მაგრამ ახლა, ყველაფერი სხვა სიბრტყეში გადავიდა. მე არა მხოლოდ მოგება მინდოდა, ასევე მსურდა ბონდარენკოს ენანა თავისი სიტყვები.

როლან გაროსი სრული კოშმარი აღმოჩნდა. ყოველ შემთხვევაში, მე ასე მახსოვს. სიმართლე იმაში მდგომარეობს, რომ ოპერაციის შემდეგ, „დიდი სლემის“ პირველ ტურნირზე მეოთხედფინალამდე მივაღწიე, რამდენიმე კარგი თამაში ჩავატარე და კარგი დონის მოთამაშეებსაც მოვუგე. მაგრამ მახსოვს მხოლოდ ის, თუ როგორ დამთავრდა ყველაფერი. მე წავაგე კოშმარული მატჩი ორ სეტში. მხოლოდ ორი გეიმის აღება შევძელი. კმაყოფილი უნდა ვყოფილიყავი შედეგით, რადგან ეს ჩემი მეორე ტურნირი იყო დაბრუნების შემდეგ, მაგრამ მე არ მომეწონა თავად ტურნირი და ძალიან უკმაყოფილო ვიყავი ჩემი ბოლო მატჩით. ასეთი თამაშის შემდეგ, უნდა დაბრუნდე გასახდელში და მთელი ხმით იყმუვლო.

ჩემი დღიური:

საფრანგეთის ღია პირველობის დაწყების დღიდან, არ მასვენებს დიდი ეჭვები. როცა პრესკონფერენციაზე მივედი, პირველი კითხვა ამგვარი დამისვეს:
- დადის ჭორები, რომ თქვენ არ პროგრესირებთ? რატომ? ფიქრობთ, რომ ახალი მწვრთნელი გჭირდებათ?

სერიოზულად თუ ვილაპარაკებთ, რა თქვენი საქმეა? ისეთი შთაბეჭდილება იქმნება, რომ ეს ადამიანები - სწავლულები არიან, რომლებმაც ყველაფერი იციან. უმჯობესია, საქმით დაკავდეთ!

ბოლოს და ბოლოს, უიმბლდონზე მოვხვდი. ქალაქში იმედებით სავსე ჩავედი, რადგან ის ყოველთვის იყო ჩემთვის ჯადოსნური ადგილი. და ყოველ ჯერზე, როცა სირთულეებს განვიცდიდი, ეს ქალაქი და ბალახის კორტები, თავად ტურნირი მაბრუნებდნენ ცხოვრებისკენ - თითქოს ჯადოსნური ფხვნილი შემაყარესო. მაგრამ, ამჯერად, ასე არ იყო. სამყარო თავდაყირა დადგა. ყველაფერი, რაც ადრე კარგი იყო, ცუდი გახდა. ამაზე ქვემოთ ვარდნა წარმოუდგენელი იყო. შესაძლოა, ძალიან მინდოდა მოგება. შესაძლოა, ზედმეტად ვისწრაფოდი ამ მოგებისკენ. გავიარე პირველი წრე, რომელშიც მოვუგე კვალიფიკაციიდან გამოსულ ჩოგბურთელს. ეს მოგება ძალიან გამოჭირდა. მეორე წრეში დავმარცხდი არგენტინელ, ხისელა დულკოსთან, რომელსაც ქალთა მსოფლიოს კლასიფიკაციაში ნომერიც კი არ ჰქონდა. ეს იყო ჩემი ყველაზე ადრეული გამოვარდნა კარიერაში „დიდი სლემის“ ტურნირებიდან. ჯერ ბარგი ბოლომდე არ მქონდა ამოლაგებული, რომ უკვე თვითმფრინავში ვიჯექი და შინ მივდიოდი. სპორტული ჟურნალისტები დაკავებულნი იყვნენ იმით, რომ ნეკროლოგებს წერდნენ ჩემი სპორტული კარიერის დასრულებაზე. 22 წლის ვიყავი. კარგი ცხოვრება განვლე, მაგრამ ის დღეს დასრულდა.

როგორც კი სახლამდე მივაღწიე, დღიური ამოვიღე და წერა დავიწყე:

აი, უკვე სახლში ვარ, ხუთშაბათს, უიმბლდონის პირველ კვირას. ეს მართლაც ჩემში დიდ ზიზღს იწვევს. სიმართლე გითხრათ, ვგრძნობ სხვადასხვა აზრისა და შეგრძნებების მთელ კომპლექსს. ერთი მხრივ, სასიამოვნოა იმის გაცნობიერება, რომ ჩემი ხელი მწყობრში იყო და არ მტკიოდა.
მართლაც არ მჯეროდა, რომ მზად ვიყავი ასეთ მძიმე რიტმში მეთამაშა - ზედიზედ ოთხი ტურნირი. და მაინც, რატომღაც ძალიან უკმაყოფილო ვიყავი საკუთარი თავით. რა თქმა უნდა, ეს უიმბლდონია, მე კი არ მიყვარს იქ წაგება. და კიდევ, დღეს დილით აეროპორტში, როცა ერთ-ერთ ბულვარულ ჟურნალს ვყიდულობდი, პრაქტიკულად ყველა გამოცემის პირველივე გვერდებიდან საკუთარი სახე მიყურებდა, ქვემოთ კი იყო მსხვილი სათაურები: „შარაპოვა დამთავრებულია!“ ნაძირლები. თვითმფრინავში ჩავჯექი და ყოველ ორ წუთში გაზეთს მთავაზობდნენ. ჩემ წინ ქალი კი სწორედ სპორტულ განყოფილებას კითხულობდა. და ისევ ეს სათაური: „შარაპოვა დამთავრებულია!“ როგორ მოხდა, რომ ქალმა მაინც და მაინც ამ დღეს გადაწყვიტა გაზეთში სპორტული განყოფილება წაეკითხა?

(გაგრძელება იქნება)

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
8760
მკითხველის კომენტარები / 1 /
aburjga
1
მარია,
მე თან დავათრევ
მილიონობით ვეებერთელა წმინდა სიყვარულს
და მილიონჯერ მილიონობით
პატარა ბინძურ სიყვარულიკოს.
ნუ შეშინდები,
ღალატის ნისლმა
თუ კვლავ ანკარა ზეცა შენისლა,
ჩავკოცნი მრავალ სახეს ეშხიანს,
მე ათასობით ვიცნობ ასეთებს, -
დინასტიაა დედოფლებისა,
რომლებიც გიჟის გულზე აღზევდნენ.
მარია, უფრო მომიახლოვდი!
შიში სხეულის შიშველ ნაწილებს
ვეღარ დაფარავს.
მოდი, მაგემე
შენი უჭკნობი ტუჩების თაფლი.
მე ჩემი გულით
ვარდობისთვემდე
მაინც ვერასდროს ვერ მივაღწიე,
თუმცა მოვესწარ მეასე აპრილს.
ტარას ბულბა
0
ოკუპანტი ერის ქალი გიყვარს?!
სამშობლოს მოღალატე !
12:31 2019.09.12
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;