მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: მომწონს „ცუდი ბიჭები“, მინდა ისინი აღვზარდო და შინ შემოვუშვა

(გაგრძელება. დასაწყისი 2018 - N224, 225, 226, 227, 229, 230, 231, 232, 234, 235, 236, 237, 239, 240, 241, 242, 244, 245, 246, 247, 249, 250, 251, 252, 254, 255, 256, 257; 2019 - N2, 3, 4, 5, 18, 19, 20, 23, 24, 25, 28, 29, 34, 38, 40, 44, 45, 46, 47, 49, 50, 53, 54. 55, 56, 59, 63, 64)

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: ეს ნაძირალა ჟურნალისტები!..

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: მზარავდა შეგრძნება, რომ მას...

[VIDEO] მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: როცა ის გღალატობს, ეს ყოველთვის ძალიან მტკივნეულია

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: ოთხი დღე გავატარე ჯიმისთან

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: პრესას მეტი საბაბი უნდოდა?! - არანორმალური რუსის კიდევ ერთი გამოხდომა [VIDEO]

ასეთ რთულ დროს, ვის კალთაში უნდა ჩამერგო თავი და მეტირა?

ადამიანთა უმრავლესობა, ასეთ შემთხვევაში, სამსახურის მეგობრებს მიმართავს, იმათ, ვისთან ერთადაც მუშაობს ოფისში. მაგრამ მე „ოფისში“ მეგობრები არ მყავს. არა იმიტომ, რომ ჩემი კოლეგები არ მიყვარს, არამედ იმიტომ, რომ ძალიან რთულია სხვა მოთამაშეებთან მეგობრობა. ისინი ხომ შენი მეტოქეები არიან კორტზე, და თუ მათ დაუმეგობრდები, სერიოზულ უპირატესობას დაკარგავ. თუ მომწონხარ, რთული იქნება შენი გვერდზე გაწევა. არ მჯერა, რომ მე ვარ ერთადერთი მოთამაშე, ვინც ასე ფიქრობს, მაგრამ მე ერთ-ერთი იშვიათთაგანი ვარ, ვინც ამას ხმამაღლა აღიარებს. როცა ვხედავ ორ მოთამაშეს, რომლებიც ძალიან არიან დაახლოებულნი ერთმანეთთან პროფესიულ ტურში, ვიცი, რომ ასეთ მეგობრობას ყოველთვის ექნება თავისი შეზღუდვები. ჩემთვის იოლია ვიყო პატიოსანი და ვილაპარაკო სიმართლე, ვიდრე პრესის წინაშე მოვაწყო შოუ.

მძიმე დღეებში არა მოწინააღმდეგეებს, არამელ საკუთარ ოჯახსა და რამდენიმე ნამდვილ მეგობარს მივმართავ ხოლმე, რომლებიც ამ პერიოდში შევიძინე. და, რა თქმა უნდა, არ უნდა დავივიწყოთ შეყვარებულის შესაძლო დახმარება. როცა ვუყურებ ჩემს დღიურს, ვხედავ, რომ ნაღვლიანი ფიქრებისა და აზროვნების პოზიტიური სავარჯიშოების გარდა, ის სავსეა მუდმივი ფიქრებით მოქმედ ან მომავალ შეყვარებულებზე, აგრეთვე, ჩემს ზოგად შეხედულებაზე რომანტიკულ ურთიერთობებთან დაკავშირებით. ჩემი კარიერის ადრეულ წლებში გაკვირვებული ვიყავი, რამდენად იოლად ვიპყრობდი ასაკით დიდი მამაკაცების ყურადღებას. მე ამაზე მეცინებოდა, რადგან ჯერ ისევ ბავშვად ვგრძნობდი თავს.

ყოველთვის მაინტერესებდა, როგორი ტიპის მამაკაცი მომიხდებოდა ყველაზე მეტად.

ვის ავირჩევ ჩემს ერთადერთად? - დღიურში საკუთარ თავს ამ კითხვას ვუსვამდი, ჯერ კიდევ მაშინ, როცა თინეიჯერი ვიყავი:

პირველ რიგში, მას უნდა ესმოდეს და პატივს სცემდეს იმას, რასაც ვაკეთებ. მას უნდა ჰქონდეს საკუთარი მიზანი ცხოვრებაში. და კიდევ, ის უნდა იყოს პრაქტიკული და მოკრძალებული ადამიანი. და თუ მას მილიონობით დოლარი ექნება, ამას მისი შემხედვარე ვერ უნდა ხვდებოდე. მას უნდა ჰქონდეს იუმორის გრძნობა, რადგან სიცილი მიყვარს.

ის უნდა იყოს რბილი, თბილი, მზრუნველი და საყვარელი. იყოს ღია და არ შეეშინდეს სიმართლის თქმის, რადგან ვერ ვიტან ადამიანებს, რომლებსაც საიდუმლოებები აქვთ. ყველაზე მთავარია, რომ მას უნდა ვუყვარდე ისეთი, როგორიც ვარ - უფრო მეტად ჩემი შინაგანი სამყაროს და არა გარეგნობის გამო. და მაინც, მე ყველაზე მეტად მომწონს „ცუდი ბიჭები“, თუმცა მესმის, რომ მათ გამო მხოლოდ პრობლემებია. მინდა ისინი აღვზარდო და შინ შემოვუშვა. მიყვარს რთული ამოცანები.

სერიოზული ურთიერთობები არ მქონია 22 წლამდე. 2009 წლის ბოლო იყო. ჩემი მეგობარი შაბათს სახლში აწყობდა ბარბექიუს თავისიანებისთვის. რამდენიმე საათით ადრე დამირეკა და მკითხა - შეუძლია თუ არა სტუმრად მოიწვიოს ვინმე „პერსპექტიული“, ვინც ცოტაოდენი გართობის საშუალებას მომცემდა.

- ბუნებრივია, - ვთქვი მე, მაგრამ ზუსტად ვერ მივხვდი, რა ჰქონდა მხედველობაში.

ის შუა საღამოს გამოჩნდა, ჯერ ისევ სველი თმებით, სპორტულ კოსტიუმში გამოწყობილი და ორივე მუხლზე ყინულით. მაშინვე მომეწონა. შაბათი საღამო, მან მხოლოდ ახლახან დაასრულა ვარჯიში? ჩემი კაცია.

მას ჰქვია საშა ვუიაჩიჩი. ის სლოვენიელი კალათბურთელია. უკვე ხუთი სეზონი „ლოს ანჯელეს ლეიკერსში“ თამაშობდა. იმ საღამოს ჩვენ ვჭამეთ გრილზე მომზადებული თევზის ფილე და ტელეფონის ნომრები გავცვალეთ.

მომდევნო დილას დედასთან და ახლო მეგობრებთან ერთად თვითმფრინავით ნაპა-ველიში მივემგზავრებოდით. ეს იყო სეზონის შემდეგ ჩემი არდადეგები. გზაში დედას საშას შესახებ მოვუყევი.

- ის მაღალი და ევროპელია, - ვთქვი მე.

- არა, მაშა, - მიპასუხა დედამ. - კალათბურთელებს იშვიათად აქვთ კარგი განათლება.

განათლება არც მე მაქვს. გარდა ამისა, ის ევროპაში დაიბადა და უკვე მოასწრო მსოფლიოს ნახვა. ალბათ, ამ დროის განმავლობაში რაღაც ისწავლა.
დედამ თავი გაიქნია. მას აღარ სურდა მის შესახებ მოსმენა.

მე ეს უსამართლობად მომეჩვენა. არასოდეს მივიჩნევ ადამიანს გამოუსადეგრად მხოლოდ იმის გამო, რომ მისმა სპორტულმა ბიოგრაფიამ არ მისცა სკოლის დამთავრების საშუალება. გადავწყვიტე, საშასთვის შანსი მიმეცა.

ჩვენ შორის კავშირი შედგა - სიახლოვე და ურთიერთგაგება, რომელიც, როგორც მაშინ მეჩვენებოდა, შეიძლება მხოლოდ სპორტსმენებს შორის არსებობდეს. ჩვენ ვერგებოდით ერთმანეთს. მას ჰქონდა სახლი ლოს ანჯელესში და ის პროფესიონალი სპორტსმენი იყო; მაღალი, აღმოსავლეთევროპული ჭკუით; და ის ახლოს იყო თავის ოჯახთან. ქაღალდზე ყველაფერი შესანიშნავად მოჩანდა.

მაგრამ ჩვენი ურთიერთობის ადრეულ პერიოდშიც შესამჩნევი იყო მომავალი პრობლემების ნიშნები. მაგალითად, ის ითხოვდა, რომ ლოს ანჯელესში ყოფნისას, ჩვენ მხოლოდ მის სახლში გვეცხოვრა, თუმცა, ჩემი სახლი უფრო დიდი და უკეთესი იყო და მისგან ორ ნაბიჯში მდებარეობდა. ეს იყო სუფთა მამაკაცური მიდგომა ან შესაძლოა, მიდგომა მამაკაცისა, რომელიც აღმოსავლეთ ევროპაში დაიბადა. ის ყოველთვის ხაზს უსვამდა თავის ცენტრალურ მდგომარეობას ჩვენს ურთიერთობაში, რომ ეს მისი სახლი და მისი სამყაროა, რომელსაც სრულად აკონტროლებს. მას არ უყვარდა, როცა ახსენებდნენ, რომ მე საკუთარი კარიერა მაქვს, რომ ჩემი სახლი უკეთესია და შემოსავალი უფრო მეტი მაქვს. მე ეს ნაკლებად მაღელვებდა, მისთვის კი მნიშვნელოვანი იყო. და ჩვენ არასდროს განვიხილავდით იმ ფაქტს, რომ ჩემს სამყაროში, მე, შესაძლოა, უფრო წარმატებული ვიყავი, ვიდრე ის თავის სამყაროში. ამიტომაც, ჩვენ მასთან სახლში არ ვლაპარაკობდით მსგავს საკითხებზე. უბრალოდ, ვაგრძელებდით ურთიერთობას.

და ამ ურთიერთობის დაწყებიდან ერთი წლის თავზე, ნიშნობის შესახებ გამოვაცხადეთ. მაგრამ ეს არ იყო ტრადიციული ნაბიჯი ქორწინების წინ - მე საერთოდ არ ვიყავი მზად ამისთვის - ეს უფრო იყო ჩვენი შორეული გეგმების დეკლარირება. ამ გზით გამოვაცხადეთ ჩვენი ურთიერთობის სერიოზულობა. ჩემი აზრით, ესეც აღმოსავლეთ ევროპიდან მოდის ან სულაც სლოვენიიდან. თითქოს, ეს სიყვარულის სიმბოლოა. თითქოს ამით ვუცხადებდით მთელ მსოფლიოს, რომ მე მყავს მხოლოდ ის, ხოლო მას ვყავდი მხოლოდ მე. მან მაჩუქა ბეჭედი უზარმაზარი ბრილიანტით, რომელსაც მხოლოდ თამაშების დროს ვიხსნიდი. ხანდახან, ეჭვის თვალით ვუყურებდი მას და ვფიქრობდი - ნუთუ, მართლა დანიშნული ვარ?

საჩოგბურთო სამყარო პატარაა და სავსეა ჭორებით, ასე რომ, ეს ახალი ამბები სწრაფად გახდა ყველასთვის ცნობილი. ზოგიერთი გოგონა მილოცავდა ან მეკითხებოდა საქორწინო გეგმებსა და თაფლობის თვეზე. სადღაც ამ პერიოდში, სერენა უილიამსმა უიმბლდონის გასახდელში გვერდით გამიყვანა. ტურნირის პირველი მატჩისთვის ვემზადებოდი და ვცდილობდი ფსიქოლოგიურად საკუთარი თავის განწყობას - ჩვეულებრივ, ასეთ შემთხვევებში, თამაშის დაწყებამდე ერთი საათით ადრე, მოთამაშეებს თავს ანებებენ და არ აწუხებენ. სერენას ეს სულაც არ აინტერესებდა. ის ძალიან აღელვებული იყო და ჩემთან ნიშნობის განხილვა უნდოდა. მას ახალი მორჩენილი ჰქონდა ტრავმა. მე მას პრაქტიკულად არ ველაპარაკებოდი, მაგრამ ძველი მეგობარივით მოვიდა ჩემთან.

- სალამი, სერენა, - ვთქვი მე. - მიხარია შენი დაბრუნება.

- გავიგე, დანიშნული ყოფილხარ, - იგრძნობოდა, რომ აღგზნებული იყო. - სამწუხაროა, რომ ასე გამოვიდა. ჰა! ჰა! ჰა!

ჩემ წინ იდგა და თავის ხუმრობაზე იცინოდა.

მეც ვიდექი. და რა უნდა მეპასუხა ამაზე? მასთან ერთად სიცილი დავიწყე. როგორც უკვე ვთქვი, თამაშამდე ერთი საათი მრჩებოდა. უკვე სათამაშო ფორმა მეცვა და მოთელვას ვაპირებდი. ის ამას ხედავდა. მაგრამ თავად უკვე დამთავრებული ჰქონდა საკუთარი მატჩი, ამიტომაც ჩემზე დიდად არ ნაღვლობდა. მან გასახდელში დამინახა, გვერდით მომიჯდა, გარშემო მიმოიხედა - ხომ არ იყვნენ ჯაშუშები და თეატრალური ჩურჩულით ლაპარაკი დამიწყო. ასე ჩურჩულებენ მაშინ, როცა უნდათ, რომ გარშემო ყველამ გაიგოს ლაპარაკის თემა.

- იცი, მეც დანიშნული ვარ! მაგრამ არავისთვის მითქვამს ეს, შენ გარდა.

წარმოგიდგენიათ?! ეს იყო ადამიანი, რომელსაც ცხოვრებაში თითქმის არ ველაპარაკებოდი. მხოლოდ მატჩის შემდეგ, ბადესთან თუ გავცვლიდით ორ სიტყვას. და აი, ის ახლა ჩურჩულით მეუბნება:

- არ დაიჯერებ მარია, მაგრამ ბიჭს ვხვდები. უკვე ძალიან დიდი ხანია. და მან ცოლობა მთხოვა. არ ვიცი, როგორ მოვიქცე. მინდა გათხოვება, მაგრამ მგონია, რომ ახლა არ არის შესაფერისი დრო.

საათს შევხედე. თამაშამდე რჩებოდა 45 წუთი. უიმბლდონის პირველი წრე მელოდა.

- ეს ყველაფერი საინტერესოა, მაგრამ... - ვცადე წარმოთქმა.

მან სასწრაფოდ გამაწყვეტინა სიტყვა.

- რაღაც უნდა გითხრა, - თქვა მან და თავისი ჩანთიდან პატარა ტომარა ამოიღო, რომელსაც საკეტი ჰქონდა. - მე აქ ბეჭედი მაქვს.
და სერენამ დიდი ბრილიანტი ხელში ჩამიდო.

- მართლა დანიშნული ხარ? - ვკითხე, რადგან არ ვიცოდი, რა მეთქვა ან გამეკეთებინა.

- კი და არა, - მიპასუხა სერენამ და ბეჭედი გამომართვა. - უფრო კი. მაგრამ არავინ ამის შესახებ არ იცის. მამაჩემმაც კი. დედაჩემმაც არაფერი იცის. მხოლოდ შენ და მეტი არავინ.

მე ვიჯექი და მას თვალს არ ვაშორებდი. არ ვიცოდი, რა მეთქვა. რატომ მიყვება ამას? შემდეგ წავედი და მოვიგე ჩემი მატჩი.

როცა ჩემი მწვრთნელი და გუნდი მომვარდნენ მოლოცვებით, მე ვუთხარი:

- არ დაიჯერებთ რა გადამხდა თავს იქამდე, სანამ კორტზე გავიდოდი.

(გაგრძელება იქნება)

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
4505
მკითხველის კომენტარები / 1 /
მ.ჯ
0
გამაჟრიალა ტანში
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;