[VIDEO] მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია. გრიგორიმ მკითხა: მზად ხარ გახდე ჩემი გოგონა?

(გაგრძელება. დასაწყისი 2018 - N224, 225, 226, 227, 229, 230, 231, 232, 234, 235, 236, 237, 239, 240, 241, 242, 244, 245, 246, 247, 249, 250, 251, 252, 254, 255, 256, 257; 2019 - N2, 3, 4, 5, 18, 19, 20, 23, 24, 25, 28, 29, 34, 38, 40, 44, 45, 46, 47, 49, 50, 53, 54. 55, 56, 59, 63, 64, 65)

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: მომწონს „ცუდი ბიჭები“, მინდა ისინი აღვზარდო და შინ შემოვუშვა

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: ეს ნაძირალა ჟურნალისტები!..

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: მზარავდა შეგრძნება, რომ მას...

[VIDEO] მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: როცა ის გღალატობს, ეს ყოველთვის ძალიან მტკივნეულია

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: ოთხი დღე გავატარე ჯიმისთან

შემდეგ კი ერთ მშვენიერ დღეს, საშა „ნიუ ჯერსი ნეტსში“ გადავიდა. ის ან ნაადრევად გეგმავდა ამას, ან, უბრალოდ, მეტი სათამაშო დროის მიღების შანსი გაუჩნდა... ახლა, მისი ახალი სახლი ჰობოკენში, ნიუ ჯერსის შტატში მდებარეობდა. ჯანდაბა, სად არის ეს ადგილი? მან მითხრა, რომ იქიდან ბორნით შეიძლებოდა ჩემს ერთ-ერთ საყვარელ ქალაქამდე მიღწევა. ეჭვი შემეპარა. დავიწყე ადგილობრივი კაფეების მისამართების შეგროვება, სადაც დაველოდებოდი საშას, სანამ ის ვარჯიშზე იქნებოდა.

„კარლო’ს ბეიკ შოპი“ - ეს იყო ერთადერთი, რისი პოვნაც შევძელი. მე მგონი, ეს კაფე ცნობილი გახდა რეალითი-შოუ „კონდიტერების მეფის“ შემდეგ. უნებლიეთ გებადება კითხვა - ეს რა ადგილია? საშინელი ადგილი. განსაკუთრებით თებერვალში, როცა მდინარე ყინულით იფარება, ბორანი აღარ მუშაობს, ხოლო სატრანსპორტო ნაკადი იმდენად გადატვირთულია, რომ საყვარელი ქალაქი, რომელში მოხვედრაც მინდოდა, მიუღწეველი რჩება.

რამდენიმე თვის შემდეგ, როცა NBA ლოკაუტის წინაშე იდგა, საშა განიხილავდა ფინანსურად საინტერესო წინადადებებს, რომელიც საზღვარგარეთიდან მიიღო. არასოდეს მიფიქრია, რომ ის შეიძლება ამას დასთანხმებოდა. სანამ ერთ მშვენიერ დღეს, ამის შესახებ არ გამომიცხადა და ფაქტის წინაშე არ დამაყენა. მან კონტრაქტი გააფორმა თურქულ კლუბთან. ასე რომ, მშვიდობით ჰაბოკენო, გამარჯობა ეშილქეი! კიდევ ერთი ქალაქი, რომელიც გაგონილი არ მქონდა. თავიდან ვებრძოდი თავად აზრს ამის შესახებ, შემდეგ კი მომიხდა რეალობას დავჯახებოდი.

ახლა, ჩვენ თვეობით ვერ ვნახულობდით ერთმანეთს და გამომიჩნდა დრო იმაზე საფიქრელად - როგორ ვითარდებოდა ჩვენი ურთიერთობა. მისთვის ამ ურთიერთობებში მნიშვნელოვანი იყო - თავი ეგრძნო მამაკაცად, ჩემი კარიერის პირობებში კი ეს რთული გახლდათ. ვერაფრით აღიარებდა იმ ფაქტს, რომ ჩოგბურთში მე უფრო წარმატებული ვიყავი, ვიდრე ის კალათბურთში. ჩემი წარმატება, ჩემი დიდება, ჩემი ფული, როგორც ჩანს, გადაულახავი წინაღობა იყო მისთვის. შესაძლოა, დისტანციაზე ცხოვრებამ უბრალოდ ამიხილა თვალები? ან, შესაძლოა, უბრალოდ უარს ვამბობდი ამის აღიარებაზე? და ეს რეალურად მაწუხებდა. თავს ვგრძნობდი პატარა შენობაში, თითქოს ხაფანგში ვიყავი გამოკეტილი. და საფრანგეთის ღია პირველობის მზადების პერიოდში, თანდათან ვშორდებოდი საშას ემოციურად.

როლან გაროსის ფინალში გამარჯვების შემდეგ, გასახდელში პრიზით ხელში შევედი და მისი სატელეფონო ნომერი ავკრიფე. მან მიპასუხა, მაგრამ უკანა ფონზე ბურთის დარტყმის ხმები ისმოდა - საკალათბურთო მოედანზე ვარჯიში მიმდინარეობდა. მისმა მწვრთნელმა საშას ჩემი მოგების შესახებ ამცნო. საშამ მომილოცა. ისეთი აღგზნებული ვიყავი, იმდენად ვიხრჩობოდი ემოციებში, რომ დავიწყე მისთვის მადლობის გადახდა. იმისთვის, რომ ჩემთან იყო ცხოვრების რთულ მომენტებში. იმისთვის, რომ მხარში მედგა ჩემი წარუმატებლობების დროს, იმისთვის, რომ წინ მიბიძგებდა, სჯეროდა ჩემი. ისე ჩანდა, რომ მას გულწრფელად უხაროდა ჩემ გამო. უკვე დიდი ხანია არ მიგრძნია ჩემ მიმართ ასეთი დამოკიდებულება.

ხოლო, როცა მას იმავე საღამოს დავურეკე, მისი ხასიათი მკვეთრად შეცვლილი იყო. ხმაში დიდი აგრესია იგრძნობოდა. ვკითხე, რაში იყო საქმე? მან ამიხსნა, რომ სახლში დაბრუნებულმა უყურა დაჯილდოების ცერემონიას. მაშინვე მივხვდი, რა იყო მისი ხასიათის მკვეთრი ცვლილების რეალური მიზეზი. ის გაცოფებული იყო იმის გამო, რომ არ მოვიხსენიე დაჯილდოებისას ჩემს სიტყვაში. სხვაზე ვერაფერზე ფიქრობდა. ბევრი თვე ველოდი მისგან რაღაც ნიშანს, რაღაც მინიშნებას. და აი, მე ის მივიღე - სულ ერთ წინადადებაში. ჩვენი ურთიერთობა დასრულებული იყო.

ხშირად ვეკითხები საკუთარ თავს - რას ველოდები რომანტიკული კავშირებისგან? ალბათ, იმას, რომ ჩემი პარტნიორი ჩემი მეგობარი იყოს. ჩემი თანაბარი. მინდა მქონდეს სახლი, მყავდეს შვილები, თუმცა, აქამდე ჯერ ძალიან შორია, რადგან დღეს ჩემი ცხოვრება - გამუდმებული მოგზაურობაა ქალაქიდან ქალაქში; იმიტომ, რომ ხანდახან დიდ მწვერვალებზე ავდივარ, ხანდახან კი ისეთ უფსკრულში ვვარდები, რომ ბევრი მამაკაცი არ დათანხდება იმ გრძნობებთან ერთად მოგზაურობას, რომელსაც განიცდის მოთამაშე კორტზე. როგორც უკვე ვთქვი, მამაკაცს უნდა ყოველთვის მამაკაცად დარჩეს. ხოლო, როცა ტურნეში იმყოფები, შენ თავად გიწევს იყო მამაკაცი, მიუხედავად შენი სქესისა. და თუ შენთან ერთად ტურნეში მოგზაურობს შენი ბოიფრენდი, მაშინ მან, დიდი ალბათობით, გაწირა შენ გამო თავისი კარიერა. და ამას ვინ დათანხმდება? ან კიდევ ერთი ვარიანტი - ისიც პროფესიული ჩოგბურთელია. ეს ვარიანტიც ყოფილა ჩემს ცხოვრებაში.

ყოველი თამაშის შემდეგ, საკუთარი აგენტისგან მაქსისგან ვიღებ ელექტროშეტყობინებას: „შენ ჩემპიონი ხარ“. და ტექსტის შემდეგ ძახილის ნიშნების რაოდენობით შემიძლია მივხვდე, რამდენად სჯერა მას ამის. ეს იმდენად ჩვეულებრივი ამბავი გახდა, რომ გამიჩნდა ეჭვი, რომ ის, უბრალოდ, ტექსტს აკოპირებს. ის ამას ყველა თავის კლიენტს უგზავნის? მე ეს სრულიად არ მაინტერესებს. 2012 წლის ოქტომბერში, პეკინის ტურნირის მეოთხედფინალური მატჩის შემდეგ, ტელეფონი შევამოწმე და დავინახე მაქსის შეტყობინება. „მადლობა“ - როგორც ყოველთვის, ვუპასუხე მე.

10 წუთის შემდეგ, კიდევ ერთი შეტყობინება მივიღე, რამაც გამაკვირვა. მაქსი მაიამიში იმყოფებოდა, სადაც დილის ოთხი საათია. მას ხომ უნდა ეძინოს.
„გრიგორ დიმიტროვს უნდა შენი ტელეფონის ნომერი“.

გაკვირვებულმა შევხედე ტელეფონს და ოდნავ აღელვებულმაც. ტელეფონი ჯიბეში ჩავიდე, ათი წუთი ველოტრენაჟორზე გავატარე დასაწყნარებლად, შემდეგ 15 წუთი გაწელვებს ვაკეთებდი, სანამ მწვრთნელი ჩემთან ერთად განვლილ მატჩს განიხილავდა. თუმცა, ცუდად ვუსმენდი მას და ამაში არ იყო არაფერი ახალი, რადგან ჩემი მაშინდელი მწვრთნელი ტომას ჰოგსტედტი მატჩის შემდეგ გაცილებით მეტს ლაპარაკობდა, ვიდრე საჭირო იყო. შემდეგ ამოვიღე ტელეფონი და მაქსისგან კიდევ ერთი შეტყობინება დავინახე. ის არ განსხვავდებოდა პირველისგან: „გრიგორ დიმიტროვს უნდა შენი ტელეფონის ნომერი“.

რატომ ზედიზედ ორი შეტყობინება? მაქსს მიაჩნია, რომ პეკინში ცუდი კავშირია?

- რისთვის? - ვკითხე მას.

- რისთვის? სულელი ხარ? - მოვიდა მაქსისგან პასუხი.

„გუგლში“ მოვძებნე გრიგორის ასაკი. ის საერთოდ სრულწლოვანია?

21 წლის. სულ რაღაც.

- მიეცი ჩემი ელექტრონული ფოსტის მისამართი.

გამახსენდა, როგორ მივაქციე ყურადღება ბიჭს, რომელიც უიმბლდონის ხეივანში მიაბიჯებდა - ის მაღალი იყო, გამხდარი და სახეზე იმ ადამიანის ღიმილი ჰქონდა, რომელმაც იცის, რამდენად კარგია.

- მადლობა ღმერთს, ის ჩემი თაობიდან არ არის, - ვუთხარი მაშინ მწვრთნელს. - წინააღმდეგ შემთხვევაში, ეს საშიში იქნებოდა. გონების გაფანტვის მხრივ.
რამდენიმე ელექტროწერილი გავცვალეთ და გრიგორმა ტელეფონის ნომერი მთხოვა.

თავი მოვიკატუნე, რომ „ისეთი არ ვარ“ და მას ჩემი BlackBerry-ის მესენჯერის პინი მივეცი. და მხოლოდ შემდეგ მობილურის ნომერი. წერილები სატელეფონო ზარებმა შეცვალეს, სატელეფონო ზარები სკაიპით საუბრებმა. ყველაფერი ძალიან მარტივი და გულწრფელი იყო. საერთოდ, ამაზე ბევრს არ ვფიქრობდი, სანამ, მორიგი საუბრის შემდეგ, მან 30 წამში კიდევ ერთხელ არ დამირეკა.

- ბოდიში, მაგრამ მოვიწყინე შენი ხმის გარეშე, - თქვა მან. - იქნებ კიდევ ცოტა ვილაპარაკოთ?

მაშინ მისი ნომერიც კი არ ვიცოდი მსოფლიოს კლასიფიკაციაში.

სკაიპში ჩვენი საუბრები გრძელდებოდა. დედა მათ თერაპიის სეანსებს უწოდებოდა, რადგან ამის შემდეგ, გაღიმებული დავდიოდი.

გრიგორის ტურნირების განრიგმა ჩიხში შემიყვანა. ის პარიზში ძალიან ადრე ჩამოვიდა, რათა იქაური ტურნირისთვის მზადება დაეწყო. ჩემთვის ამას აზრი არ ჰქონდა.

სად აპირებდა ის თამაშს იქამდე, სანამ ძირითადი ბადის მატჩები დაიწყებოდა? სწრაფად გავხსენი ჩემს ტელეფონში აპლიკაცია, რომელსაც ვერ ვიტანდი და რომელსაც Live Scores ერქვა. აქ არის ყველა საჩოგბურთო ტურნირზე ინფორმაცია, მათ შორის, მონაცემები განთესილ მოთამაშეებზე. ის სამი წელი, რაც საშასთან ვიყავი, ბევრ დროს ვატარებდი NBA.com-ზე, ვარკვევდი დროს, რომელსაც მოედანზე ატარებდა, მოპოვებულ ქულებს და რეალიზაციის პროცენტებს. ჯერ არ ვიყავი მზად ასეთი მოკლე პაუზის შემდეგ, იმავე რეჟიმში დასაბრუნებლად. მაგრამ მომიწია ამის გაკეთებამ.

შევამოწმე განთესილი მოთამაშეების სია. იქ გრიგორი არ აღმოჩნდა. გადავედი საკვალიფიკაციო ტურნირზე. და იქ ვიპოვე ის. მე-16 ნომერი მსოფლიოს კლასიფიკაციაში. ვერ მოვასწარი გამერკვია, რა ხდებოდა, რომ უკვე ვსწავლობდი საკვალიფიკაციო მატჩების შედეგებს.

ბევრი დრო გავიდა, სანამ ის ჩემი სახლის კარს მოადგა წითელი ვარდების თაიგულით და გიგანტური სათამაშო დათვით.

ამის შემდეგ, ბევრ დროს ვატარებდით ერთად.

რამდენიმე დღის შემდეგ, მან მკითხა - ვიყავი თუ არა თანახმა, გავმხდარიყავი მისი გოგონა? მე ამას არ ველოდი. და არ ვიყავი მზად ამგვარი ურთიერთობისთვის. მან მითხრა, რომ დაიცდიდა.

- როგორი ადამიანია? - ვეკითხებოდი საკუთარ თავს.

გაკვირვებულმა დავათვალიერე ის - რატომ ელოდება ეს სიმპათიური ბიჭი ქალს, რომელიც მზად არ არის მასთან რომანტიკული ურთიერთობისთვის? მას ხომ შეუძლია დატკბეს ცხოვრებით.

- კარგი, - ვუპასუხე მე. - ოღონდ ჯერ არ ვიცი, როდის ვიქნები მზად. შესაძლოა, ამას თვეები დასჭირდეს.

- კარგი, - დათანხმდა გრიგორი. - მოვიცდი. ვიცი, რაც მინდა - მე შენ მინდიხარ.

(გაგრძელება იქნება)

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
12412
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;