მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: თავიდან ბოლომდე ნეხვში ვიყავი და მეჩვენებოდა, რომ...

(გაგრძელება. დასაწყისი 2018 - N224, 225, 226, 227, 229, 230, 231, 232, 234, 235, 236, 237, 239, 240, 241, 242, 244, 245, 246, 247, 249, 250, 251, 252, 254, 255, 256, 257; 2019 - N2, 3, 4, 5, 18, 19, 20, 23, 24, 25, 28, 29, 34, 38, 40, 44, 45, 46, 47, 49, 50, 53, 54. 55, 56, 59, 63, 64, 65, 66, 68, 69, 74, 75, 76, 77, 84, 88, 89)

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: გავხსენი კონვერტი, ამოვიღე წერილი და გული ქუსლებში წამივიდა...

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: როგორი უნდა ყოფილიყო ჩემი დაბადების დღე?

[VIDEO] მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: დავურეკე მაქსს... ყურმილი დავკიდე და ავქვითინდი

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: მობილურზე შეტყობინება მომივიდა, ჟრუანტელმა დამიარა...

[VIDEO] მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: როცა ის გღალატობს, ეს ყოველთვის ძალიან მტკივნეულია

პრესკონფერენციაზე, ალბათ, ორმოცდაათამდე რეპორტიორი და ტელეჟურნალისტი შეიკრიბა. ოთახი სავსე იყო უცნობი სახეებითა და გადამღები ჯგუფებით. ყველა ფიქრობდა, რომ მათთვის სპორტიდან წასვლის შესახებ უნდა გამომეცხადებინა.

მათ წინაშე შავ ქვედაბოლოსა და რიკ ოუენსის ჟაკეტში გამოწყობილი. ისე ვიყავი ჩაცმული, მეგონა დასაფლავებას ვესწრებოდი. რაღაც აზრები ჩავინიშნე ფურცელზე. და შევეცადე, ყველაფერი პატიოსნად ამეხსნა, მარტივი სიტყვების გამოყენებით, რომელიც თავში მომდიოდა:

„მინდა იცოდეთ, რამდენიმე დღის წინ, წერილი მივიღე ჩოგბურთის საერთაშორისო ფედერაციისგან, რომელშიც წერია, რომ ვერ გავიარე დოპინგ-ტესტი ავსტრალიის ღია პირველობაზე.

მე ვერ გავიარე ეს ტესტი და ამასთან დაკავშირებით, საკუთარ თავზე ვიღებ მთელ პასუხისმგებლობას. ბოლო 10 წლის განმავლობაში ვიღებდი პრეპარატს, რომელსაც მილდრონატი ჰქვია. ის ჩვენმა ოჯახის ექიმმა გვირჩია. რამდენიმე დღის წინ კი წერილის მიღების შემდეგ გავიგე, რომ მას კიდევ ერთი სახელწოდება ჰქონია - მელდონიუმი, რის შესახებაც არაფერი ვიცოდი.

ძალიან მნიშვნელოვანია ხაზი გავუსვა იმას, რომ ათი წლის განმავლობაში, ეს პრეპარატი არ შედიოდა მსოფლიოს ანტისადოპინგო სააგენტოს მიერ აკრძალული ნივთიერებების სიაში. მაგრამ პირველი იანვრიდან წესები შეიცვალა და მელდონიუმი გადავიდა აკრძალული პრეპარატების ჩამონათვალში, რის შესახებაც მე არაფერი ვიცოდი. ეს პრეპარატი ექიმმა ჯანმრთელობასთან დაკავშირებული რამდენიმე პრობლემის გამო დამინიშნა, რომელიც 2006 წელს მქონდა. ხშირად ვიყავი ავად. პრაქტიკულად ყოველ ორ თვეში მქონდა გრიპი. გამოკვლევამ ცვლილებები დაადასტურა, სისხლში კი იყო მინიშნება დიაბეტზე და ეს იმ დროს, როცა ჩვენს ოჯახს გააჩნია დიაბეტის დაავადებისკენ მიდრეკილება. ძალიან მნიშნელოვნად მივიჩნიე - გამოვსულიყავი თქვენ წინაშე და მომეყოლა ყველაფერზე, რადგან მთელი ჩემი კარიერის განმავლობაში, პატიოსნად და ღიად ვლაპარაკობდი ბევრ რამეზე და მე პროფესიული პასუხისმგებლობით ვეპყრობი საკუთარ ყოველდღიურ მოღვაწეობას.

დიახ, მე დავუშვი კოლოსალური შეცდომა. დავაღალატე საკუთარი გულშემატკვრები. დავაღალატე სპორტი - ის თამაში, რომელსაც ოთხი წლის ასაკიდან მივსდევ და ასე ძალიან მიყვარს. ვიცი, რომ მელოდება სასჯელი, მე კი არ მინდა საკუთარი კარიერის ასე დასრულება, ამიტომაც გულწრფელად ვიმედოვნებ, რომ საშუალებას მიმცემენ მომავალშიც გავაგრძელო თამაში. ბევრი თქვენგანი აქ იმის მოლოდინით შეიკრიბა, რომ მე პროფესიული ჩოგბურთიდან წასვლის თარიღს გამოვაცხადებდი. მაგრამ, თუ მე ოდესმე გადავწყვეტ შეგატყობინოთ ამის შესახებ, ეს არ მოხდება ლოს ანჯელესის ცენტრში მდებარე სასტუმროში, ასეთი საშინელი ხალიჩით მორთულ იატაკზე“.

ოთახიდან გამოსულმა, კოლოსალური დაძაბულობა ვიგრძენი. ადრე არაფრის დამალვა არ მჭირდებოდა და ახლაც დასამალი არაფერი მქონდა. მინდოდა, ჩემს მეგობრებს, გულშემატკივრებსა და მტრებსაც კი ზუსტად სცოდნოდათ, რა მოხდა, რადგან ეს იყო უნებლიე შეცდომა და მე მჯეროდა, რომ ისინი დაინახავდნენ და გაიგებდნენ ამას.

მე შევცდი ბევრ რამეში. იმის თქმა მინდა, რომ, რა თქმა უნდა, ზოგიერთი ადამიანი ჩემს დასაცავად გამოვიდა, ან ყოველ შემთხვევაში მათ თქვეს: მოდი, ნუ დავაჩქარებთ მოვლენებს. მოვიცადოთ და შევხედოთ. გაზეთები კი რეალურად თავს დამესხნენ, მატყუარა მიწოდეს, შემადარეს ცნობილ თაღლით სპორტსმენებს. საინფორმაციო გადაცემების სულ რაღაც ორი ციკლის შემდეგ, შერცხვენილი იყო ყველაფერი, რისთვისაც კარიერაში მიმიღწევია.

ჩემი საკუთარი „მე“, ყველაფერი, რისიც მჯეროდა და რისთვისაც ვიბრძოდი, თითქოსდა, შეგნებულად გაანადგურეს. რა მნიშვნელობა აქვს ბოლოში გამართლებას, თუ საქმის ვითარების გარკვევის პროცესში თქვენ პრაქტიკულად გაგანადგურეს? ალბათ, სწორედ ეს აქვთ ადამიანებს მხედველობაში, როცა ამბობენ, რომ თავად სასამართლო - ეს უკვე სასჯელია. ყველაზე ცუდი ის არის, რომ ამ ყალბმა ბრალდებამ ეჭვი შემატანინა ჩემ გარშემო არსებულ სამყაროსა და იმ ადამიანებზე, რომლებიც ჩემ გვერდით არიან. ამ მომენტამდე მე დიდად არ მაინტერესებდა, რას ლაპარაკობდნენ ისინი. მე ეს ფეხებზე მეკიდა. ჩემს საქმეს გავაკეთებ, ბევრს ვიმუშავებ და ჩემს თამაშს ვითამაშებ, - ვფიქრობდი მე, სხვა ყველაფერი კი დალაგდება. მაგრამ იმ ხანძარმა, რომელიც პრესკონფერენციის შემდეგ წარმოიშვა, დამაეჭვა ამაში. თითქოს თავში ჭია ჩამისახლდა, რომ მუდმივად ღრღნიდა ჩემს ტვინს.

ასეთი რამ აქამდე არასოდეს განმიცდია. მოულოდნელად გავაცნობიერე, რომ ვისთვისაც არ უნდა შემეხედა, პირველ რიგში ვფიქრობდი: „მან იცის? მას სჯერა ამის? თაღლითად მივაჩნივარ? ფიქრობს, რომ მატყუარა ვარ?“ პირველად ცხოვრებაში მაღელვებდა - რას ფიქრობენ ჩემზე ადამიანები.

ნამდვილი დარტყმა პრესკონფერენციიდან რამდენიმე დღის შემდეგ მივიღე. მანჰეტენ-ბიჩში სამზარეულოში ვიჯექი და დედას ველაპარაკებოდი, რომელიც სადილს ამზადებდა. დარეკა ტელეფონმა. ეს მაქსი იყო. არაამქვეყნიური ხმა ჰქონდა. ცოტა ხნის წინ, მას „ნაიკიდან“ დაუკავშირდნენ. ის დეტალებს აღარ ჩაუღრმავდა, მხოლოდ მითხრა:

- არც ისე კარგი საუბარი გამოვიდა, მარია (ყოველთვის, როცა მაქსი სახელით მომმართავდა, ეს ნიშნავდა, რომ რაღაც მოხდა).
ამ საუბრიდან ორი საათის შემდეგ, „ნაიკმა“ გაავრცელა განცხადება, რომელიც ძალიან ხისტი და სასტიკი მეჩვენა. მასში ლაპარაკი იყო ჩემზე, ნდობაზე და იმაზე, რომ ისინი ძალიან იმედგაცრუებულები არიან. კიდევ იმაზე, რომ ისინი დროებით ჩამომაშორებენ თანამშრომლობას. ამ წინადადების არსს თავიდან კარგად ვერ ჩავწვდი. ისინი ჩემი სპონსორები იყვნენ, შესაბამისად, ისინი ან წყვეტდნენ ჩემთან კონტრაქტს, ან არა. ჩემს ხელშეკრულებაში არ იყო ცნება - დროებითი ჩამოშორება.

ეს ხომ არ იყო არაპატიოსანი ბიზნესმენებისა და ზოგიერთი ე. წ. მეგობრის მცდელობა - თავი გადაერჩინათ და წყლიდან მშრალი ამოსულიყვნენ? მხოლოდ მაშინ, როცა ყელამდე ნეხვში ეფლობი, იწყებ იმის გარკვევას - ვინ არის ნამდვილი მეგობარი და ვინ უბრალოდ ნაცნობი. თუ გაქცევა უნდათ - გაიქცნენ, - ვეუბნებოდი საკუთარ თავს. მხოლოდ ისინი უნდა მიყვარდეს, ვინც ჩემთან რჩება. ამაში მდგომარეობს მთელი ამ კოშმარის დადებითი მომენტი.

იქნებ, უნდა გამეფრთხილებინა სპონსორები მომავალი პრესკონფერენციის შესახებ, მაგრამ მე ძალიან ვიყავი კონცენტრირებული იმაზე, რომ ინფორმაციას არ გაეჟონა და ხალხისთვის ყველაფერი თავად მომეყოლა. ვფიქრობ, ეს ყველაფერი ჩემთვის ყველაზე მეტად მტკივნეულია იმის გამო იყო, რომ „ნაიკთან“ ვიყავი იმ მომენტიდან, როგორც კი 11 წელი შემისრულდა. ისინი ნებისმიერ სხვა სპონსორზე უკეთ მიცნობდნენ.

ისინი მიცნობდნენ, როგორც პატარა გოგონას, როგორც სპორტსმენს, როგორც შვილს, და მიუხედავად ამისა, ასეთი ცივები იყვნენ თავიანთ განცხადებაში. რამდენიმე დღის შემდეგ, მარკ პარკერი დაუკავშირდა მაქსს, რომელმაც მე დამირეკა და შემატყობინა, რომ „ნაიკს“ შეხვედრა უნდოდა. მე ვუპასუხე, რომ ჭრილობა ჯერ ახალია და მე თავად დავურეკავ მათ, როგორც კი ძალებს აღვიდგენ. სამზარეულოში ვიჯექი და ფლავს ვჭამდი, რომელიც დედამ ჩემთვის მოამზადა (როცა მან არ იცის რა მოამზადოს, ყოველთვის ფლავს იშველიებს). თავიდან ბოლომდე ნეხვში ვიყავი და მეჩვენებოდა, რომ ორმოს ფსკერს რომ მივწვდომოდი, ბოლომდე მჭირდებოდა წელში გასწორება.

ქვიშის ციხე-სიმაგრე, ბანქოს სახლი. სწორედ ამაზე ვფიქრობდი, როცა ჩემს ტელეფონზე შეტყობინება მოვიდა. ეს იყო ჩემი ძველი მეგობრისა და მწვრთნელის მაიკლ ჯოისის ტექსტი. გავხსენი იმ მოლოდინით, რომ ეს იქნებოდა შეტყობინება მეგობრობასა და სოლიდარობაზე, მაგრამ წამში მივხვდი, რომ ტექსტი მე არ მეკუთვნოდა. ეს სწორედ ის შეცდომა იყო, რომლის შემდეგაც იწყებ ფიქრს, რომ ფროიდი არც ისე გიჟია. სულ ერთი წინადადება: შეგიძლია წარმოიდგინო, რომ „ნაიკი“ ასე მოექცა მას? ამან ძალიან იმოქმედა ჩემზე, რადგან ეს არ იყო მხოლოდ ინფორმაცია იმაზე, რომ „ნაიკმა“ ჩემთან კონტრაქტი გაწყვიტა.

ამ წინადადებამ, მოულოდნელად, ისიც დამანახა - როგორი ტონით ლაპარაკობენ ადამიანები ჩემ შესახებ ჩემს ზურგსუკან - ცივად, ყოველგვარი სითბოს გარეშე, გარკვეული სიამოვნებითაც კი. ჩანგალი ხელიდან გამივარდა. დედამ თავი აწია. მინდოდა მისთვის მეთქვა, რაც დაწერეს, მაგრამ ქვითინი მახრჩობდა. ეს სწორედ ის მომენტი იყო, ცუდი მომენტი, როცა მართლა ყველაზე მეტად შემეშინდა იმის, ასე უცებ როგორ გადატრიალდა ეს სამყარო. ისტერიკულად ვქვითინებდი, მაღლა ჩემს ოთახში ავვარდი. იქ იატაკზე ვიჯექი, საწოლს ჩაფრენილი და ვტიროდი. მომეჩვენა, რომ ბევრი საათი გავიდა. მაქსს დავურეკე.
- ჩუმად, მარია, - მითხრა მან. - დამშვიდდი. ყველაფერი კარგადაა. არა, არა, არა. „ნაიკს“ არ მიუტოვებიხარ.

მთელი ღამე დედა გვერდით მეჯდა და ჩემი ხელი ეკავა. მთელი ორი კვირა ის მარტო არ მიშვებდა დასაძინებლად.

(გაგრძელება იქნება)

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
2079
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;