ვრცელი ინტერვიუ ანა კურნიკოვასთან: ახლა ძალიან მრცხვენია! [VIDEO]

ძველებურად მხიარულ, ცოცხალ, ენაწყლიან და ძალიან ტემპერამენტულ ანა კურნიკოვას ინტერვიუების მიცემა არასოდეს უყვარდა.

შეიძლება იმიტომ, რომ ჩოგბურთელობისას მისი სპორტული და ყოველდღიური ცხოვრება ისე იყო ერთმანეთში არეული, რომ თვითონაც ვერ უგებდა თავსა და ბოლოს. პრესასაც მეტი რა უნდოდა?! იყო გაუთავებელი ჭორაობა მის პირად ცხოვრებაზე, რომანებზე და ა.შ.

დღეს, კურნიკოვა შვილს ზრდის, მაგრამ სიამოვნებით იხსენებს თავის კარიერას...

- რა იყო ანა კურნიკოვას ძლიერი და სუსტი მხარეები?

- ძლიერი მხარე - სისწრაფე, კორტის კარგი ხედვა, თამაშის შეგრძნება, კარგი ხელები... კარგად ვგრძნობდი ბურთს და შემეძლო მისი ნებისმიერი ხერხით მოთვინიერება. ხანდახან თამაშის გაგრძელების იმდენი ვარიანტი მქონდა, რომ ვიბნეოდი - რა უნდა ვქნა? - ვეკითხებოდი საკუთარ თავს.

ყველაზე დიდი ნაკლი იყო ის, რომ მოუთმენელი ვიყავი. ეს ნაკლი კორტზეც მჟღავნდებოდა და ცხოვრებაშიც. სამწუხაროდ, ნაკლებს ვმუშაობდი თამაშის ფსიქოლოგიურ ასპექტზე, ტაქტიკაზე. ვარჯიშებზე, იმის ნაცვლად, რომ 300-ჯერ დამერტყა ბურთი და ტაქტიკაზეც მემუშავა, ვამჯობინებდი 1000 დარტყმა შემესრულებინა.

- ამასთან დაკავშირებით, გვახსენდება თქვენი წაგებები გადამწყვეტ მატჩებში. მაგალითად, მაიამიში, როცა ფინალში თითქმის მოგებული შეხვედრა დათმეთ ვინუს უილიამსთან.

- იქ, უბრალოდ, ფიზიკურად გამოვიფიტე. ხუთი დღე ზედიზედ ვითამაშე, თანაც უძლიერეს მეტოქეებთან - ლუჩიჩთან, სელეშთან, მარტინესთან, სანჩესთან, დავენპორტთან და ბოლოს, უილიამსთან. მაშინ ძალიან გამხდარი ვიყავი და თან საშინელი სიცხე იყო. ერთი სეტი მოვიგე და დავდექი. ეს იყო და ეს.

- უიმბლდონის ნახევარფინალი 16 წლის ასაკში?

- იქ ჰინგისმა, უბრალოდ, დამჯაბნა. მაშინ ის ჩემზე ერთი თავით მაღლა იდგა. ჩოგბურთში ადრე მოვიდა, მეტი გამოცდილება ჰქონდა და უფრო ჩამოყალიბებული ოსტატი იყო.

- ეს ორი ტურნირი ყველაზე ნათელი მომენტი იყო თქვენს კარიერაში?

- ერთი შეხედვით ასე ჩანს. პირადად ჩემთვის, ყველაზე შთამბეჭდავი მომენტები კონკრეტული მატჩების მოგება იყო. მაგალითად, როცა ჰინგისს ვძლიე, რომელიც რეიტინგის პირველი ნომერი იყო. უნდა გავიხსენო სხვა პირველ ნომრებთან - გრაფთან, დავენპორტთან, სანჩესთან გამარჯვებები. ოცნების ასრულებად ვთვლიდი მონიკა სელეშზე გამარჯვებას, რომელიც ცხოვრებაში ჩემი კერპი იყო.

- მაგრამ, თუნდაც ერთი ტურნირის მოგებისთვის რაღაც არ გეყოთ.

- დიახ, რაღაც არ გამომდიოდა. უფრო სწორად, არ შემეძლო ერთი ან ორი კვირა სტაბილურ დონეზე თამაში. ძალიან მიტაცებდა წამიერი წარმატებები. ერთი ერთზე პირადი დაპირისპირება - ჩემთვის ყველაფერს ნიშნავდა. მომდევნო მატჩებზე ტაქტიკის გამოთვლა არ ვიცოდი. სწორედ ეს მღალატობდა: შემეძლო ჰინგისი დამემარცხებინა და მეორე დღეს, კორტზე აბსოლუტურად მოუმზადებელი გავსულიყავი.

- თუმცა, თქვენი შთამბეჭდავი მედიაკარიერის ფონზე, საჩოგბურთო წარმატებები თუ წარუმატებლობები მაინც მეორე პლანზე გადადიოდა. თანაც, იქმნებოდა შთაბეჭდილება, რომ სწორედ ეს იყო თქვენი მისწრაფება.

- ეს ყველაფერი - ინდივიდუალურობა, ჩოგბურთის მიღმა პოპულარობა - გარკვეულწილად იქიდან მოდის, რაც ჩემს ხასიათში იყო ჩადებული. ყოველთვის თამამი, კომუნიკაბელური ადამიანი ვიყავი, მიყვარდა საყოველთაო ყურადღების ცენტრში ყოფნა. ხუთი წლის ასაკშიც კი კლოუნს ვგავდი. ყველას ვართობდი, ერთ ადგილზე ვერ ვჩერდებოდი. სწორედ ასეთი გავიზარდე. თანაც, ყველაფერი თავისთავად მოხდა - ჩოგბურთის მიღმა პოპულარობა არ დამიგეგმავს. ჩემთვის ყველაზე მთავარი ყოველთვის ჩოგბურთი იყო. მოვლენები თავისთავად განვითარდა და ამაში პრესამაც დიდი როლი ითამაშა. მას ხომ სენსაცია სურდა. მეც დინებას გავყევი და ყველაფერ ამას ერთგვარად ხელსაც ვუწყობდი.

- რადგან ხელს უწყობდით, ე.ი. თავადაც მოგწონდათ ეს სენსაციები...

- არ არის მართალი.

- არა, არა, მომიტევეთ, მაგრამ თქვენ საკმაოდ კარგად ეხმარებოდით პრესას.

- არავის არ სჯერა, როცა ვამბობ, რომ წინასწარ არაფერი დამიგეგმავს. თქვენ სერიოზულად ფიქრობთ, რომ ვიჯექი და ასეთ ფრაზებს ვიგონებდი: "დღეს პრესკონფერენციაზე ამას ვიტყვი, ხვალ ამაზე ასე დაწერენ და ამ საქმით კიდევ ერთ კონტრაქტს გამოვკრავ ხელს"? ასეთი რამის დაგეგმვა შეუძლებელია. ის ან არის, ან არ არის.

- ანუ, გინდათ თქვათ, რომ თქვენი ცნობილი რეპრიზები მხოლოდ იმპროვიზაცია იყო? "ეს ჩემი ქვედაბოლო კი არ არის მოკლე, არამედ ფეხები მაქვს გრძელი" ან "მე ძვირფასი რესტორნის მენიუსავით ვარ - ყველა მაშტერდება, მაგრამ ყველაფრის ყიდვის საშუალება არ აქვთ"...

- ახლა ძალიან მრცხვენია, რომ ასეთ რაღაცებს ვლაპარაკობდი. ღმერთო ჩემო! ქვედაბოლოს ისტორია მახსოვს, რადგან ვიდეოკასეტაზე მაქვს ჩაწერილი. მენიუს რაც შეეხება... არც კი ვიცი, როდის ვთქვი ასეთი რამ. ახლა მითხარით, ასეთ რამეს ხომ წინასწარ ვერ მოიფიქრებ?!

- სირცხვილის გრძნობა რატომ გაქვთ?

- არასწორად გამოთქვი. მე ვიგულისხმე, რომ მაგიდის ქვეშ დავიმალებოდი, დღეს რომ ასეთი რამ მეთქვა. მაშინ კი ეს სასაცილო იყო. ახალგაზრდა ვიყავი და შესაბამისად, გულახდილი. მოკლედ რომ ვთქვათ, "მეორე კურნიკოვა" არ იქნება - ეს რაღაც მეცნიერება კი არ არის, არამედ ჩემი მაშინდელი ხასიათის თავისებურებაა. გთხოვთ, სხვა გოგონებს თავიანთი სახელები დაუძახოთ.

- მაგრამ, აი რა არის საინტერესო. თქვენი იმიჯის ეს ნაწილი, 90 პროცენტით იყო თქვენივე პოპულარობის გარანტია. რა თქმა უნდა, მსოფლიო რეიტინგის საუკეთესო ათეულში შედიოდით, მაგრამ იქ კიდევ 9 სხვა გოგონა ირიცხებოდა, თუმცა, არცერთს არ ღირსებია ისეთი დიდება და პოპულარობა, როგორც ანა კურნიკოვას. ასე რომ, "პერსონალური ასპექტი", პირადი ცხოვრების საიდუმლოებები და თამამი რეპრიზები იყო თქვენი წარმატებისა და ფინანასური კეთილდღეობის ძირითადი შემადგენელი ნაწილი.

- აბსოლუტურად მართალი ბრძანდებით.

- გულახდილად მითხარით, ეს უფრო მოგწონდათ თუ ჩოგბურთი?

- ყველაფრი ეს ჩოგბურთის მიღმა კეთდებოდა და ხშირად, ჩემი ჩარევის გარეშე. მაგალითად, ისე ხდებოდა, რომ ყოველ წელს, სამი თვე ტრავმების გამო მიწევდა დასვენება, პოპულარობა კი მაინც არ ეცემოდა. ეს, რა თქმა უნდა, მომწონდა, მაგრამ... არ ვიცი. დარწმუნებული ვარ, როგორც ჩოგბურთელს, ისედაც მიცნობდნენ ქუჩაში.

- მაგრამ, 17 წლის გოგონას არ შეიძლება არ მოსწონდეს, რომ მასზე მთელი მსოფლიოა შეყვარებული...

- ამას ასე არ უნდა შევხედოთ! მე მგონია, რომ ამისთვის ზედმეტი ყურადღება რომ მიმექცია, ალბათ, ჭკუიდან შევიშლებოდი. ეს ხომ ნამდვილი სიკვდილია, როცა ზიხარ და ფიქრობ: "მე ყველას ვუყვარვარ! მე იდეალური ვარ!" პირიქით, ყოველთვის ვცდილობდი საკუთარ თავში რაიმე ნაკლი მეპოვა, რათა მის გამოსწორებაზე მეფიქრა.

იმისთვის, რომ ნორმალურ ადამიანად დარჩე, უნდა შეგეძლოს მთავარისა და არამთავარის გარჩევა. რა თქმა უნდა, ძალიან მიხარია, რომ ჩემს ფანატებს ვუყვარვარ, მთვლიან ყველაზე საუკეთესო და ლამაზ ქალად, მაგრამ, ბოლოს და ბოლოს, ეს ყველაფერი ზედაპირულია. შემიძლია ვიჯდე და მაიკლ ჯორდანზე ვილოცო, მაგრამ რა გამოვა აქედან?! მე ხომ მას საერთოდ არ ვიცნობ.

- მაგრამ დიდებას მეორე მხარეც ხომ აქვს? თქვენი კოლეგების უმრავლესობა ქედმაღალს გიწოდებდნენ. გახსოვთ, დავენპორტმა რომ თქვა: "არცერთ ჩვენგანს არ სურს ანასთან წაგება. არასოდეს". ეს არ გაღიზიანებდათ?

- არა. დავენპორტთან ყოველთვის შესანიშნავი ურთიერთობა მქონდა. ჩემი აზრით, ეს პრესამ გააბუქა. უნდოდათ კულისებში რაღაც კონფლიქტის მაგვარი შეექმნათ. რა თქმა უნდა, ტურნირზე 32-ივე გოგონასთან ვერ იმეგობრებ. მაგრამ ქედმაღალი არასოდეს ვყოფილვარ. ფრთხილი და ცივი ვიყავი, დისტანციაც მეჭირა. მაგრამ ეს გასაგებია: მეც ხომ მიჭირდა.

ახალგაზრდა ვიყავი, ლამაზი, პოპულარული და არ მესმოდა, გარშემო რა ხდებოდა. არადა, ჩოგბურთი შოუ-ბიზნესივითაა, სადაც ყველა ცდილობს შენგან რაღაც ნაჭერი გამოგლიჯონ. ახლოს არავინ არ უნდა მიიკარო, თორემ შეგჭამენ. შეეცადე დისტანცია დაიჭირო, ფრთხილად იყო, რომ კისერზე არ დაგაჯდნენ. ბოლოს კი ისე გამოდის, რომ ცუდი ადამიანი ხარ.

- თქვენი პირადი ცხოვრება საყოველთაო განხილვის საგანი იყო. ამასთან დაკავშირებით ერთი შეკითხვა მინდა დაგისვათ. თქვენ ამტკიცებთ, რომ წინასწარ არაფერს გეგმავდით. ეს ეხება იმ გაუთავებელ სათაურებსაც სერიიდან - "დღეს ანა ვიღაც ახალთან ერთად დაინახეს"?

- რა თქმა უნდა! უბრალოდ, ცხოვრება მიდიოდა და მეც მეგობრებთან ერთად სადღაც დავდიოდი, თავისუფალ დროს ვკლავდი. მეგობრების წრე მყავდა, რომელთანაც ხშირად ვატარებდი დროს. ეს იმას არ ნიშნავს, რომ ისინი ჩემი ბოიფრენდები იყვნენ. პრესას კი უნდა, რომ ყველაფერი სხვანაირად იყოს.

- დღეს ბედნიერი ხართ?

- გააჩნია ჩემი ცხოვრების რომელ ნაწილს გულისხმობთ? ბევრ რამეში - კი. ჯანმრთელი ვარ, შესაძლებლობა მაქვს მიზანი დავისახო და მის შესასრულებლად ვიბრძოლო. ჩემ გარშემო არიან ადამიანები, რომლებსაც შემიძლია ვენდო. ეს წრე მე თვითონ შევქმენი.

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
4909
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები