მინდა ვიყო პრეზიდენტი! ფულს მეც დავარიგებ...

...საკუთარ თავზე საუბარი გამართლებულად არ მიმაჩნია. ეს არცაა კარგი ტონი. ისე, როგორც სხვები ამბობენ, არასოდეს ვყოფილვარ მაღალ პოსტებსა და თანამდებობას დახარბებული.

მაგრამ ამ საშუალო ასაკში პრეზიდენტობა მომინდა. არა, ეს ვითომ ხუმრობით, მაგრამ ისეთ ხუმრობას რა ვუთხარი, მასში სიმართლის მარცვალი რომ
არ ერიოს.

არც რეალობის შეგრძნება დამკარგვია, არ მინდა ქვეყნის პრეზიდენტობა და არც იმ კაცს ვუმზადებ რამეს, ბევრი ხშირად რომ აკრიტიკებს და მე საერთოდ რომ
არ ვიცნობ, მაგრამ ერთი "სურვილის ჭია" კი შემიჩნდა და ეს ჩემი "ხელიხელ საგოგმანები" სურვილი ერთ-ერთი ქართული საფეხბურთო კლუბის პრეზიდენტობაა...

მინდა იმთავითვე გულწრფელად ვთქვა: ჩემი ფინანსური მდგომარეობა ახლაც იგივეა, როგორიც ადრე იყო, მაგრამ ამ სურვილის მახრა მაინც შემიჩნდა და
წინასწარ ბოდიში უნდა მოვიხადო ჩემი ზედმეტი ამბიციურობისთვის, მაგრამ აქვე ისიც უნდა ვთქვა, რომ ნამდვილად არ უნდა გამიჭირდეს...

რატომ დამჭირდა ამხელა პასაჟი? ცოტა შორიდან მოვუაროთ. საქართველოს ფეხბურთის ფედერაცია მართლა ყველანაირად ცდილობს, ფეხზე დააყენოს ეროვნული ჩემპიონატი.

რა თქმა უნდა, არის შეცდომებიც, მაგრამ უშეცდომო არავინაა. ბოლო ინიციატივა ის არის, რომ ჩვენი პირველობის უმაღლესი ლიგის ყველა კლუბმა ბუნებრივ საფარზე უნდა ითამაშოს.

ვინ ოხერი არ მიესალმება ამ გადაწყვეტილებას? ვის არ უნდა, რომ ქართულ სტადიონებზე ბურთი უკეთ გორავდეს და სანახაობა უფრო მიმზიდველი იყოს? მით უმეტეს, ათი ფეხბურთელი რომ გააჩერო და საქართველოს ჩემპიონატში არსებულ პრობლემებზე ჰკითხო, მინიმუმ ცხრა - ინფრასტრუქტურას დაასახელებს.

თქმა რად უნდა, საჭირო, დროული და კარგი წამოწყებაა, მაგრამ პირადად ჩემი აზრია და ვფიქრობ, ამაში ბევრი დამეთანხმება: სანამ ქართულ კლუბებში ფინანსური მდგომარეობა არ გაუმჯობესდება, მანამდე რაიმე საგრძნობ წინსვლაზე საუბარი ზედმეტად მეჩვენება.

ყველას ერთ ქვაბში ნამდვილად ვერ მოვხარშავთ, მაგრამ, ალბათ, ბევრი დამეთანხმება იმაშიც, რომ დღეს ბევრი ქართული კლუბის ბევრი პრეზიდენტი არ ხარჯავს საკმაო თანხას იმისთვის, რომ მისი კლუბი იმაზე უკეთესი იყოს, ვიდრე არის დღეს.

ეს ტენდენცია ცხადზე ცხადია და არ გვგონია, ზედმეტი მაგალითებით გამაგრებას საჭიროებდეს. და მაინც, მოვიყვან მხოლოდ ერთ მაგალითს: ალბათ, ევროპის არცერთ ქვეყანაში არ არის ისეთი თანაბარი ხელფასები კლუბების მიხედვით, როგორც საქართველოში.

რას ნიშნავს ეს? იმას, რომ ჩვენი კლუბის ძალიან ბევრმა მესვეურმა ფეხბურთის განვითარებისთვის გამოყოფილი თანხის არსი ასე გაიგო: ხელფასები უნდა დაურიგდეს ფეხბურთელებს და მათ უნდა მიიღონ მინიმუმზე მინიმუმი ნიხრი სადღეისო საზომებით.

შეიძლება, რაღაცაში შევცდე, მაგრამ ცდომილება დიდი არ იქნება. დღეს ქართულ საკლუბო ფეხბურთში 3 ათასი ლარი ძალიან კარგ ხელფასად ითვლება.

გასაგებია - ჩვენ ჯერაც ვრჩებით იმ ქვეყნად, სადაც (ძალიან სამწუხაროდ!) პროფესორებს და აკადემიკოსებს ხშირად პურის ფული უჭირს, მაგრამ დღეს ფეხბურთს თავისი კანონები აქვს და თუ მათ არ მისდიე, ისე ვერაფრით მოიმკი იმ შედეგს, რომლისკენაც მიილტვი.

ფეხბურთში სასწაულები ხდება, მაგრამ ძალიან იშვიათად. მერე დაიწყება ევროთასები და მას ჩვეული დიდი ამბიციებით შევეგებებით. მაგრამ, როგორ გინდა, მოუგო იმ კლუბს, რომელსაც, სულ მცირე, სამჯერ დიდი ხელფასები აქვს შენზე?

ჯერ ერთი, იმ კლუბების მენეჯერებმა, რომელთა დამარცხებაც გვინდა, კარგად იციან ამ ფულის მოხმარება. იციან, როგორ უნდა გააკეთონ, ასე თუ ისე, კონკურენტუნარიანი გუნდი. მე შენ გეტყვი და, ქართულ საკლუბო ფეხბურთში კარგი მენეჯერის პრობლემა არ არსებობს...

სხვა ქვეყნებში კლუბის პრეზიდენტობა ცოტა უფრო დიდი პასუხისმგებლობაა, ვიდრე ჩვენთან. მას შემდეგ, რაც ფეხბურთის განვითარების სახელმწიფო პროგრამა ძალაში შევიდა, მკვეთრად იკლო კერძო სექტორის მიერ ქართული ფეხბურთისთვის გაღებულმა ხარჯებმა. ხომ არის საარსებო მინიმუმი? თითქოს, ეს საკმარისია, მეტზე კი ძალიან იშვიათად, ვინმე ფიქრობდეს.

კიდევ გავიგებდით, თანხა მომავალი თაობის აღზრდაში იხარჯებოდეს, მაგრამ ესეც რომ არ ხდება? სახელმწიფო კლუბების მიმართ ასეთ შემთხვევაში მაინცდამაინც მომთხოვნები ვერ ვიქნებით, მაგრამ კერძო ინვესტორი რომ გქვია, მომავალზე ხომ უნდა იზრუნო?!

ძალიან ბევრ რამეში არ და ვერ ვეთანხმები თბილისის "დინამოს" პრეზიდენტ რომან ფიფიას, მაგრამ, როგორ შეიძლება, ხაზი გადაუსვა იმას, რაც მან გააკეთა მომავალი თაობისთვის, ზოგადად ქართული ფეხბურთისთვის?!

რა თქმა უნდა, ვგულისხმობთ თბილისის "დინამოს" შესანიშნავ აკადემიას, რომელიც საქართველოში კი არა, შეიძლება, მთელ ევროპაშიც კი ერთ-ერთი საუკეთესოა.

ეს ჩემი სიტყვები არ არის. ასეთი რამ უთქვამთ თბილისში ჩამოსულ ძალიან გამოცდილ, მრავლისმნახველ საფეხბურთო ჩინოსნებს.

რამდენ ქართულ კლუბს აქვს გამართული, ევროპულ სტანდარტებთან ოდნავ მაინც მიახლოებული საფეხბურთო აკადემია? უნდა გვერწმუნოთ, რომ ასეთი ქართული კლუბების რაოდენობა ძალიან ცოტაა.

რა თქმა უნდა, ფეხბურთის ფედერაციის მოსაფიქრებელია, როგორ უნდა მოხდეს ისე, რომ სახელმწიფოს მიერ გამოყოფილმა თანხებმა, ერთი მხრივ, მუდმივი და დაბალი სახელფასო ნიხრი არ დააწესოს ქართულ კლუბებში, და მეორეც - სიტყვა "პრეზიდენტს" მხოლოდ სიმბოლური დატვირთვა აღარ ჰქონდეს ჩვენს ფეხბურთში?

რამდენი ადამიანიცაა, იმდენი აზრია, მე კი ასე მგონია: იმ კლუბებს, რომელთაც ჰყავთ კერძო ინვესტორი, სახელმწიფოს მიერ გამოყოფილი თანხის ხელფასებად გაცემა უნდა აეკრძალოთ და ის უნდა მოახმარონ ინფრასტრუქტურას, საფეხბურთო აკადემიების ნორმალურ ფუნქციონირებას.

სამწუხაროდ, დღეს ჩვენში ყველა კლუბს არ ჰყავს კერძო სპონსორი. სადღეისოდ, სახელმწიფო კლუბებისთვის არსებობის ერთადერთი საშუალება მხოლოდ ეს ფულია, რაც ასევე შესანიშნავად გვესმის.

ზემოთ ტყუილად როდი ვთქვი, კლუბის პრეზიდენტობა მინდა-მეთქი. ისინი ფულს, პრაქტიკულად, აღარ ხარჯავენ და არც მე დავხარჯავ. საკუთარ თავზე დიდი წარმოდგენა არასოდეს მქონია, მაგრამ რატომღაც მგონია, რომ დღევანდელ ჩვენს პრეზიდენტებზე უარესად სულაც არ მესმის ფეხბურთი.

მწვრთნელს როგორმე მეც შევარჩევ, როგორმე ფეხბურთელებსაც მოვიყვან. სხვა რაღაა საჭირო? ხელფასებს იმდენს დავარიგებ (შეიძლება, ბუღალტერიც არ დამჭირდეს), რამდენის საშუალებასაც სახელმწიფოს მიერ ნაწყალობევი თანხა მომცემს და თავადაც დავინიშნავ კაი ხელფასს. მეტი რაღა არის საჭირო? მგონი, არაფერი - სოფელიც აშენებულია!

ფეხბურთის განვითარების პროგრამა რომ ამოქმედდა, გული სიამით ამევსო, იმდენი ახალი გუნდი გაჩნდა ქართულ საფეხბურთო რუკაზე. მართლაც დიდი უსამართლობა იქნება ყველას ერთ ქვაბში მოხარშვა, მაგრამ მერე და მერე მივხვდი, რატომაც დაარსდა მათი უმრავლესობა - ისევ და ისევ იოლი ფულის შოვნის სურვილით!

მეორე მხრივ, ძალიან კარგია, რომ ჩვენში ფეხბურთი უფრო მასობრივი გახდა, ბევრ სოფელსა და ქალაქში გაცოცხლდა, მაგრამ მოდით, მედლის სხვა მხარესაც დავხედოთ - მას შემდეგ, რაც ეს მოხდა, ბევრმა კლუბმა უკვე დაასრულა არსებობა, ბევრმა რაღაც ვერ გათვალა და ვინც კიდევ შემორჩა, მათი უმრავლესობაც მხოლოდ იმაზე ფიქრობს, იყოს იქ, სადაც არის, ჰქონდეს ის მინიმალური დაფინანსება, რომელიც აძლევს საშუალებას, როგორმე გაიტანოს ეს ცხოვრება.

არსებობა ყველას სჭირდება, მაგრამ ამით რა ქართულ ფეხბურთს, გარდა იმისა, რომ კონკრეტულ ადგილას ორმოცდაათიოდე ადამიანია დასაქმებული. ეს კარგია, მაგრამ საფეხბურთო თვალსაზრისით რა მიზანს ისახავენ ეს კლუბები?

ბოლოს იმითვე დავამთავრებ, რითაც დავიწყე - მინდა ეს ოხერი პრეზიდენტობა და ხომ არ მეცადა?

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
1858
მკითხველის კომენტარები / 0 /
რუბრიკის სხვა სიახლეები