'მე არ დამიმთავრებია... შენ არ უნდა დატოვო ეს სამყარო ისე, რომ არ გქონდეს მცდელობა - გაუზიარო დანარჩენებს რაღაც' - არსენ ვენგერის ბრწყინვალე ინტერვიუ და ფეხბურთის განიხილავა

ოქტომბრის შუა რიცხვებში, ვენგერმა დუმილი დაარღვია და გამოაცხადა, რომ სამუშაოს 1 იანვარს დაუბრუნდება. მაგრამ სად - უცნობია.

მაშინვე გაჩნდა ვერსიები - "ბაიერნი", "მონაკო", "მილანი" და "რეალიც" კი. იანვრამდე ბევრი არ დარჩა. მანამდე კი "არსენალის" ლეგენდარული დამრიგებელი აგრძელებს ინტერვიუების დარიგებას, რომლებშიც ბევრია საფეხბურთო და უბრალოდ, ცხოვრებისეული ფილოსოფია.

BEIN Sports -თან ამასწინდელ საუბარში, ვენგერი მსჯელობს ფეხბურთელების ძველ და ახალ თაობებს შორის განსხვავებაზე, მწვრთნელის სამუშაოს სირთულეზე...

დღეს კლუბები გრძნობენ
პასუხისმგებლობას მოთამაშეებზე

"როცა ინგლისში ჩავედი, მჯეროდა, რომ მთავარი მწვრთნელის სამუშაო სამი საბაზო დონისგან შედგებოდა.

პირველ რიგში, მწვრთნელს უნდა მოჰქონდეს შედეგი და განსაზღვრავდეს გუნდის თამაშის სტილს.

მეორე - ინდივიდუალურად მიუდგეს მოთამაშეების განვითარებას და მოარგოს ისინი სისტემას.

მესამე - მისცეს აუცილებელი იმპულსი, რომელიც საჭიროა მთლიანად საფეხბურთო კლუბის განვითარებისთვის. მე გამიმართლა, რადგან ინგლისში ჩასვლისას ეს სამივე ასპექტი შესრულებადი იყო.

იმ დროს, პრემიერლიგაში განვითარების მხრივ, ახალი ეპოქა იწყებოდა. ყველაზე მეტად მაინტერესებდა - შემეძლო თუ არა საკუთარი წვლილის შეტანა მესამე ასპექტში. როგორც მწვრთნელს, მაინტერესებდა გამოწვევა - მოვახერხებდი თუ არა, "არსენალი" კიდევ უფრო დიდ კლუბად მექცია. დღეს ეს გაცილებით რთულია. დღეს მწვრთნელი - არის ადამიანი, რომელიც ცდილობს მოგებას და შედეგის მიღწევას, აიძულებს ფეხბურთელებს უკეთ ითამაშონ, მაგრამ, ამასთან, არაფერს ცვლის.

როცა მე მოვდიოდი, ფეხბურთელები ბედნიერები იყვნენ საკუთარ კლუბში თამაშის გამო. რა თქმა უნდა, მათ საკუთარი თავისთვის საუკეთესო კონტრაქტები უნდოდათ. მაგრამ, როცა ამას მიაღწევდნენ, ბედნიერები იყვნენ უბრალოდ თამაშის გამო. როცა რაღაც არ გამოსდიოდათ, თავს დამნაშავედ მიიჩნევდნენ. როცა იგებდნენ, თავს ერთ გუნდად გრძნობდნენ და თითქოს ამბობდნენ:

"ჩვენ - არსენალი ვართ". მაგრამ, თანდათან, წლებთან ერთად, პასუხისმგებლობის ეს დონე და მიდგომა შეიცვალა. ახლა უკვე კლუბი გრძნობს პასუხისმგებლობას მოთამაშეზე. დღეს კლუბი გრძნობს დამნაშავედ თავს ფეხბურთელის წინაშე, თუ მოთამაშეს რაღაც არ გამოსდის ან რაღაცით უკმაყოფილოა.

გახდა თუ არა ფეხბურთელი უფრო მეტი, ვიდრე კლუბი? არ ვიცი. მაგრამ ფეხბურთელების გავლენის დონე გაიზარდა. ვერავინ შემედავება იმაზე, რომ დღეს ყველაზე ცნობილი და საუკეთესო ფეხბურთელები - ერთგვარად, კლუბების შიგნით კლუბებივით არიან. მათ გააჩნიათ სოციალური პასუხისმგებლობა. გაცილებით მეტი პასუხისმგებლობა აქვთ საკუთარი თავის მიმართ. მათ ჰყავთ საკუთარი ფიზიოთერაპევტები...

დღეს, მოთამაშის ძალა და მნიშვნელობა მთელ მსოფლიოში ვრცელდება. მოთამაშეები გვიჩვენებენ მკაფიო სხვაობას ლოკალურ გულშემატკივრებსა და ფანებს შორის მთელ მსოფლიოში. სრულიად მსოფლიოს გულშემატკივართა ბაზა უფრო მეტად კონცენტრირდება პერსონებზე. მაგალითად, როცა კრიშტიანო რონალდო "რეალიდან" "იუვენტუსში" გადადის, მისი ფანები ასევე იცვლიან კლუბს. რაც უფრო მეტი თაყვანისმცემელი გყავს მსოფლიოში, მით უფრო მეტია თქვენი სიდიადე".

ფეხბურთელს უნდა მოეპყრა ისე, როგორც მილიონერს

"თქვენ უნდა იყოთ უფრო დამაჯერებელი და საკუთარ თავში უფრო მეტად დარწმუნებული, რომ მოახერხოთ მილიონერი ფეხბურთელების მოტივირება. დიახ, თქვენ მოთამაშის მიმართ უნდა გქონდეთ ისეთივე დამოკიდებულება, როგორც მილიონერის მიმართ...

უნდა დაარწმუნოთ ისინი, რომ საკმარისი რაოდენობის ინფორმაციას იღებენ. რადგან მათ გარშემო მუდმივად ტრიალებს უამრავი მრჩეველი. საზოგადოება შეიცვალა.

ფეხბურთელები უფრო პროფესიულები გახდნენ, მაგრამ ფეხბურთიც უკეთესი გახდა. ფსიქოლოგიური კონტექსტი გაცილებით ჩახლართულია. და ასევე, უფრო რთული გახდა ის ყველაფერი, რაც კლუბის გარშემოა. ყველას აქვს საკუთარი აზრი. და ეს აზრი ვრცელდება მთელ მსოფლიოში. გაკრიტიკებენ მატჩამდე, მატჩის დროს და შემდეგ. ბოლო 20 წლის განმავლობაში, მოთამაშეებს უწევთ გაცილებით ძლიერად შეეწინააღმდეგონ სტერსს, რადგან მათ ეკისრებათ პასუხისმგებლობა.

ინგლისში ჩასულს გამიმართლა. ჩემი მოთამაშეები საუკეთესოები იყვნენ. ამასთან, უმეტესი ნაწილი 30 წლამდე არ იყო მისული. მხოლოდ ცხრა მოთამაშე იყო 30 წელს გადაცილებული. ყველანი ჭკუით გამორჩეულნი იყვნენ. თითოეულს ჰქონდა ხასიათი. მაგრამ ის იყო დრო, როცა თქვენც შესაბამისად უნდა მოქცეულიყავით. და ეს დრო დაემთხვა ფეხბურთში ტელევიზიიდან დიდი ფულის მოდინებას.

დაახლოებით ერთი წლის განმავლობაში, მოთამაშეებს, რომლებიც 200 ათას ფუნტს იღებდნენ, მილიონამდე გაეზარდათ შემოსავალი. თანხები ყოველ წელს იზრდებოდა. ეს იყო ფანტასტიკა. ერთ წელიწადში უფრო მეტს იღებდნენ, ვიდრე წინა ოთხ წელიწადში ერთად. როცა კლუბში მივედი, იან რაიტის ხელფასი იყო 250 ათასი. ის გუნდის ვარსკვლავი გახლდათ. და მისი ხელფასი გაიზარდა 1.2 მილიონამდე. მაგრამ ისინი მზად იყვნენ ამგვარი ცვლილებებისთვის, რადგან კარიერის განმავლობაში, ხელფასი თანდათან იზრდება. მაგრამ დღეს თქვენ აბსოლუტურად გაოგნებული დარჩებით, როცა გაიგებთ - რა თანხას იღებს 17 წლის კარგი ფეხბურთელი.

მაგრამ, ანგრევს თუ არა ეს ფეხბურთს? ყველაფერი დამოკიდებულია განათლებაზე. იმაზე, თუ ვინ იღებს ამ ხელფასს. აუცილებელია ეფექტურობის გათვალისწინებაც. ეს გარღვევა უკავშირდება უშუალოდ კონტრაქტების სტრუქტურას. ფეხბურთელის სატრანსფერო ღირებულების შესანარჩუნებლად, შენ უნდა გააგრძელო მასთან კონტრაქტი. იმისთვის, რომ კონტრაქტი გაახანგრძლივო, უნდა გაზარდო ხელფასი. ეს ყველაფერი წარმოშობს ინფლაციას. ვფიქრობ, ამან მართლაც შეიძლება მოკლას ფეხბურთელებში სწორედ ის შიმშილი.

ყოველთვის ვცდილობ დავაკვირდე იმას, რამდენად "მშიერი" ხართ ცხოვრებაში. არიან ადამიანები, რომლებიც უმაღლეს დონეზე იმყოფებიან, მაგრამ კვლავაც რჩებიან კონკურენტუნარიანებად. და მათი მოტივაცია ფული არ არის. რატომ იგებენ ფედერერი, ნადალი ან ჯოკოვიჩი ყოველ წელს? რადგან მათ სხვა სტიმულებიც აქვთ ფულის გარდა. და თუ მოთამაშე მხოლოდ ფულადი ჯილდოთია მოტივირებული, ამან მართლაც შეიძლება მოკლას შიმშილი".

უნდა გაფილტრო ის, რაც მართლაც
მნიშვნელოვანია

"ჩვენ ვცხოვრობთ სამყაროში, სადაც არსებობს ხელოვნური ინტელექტი. ჩვენ, უბრალოდ, გადატვირთულნი ვართ ინფორმაციით, რომლის დიდ ნაწილს საქმესთან არანაირი კავშირი არ აქვს. ხანდახან, გასახდელში შესვენებაზე სავსე ხარ ემოციებით. შენ უნდა გაფილტრო ის, რაც მართლაც მნიშვნელოვანია.

როგორც წესი, თანამედროვე მწვრთნელი - ეს არის ადამიანი, რომელიც თავის შინაგან ხმას უნდა ენდოს. მას თავში ასობით სხვადასხვა აზრი უტრიალებს.

მაგრამ აუცილებელია კონცენტრირება სამ-ოთხ მნიშვნელოვან ამბავზე, რომელიც შეიძლება დაგეხმაროს და გავლენა იქონიოს მატჩის მეორე ნახევარზე,
ბევრჯერ მითქვამს - უკვე თავისუფლად შეიძლება იმის წარმოდგენა, რომ მომდევნო დონე - ეს არის თამაშზე გავლენა სოციალური ქსელების მეშვეობით.

შეცვლები განხორციელდება ხმის მიცემის მეშვეობით. ეს მოხდება. თუმცა, პირადად მე ამას არ მივიღებ. მე - ძველი სკოლა ვარ. მაგრამ ჩვენ მართლა მივდივართ ამ მიმართულებით. ვერც კი წარმოგიდგენიათ, რამდენად ძლიერია სოციალური ქსელები. კიდევ უფრო უარესია ის, რომ უკიდურეს შეხედულებებს იზიარებს არა უმრავლესობა, არამედ უმცირესობა. ეს ჰგავს დემოკრატიის პრობლემას, სადაც არსებობს უმცირესობის დიქტატურა.

მაგრამ ჯერ არ დასრულებულა ეპოქა, რომელშიც შეგიძლია ფეხბურთის ყურებისას მხოლოდ საკუთარ თვალებს ენდო. ჩემთვის ჯერ ისევ მნიშვნელოვანია ის, რასაც, ძირითადად, ინტუიციას უწოდებენ. ასევე მნიშვნელოვანია შთაბეჭდილება, რომელსაც ჩვენ ვიღებთ ზრდასრულ ადამიანად ჩამოყალიბების პერიოდში, როცა ვუსმენთ ახლობელი ადამიანების საუბრებს ფეხბურთზე. ეს ყველაფერი თანდათან აყალიბებს შენს საკუთარ აზრზს და საკუთარ შეხედულებებს სხვადასხვა საკითხზე. მაგრამ, სავსებით ვუშვებ, რომ 20 წლის შემდეგ, მწვრთნელის ადგილზე რობოტები ისხდებიან".

ეს არის სამუშაო მარტოხელებისთვის

"ოჯახი ხშირად მეუბნება, რომ ჯიუტი ვარ. შესაძლოა ასეც იყოს. პატიოსნად ვცდილობ მოვუსმინო ადამიანებს, მაგრამ საკუთარი აზრი უნდა გაგაჩნდეს. და როცა მისდევ სხვის რჩევას და საბოლოოდ, ამით შეცდომას უშვებ, მაშინ იმედგაცრუებული ხარ და უფრო მეტად ბრაზობ, რადგან საკუთარ თავს არ დაუჯერე. ჩვენს სამუშაოში გარკვეულ ეტაპებზე უნდა გააკეთო ის, რაც სწორად მიგაჩნია. ეს სამუშაო მარტოხელებისთვისაა.

როცა "არსენალში" მივედი, იქ იყო ბევრი მოთამაშე საკმაოდ ჭკვიანი იმისთვის, რომ მწვრთნელები გამოსულიყვნენ. მაგრამ მზად ხარ თუ არა მსხვერპლის გაღებისთვის? და ეს ეხება ყველანაირ მსხვერპლს. ეს არის სამუშაო, რომელიც შენს ტვინში შედის და არასოდეს იქიდან არ გამოდის. თუ შენ ახერხებ, რომ ამით ბოლომდე არ იცხოვრო - ფანტასტიკაა.

ჩემი ერთ-ერთი ახალი გატაცებაა მწვრთნელებზე და მათ მიერ დაშვებულ შეცდომებზე დაკვირვება და ჩემს შეცდომებთან შედარება. მაგრამ დააკვირდით, ხანდახან როგორ განიცდიან და ცდილობენ არ შეიმჩნიონ. ცდილობენ გაუმკლავდნენ. ვიცი, როგორ მდგომარეობაში მიდიან ისინი სახლში წარუმატებლობის შემთხვევაში. ყოველთვის გიწევს ფოკუსირება შეცდომებზე და უმცირესი დეტალების გაანალიზება. განსაკუთრებით ახლა, როცა ყველაფერი სწრაფად ხდება და უკვე ზედიზედ ორი წაგებული მატჩის შემდეგ, შენი სავარძელი ირყევა. ეს რთულია.

მთელი ჩემი ცხოვრება არ მივდიოდი კომპრომისებზე და ყველაფერს ვაძლევდი საკუთარ კლუბს. ვეთანხმები იმას, რომ ვუშვებდი შეცდომებს და არასწორ გადაწყვეტილებებს ვიღებდი. მაგრამ ვამაყობ იმით, რომ სუფთა ვარ და არ მიღალატია საკუთარი ღირებულებებისთვის".

თუ ცოდნას არ უზიარებ, შენი
ცხოვრება უსარგებლოა

"სულაც არ ვგრძნობ საკუთარ თავს პენსიაზე. განაწყენებული ვარ იმის გამო, რომ დღეს არავისთან მიწევს კონკურენცია. ბევრი რამ მენატრება. მაგალითად, ის, რაც ხდებოდა მატჩამდე და მატჩის დროს. მენატრება გამარჯვებები, სადამდეც ერთად მივდიოდით, ემოციების გაცვლა, მეტოქეობა... რა თქმა უნდა, მენატრება, რადგან ეს ჩემი ცხოვრების ნაწილია.

თუ სიმართლე გაინტერესებთ, ფიზიკურად ვგრძნობდი, რომ დასვენება მჭირდებოდა. "არსენალიდან" წასვლის შემდეგაც, ბოლომდე აღდგენა არ გამომივიდა. მსოფლიოს ჩემპიონატის დროს, ფეხბურთით ვიყავი დაკავებული. ხუთჯერ ვიმგზავრე პარიზიდან მოსკოვში და უკან. მაგრამ, მსოფლიოს ჩემპიონატის შემდეგ, ჩვეულებრივ, ახალ სეზონს ვიწყებდი. ახლა კი ჩემ წინ კედელი აღიმართა.

მაგრამ მე არ დამიმთავრებია. თუ შენ კიდევ გაქვს ინტერესი ცხოვრებისადმი, ესე იგი გსურს იყო სასარგებლო და აკეთო რაღაც ღირებული. ჩემი უპირატესობა იმაშია, რომ შეუჩერებლად ვიმუშავე და თამაშში ვიყავი 35 წელი. ახლა შემიძლია ჩემი ცოდნა გავუზიარო ადამიანებს...

თუ შენ ამას არ აკეთებ, მაშინ ცხოვრება ოდნავ უსარგებლო ხდება. შენ არ უნდა დატოვო ეს სამყარო ისე, რომ არ გქონდეს მცდელობა - გაუზიარო დანარჩენებს რაღაც. მთელი ცხოვრება ვცდილობდი მომესმინა ადამიანებისთვის, რომლებმაც ჩემზე მეტი იცხოვრეს".

გიორგი თვალია

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
402
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;