მინსკი 2019: ეკვატორი გადალახულია, ყველაფერი დიდებულადაა! 

მეორე ევროპულმა თამაშებმა უკვე გადალახა ეკვატორი და შეიძლება ითქვას, რომ მას ბელარუსი მთლიანობაში ღირსეულად მასპინძლობს.

ეს ღონისძიება ბაქოს თამაშების ანალოგიური რომ ვერ იქნებოდა, წინასწარვე ვიცოდით და მართლაც არაა იმ დონის, თუმცა ურიგოც ნამდვილად არაა. ეგაა, ხანდახან ისეთ გამოვლინებებს ვაწყდებით, ნამდვილად რომ არ ეკადრებათ ორგანიზატორებს. თუმცა ჯერ დადებითით დავიწყოთ, მით უფრო, რომ ის ხარვეზები ნამდვილად არაა იმ დონის, თამაშების მსვლელობას ხელი რომ შეუშალოს. 

და რაც მთავარია, საქართველო იმდენად კარგად გამოდის, წარმოდგენაც კი გაგვიჭირდებოდა - მეექვსე დღე იწყება და ჩვენი ქვეყანა კვლავაც საპატიო მესამე ადგილზეა! ჩვენ მხოლოდ ორი მონსტრი - რუსეთი და ბელარუსი გვისწრებენ, რაც სავსებით გასაგებია: პირველი ხომ ჩვენ კი არა, პირველობისთვის მსოფლოს წამყვან ქვეყნებს ეჭიდავება ნებისმიერ სპორტულ ფორუმზე, ბელარუსი კი მასპინძელია, რაც გარკვეულ უპირატესობას აძლევს. თუნდაც მორალურ-ფსოქოლოგიურს. და ასეთთა შემდეგ პატარა საქართველო მოდის, რომლის წარმომადგენლები მედლებს სპორტის ისეთ სახეობებშიც კი იღებენ, სადაც სპორტული ბაზები და ინვენტარი არა გვაქვს! ისე კი ამ დილით მე და ჩემი კოლეგები - პაატა ნაცვლიშვილი და ოთარ მაღლაკელიძე საუზმისას ვსაუბრობდით, ეს თამაშები ბელარუსის გარდა, სადმე ნაკლებად განვითარებულ სპორტულ ქვეყანაში რომ ტარდებოდეს (არიან ევროპაში ასეთები), სულაც მეორე ადგილზე ვიქნებოდით. 

საბედნიეროდ, აქაური სინოპტიკოსებიც სასტიკად შეცდნენ (ამათაც ჩვენი ბებია-ბაბუები ჯობიან თურმე თავისი ვარსკვლავთმჩხიბაობით) - არანაირი შტორმი, ქარიშხალი, „გურგულა და ხოშკაკალი“, თუმცა კი საშინლად ცხელა - არანაკლებად, ვიდრე თბილისში. თუმცა გუშინ საღამოს საკმაოდ ძლიერად გაწვიმდა და როგორც იქნა, აგრილდა, ამოვისუნთქეთ. 

ევროპულ თამაშებზე უსაფრთხოება მაღალ დონეზეა ორგანიზებული. ამოწმებენ ყველგან და ყველაფერს. ბაზებზე შესვლა აპარატში გავლის გარეშე ხომ წარმოუდგენელია დ მწერალ ჟურნალისტებს ხშირად ლეპტოპების ჩართვასაც გვთხოვენ, ხოლო ოპერატორებსა და ფოტოგრაფებს - მათი აპარატურისას. ქალაქის თავზე გამუდმებით დაფრინავენ ვერტმფრენები. სპეციალური კოდების გადამოწმებით ამოწმებენ ბაზებზე შემსვლელ სპორტსმენთა ავტობუსებსაც კი და ამ საქმეში დამატებით დამხმარე ძალად გაწვრთნილი ძაღლებიც ჰყავთ ჩართული, 

გუშინ ოლიმპიურ პარკში მშვილდოსანთა შეჯიბრებაზე შესვლისასაც ასე გამსინჯეს, მაგრამ მერე კონტროლიორი ისეთ დაწვრილებით შემოწმებაზე გადავიდა, წამსვე საბჭოთადროინდელი „გაიშნიკები“ გამახსენდა, „ხაშის ფულისთვის“ რომ კირკიმალაობდნენ, რათა როგორმე რამე მიზეზი ეპოვათ და 2-3 მანეთი დაეცინცლათ. ისე აგიხდეთ ყველაფერი კარგი, როგორც ჩემი ვარაუდი გამართლდა!

კონტროლიორმა ზურგჩანთის ყველა ჯიბე ხომ გამახსნევინა და საეჭვო ვერაფერი ნახა, მაგრამ ეკრანზე მაინც მითითებს, აქ რაღაცას მიჩვენებსო. ყველა ჯიბე რამდენჯერმე ამოქექა და ბოლოს პატარა ჯიბის გახსნა მომთხოვა, სადაც ჩვენი ოლიმპიური კომიტეტის ებლემიანი გულსაბნევები მაქვს შენახული - ვიცი, მსგავს სუვენირებზე რამხელა მოთხოვნაა და მათ ისე გულდაგულ ვიზოგავ, ვეჭვობ, უკანაც არ ჩამომყვეს თბილისში. შეხედა თუ არა მათ, მაშინვე თავის კოლეგას გახედა და გაეღიმა, მე კი მყისვე მივხვდი, რაც ხდებოდა, მაგრამ რა გურული ვიქნებოდი, ბელარუსს რამეში ეჯობნა - ვითომც არაფერი შევიმჩნიე, ვდგავარ და ველოდები, რას იზამს. თან წინასწარ მეცინება, მაგრამ ტავს ვიკავებ. რამდენიმე წამის შემდეგ, როცა არ შევთავაზე სუვენირი, თავად მთხოვა, ხომ არ გვაჩუქებო. აქ კი მე გადავიხარხარე დაუფარავად და პირდაპირ ვუთხარი, ეგ თავიდანვე გეთქვათ, ამდენი რაღას იწვალეთ-მეთქი. მერე მასაც მივეცი ის გულსაბნევი, მის კოლეგასაც და სხვებსაც. 

ბელარუსებს ასევე კარგად აქვთ აწყობილი სატრანსპორტო სისტემა. ქალაქის ცენტრში შექმნილია სატრანსპორტი ჰაბი, სპეციალურად თამაშებისთვის ოთხი მიმართულებაა გამოყოფილი. ყველა მათგანი თავს იყრის იმ ჰაბში და იქიდან შეგიძლია, სასურველ მიმართულებაზე გადაჯდე, მაგრამ ბაზები იმდენადაა დაშორებული ერთმანეთისგან, მე მაინც მეტროთი ვამჯობინებ სიარულს. აქაურ მეტროში სულ ორი ხაზია და იოლია საორიენტაციოდ, სასურველ მეტროსადგურზე ამოსული კი შეგიძლია ბაზამდე ქალაქის ავტობუსსაც გაჰყვე და - საგანგებოსაც.

მაგალითად, სადგურ „ურუჩიდან“ ამავე სახელწოდების დარბაზი, სადაც მოკრივეთა ტურნირი ტარდება, ერთ გაჩერებაშია, სროლის ცენტრში - ორში, თუმცა აქ გაჩერებებს შორის მანძილი გაცილებით დიდია, ვიდრე - ჩვენთან. 

ერთი სიტყვით, მინსკში გადაადგილების პრობლემა არაა და არც საცობებია ქალაქში, თუმცა ჩემი კოლეგები მაინც მისტირიან ბაქოს თამაშებს, სადაც ჟურნალისტებს ცალკე ავტობუსები გვემსახურებოდა. იქ ძალიან ხშირად მომხდარა, როცა იმხელა ავტობუსი ერთი კაცისთვისაც კი წასულა ბაზაზე. ეგ კი არა, ჩემმა კოლეგა მიხეილ ჟორჟოლიანმა ის შემთხვევაც გამახსენა, ორი წუთით დაგვიანებულებს ავტობუსი რომ გამოგვიძახეს და ისე გაგვიშვეს არენაზე. 

ირაკლი თავაძე  მინსკიდან

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
416
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;