ნარკობიზნესი და ფეხბურთი - პაბლო ესკობარის მუდმივი სიყვარული

განუკითხაობა, ნარკოტიკები, პაბლო ესკობარი - როგორც წესი, სწორედ ასეთი ასოციაციები ჩნდება კოლუმბიასთან დაკავშირებით, საიდანაც კოკაინი მთელ მსოფლიოს მიეწოდებოდა.

გასაკვირი არ არის, რომ კოლუმბიის მცხოვრებლებისთვის ესკობარი დარჩა ყველაზე საშიშ ტერორისტად და მკვლელად, რომელიც არაფერს აფასებდა ფულის გარდა. მაგრამ, იყო კიდევ ერთი რამ, რომლის სიყვარულს სიცოცხლის ბოლო დღემდე არ უღალატა - ეს არის ფეხბურთი.

კოლუმბიაში სპორტის ამ სახეობას განსაკუთრებული მნიშვნელობა აქვს. ადამიანებისთვის, რომლებიც ჯურღმულებში უკიდურეს სიღარიბეში ცხოვრობენ, ეს არის ერთადერთი საშუალება - განიტვირთონ უამრავი პრობლემისგან და რაღაც სასარგებლო აკეთონ.

ყველაზე ძვირფასი, რაც აქვს ღარიბ კოლუმბიელ ბავშვს - არის ბურთი, რომელიც საწოლის ქვეშ უდევს და რომელსაც დილით აიღებს და სათამაშოდ გაიქცევა, თან ოცნებობს სავსე ტრიბუნებსა და უკეთეს ცხოვრებაზე. გარკვეული წილად, ესკობარი გახდა ის, ვინც მსგავსი ოცნება აიხდინა.

მისი, როგორც ნარკობარონის კარიერა, ძალიან სწრაფად მიდიოდა ზემოთ. ჯერ 20 წლისაც არ იყო და უკვე შეეძლო მოკვლა, ადამიანების გატაცება და ბინების ძარცვა. მაგრამ ბიჭს, რომელმაც მთელი ბავშვობა სიღარიბეში გაატარა, უფრო მეტი და სტაბილური შემოსავალი უნდოდა.

რუსულმა ОМОН-მა მარადონა ვერ იცნო და სტადიონზე არ შეუშვა

მალე გადაწყვიტა, რომ შეეძლო კოკაინზე დაფუძნებული ბიზნესის აწყობა. ეს ნარკოტიკი ხომ სულ უფრო და უფრო მეტ პოპულარობას იხვეჭდა. ესკობარი არ შემცდარა - ამან მას უდიდესი ქონება, კოლუმბიას კი ნარკომაფიის აქამდე არნახული განუკითხაობა მოუტანა. ამ ყველაფერს ხელს უწყობდა ხელისუფლების უუნარო და დამპალი სისტემა, რომელსაც არაფრის გაკეთება არ შეეძლო.

მედელინის კარტელის აქტივებს თვალს ადევნებდნენ კოლუმბიისა და აშშ-ის მთავრობები და როცა ფული იმდენი დაგროვდა, რომ მათი, უბრალოდ, დაწვა უწევდათ, ესკობარმა გადაწყვიტა შეექმნა ფონდი და ღარიბთა მხარდაჭერით შენიღბულიყო. ნაგავსაყრელზე მან გააშენა რაიონი ღარიბებისთვის იაფი საცხოვრებლით, ხოლო ჯურღმულებში საფეხბურთო სტადიონები გაჩნდა.

თავისი ბიზნესის პარალელურად, ნარკობარონი არ ივიწყებდა ფეხბურთს, რომელსაც ასევე შეეძლო დახმარებოდა უკანონო შემოსავლების დაკანონებაში. ასე რომ, "ატლეტიკო ნასიონალი", რომელიც ესკობარმა შეიძინა, ბინძური ფულის გათეთრების კიდევ ერთი საშუალება გახდა.

საკმარისი იყო ფეხბურთელებისთვის მაღალი ხელფასები გამოეწერა და გაეზარდა მოთამაშეთა ღირებულებები, რომ კოკაინით ნაშოვნი ფული მაშინვე კოლუმბიური სპორტის განვითარებაში ჩადებულ სახსრებად იქცეოდა.

ესკობარს ძალიან მაღალი ამბიციები ჰქონდა და გადაწყვიტა თავისი კლუბი საუკეთესოდ ექცია სამხრეთ ამერიკაში. ფული აძლევდა საშუალებას - შეეძინა ძვირად ღირებული ლეგიონერები და შეენარჩუნებინა საუკეთესო ადგილობრივი ფეხბურთელები. ის არ ყოფილა კლუბის ოფიციალური მფლობელი, მაგრამ ყველას ესმოდა, რომ ამ საქმეში ჩართული იყო. ამის შემდეგ, ესკობარის მაგალითს სხვებმაც მიჰბაძეს, კარტელებში მოდური გახდა საკუთარი საფეხბურთო კლუბის შეძენა.

ნარკობარონებს უყვარდათ მატჩების თავისებურად ჩატარება, მაგალითად, როცა მეკარე და თავდამსხმელი უცვლიდნენ ერთმანეთს ადგილს. ფეხბურთელები აკეთებდნენ ყველაფერს მათთვის, ვინც ხელფასს უხდიდნენ. ბევრი მოთამაშე ვერ იტანდა ამგვარ გართობებს, მაგრამ ესმოდათ, რომ უარის თქმის შემთხვევაში, დაკარგავდნენ სამუშაოს და სიცოცხლესაც კი.

ასე გახდა კოლუმბიური ფეხბურთი ჩათრეული ნარკობიზნესში.

"ატლეტიკო ნასიონალი" სულ უფრო ძლიერდებოდა და ესკობარმა მიზნად დაისახა ლიბერტადორესის თასის მოგება, რომელიც კლუბს აქამდე არასოდეს ჰქონდა მოპოვებული. და მათ შეძლეს ამის გაკეთება. ფინალში პარაგვაის "ოლიმპიას" წინააღმდეგ, "ამერიკამ" პენალტების სერიაში გაიმარჯვა.

ამ გამარჯვებისთვის, პაბლომ თითოეულ ფეხბურთელს ავტომობილი აჩუქა და მათთან ერთად იზეიმა ტრიუმფი გრანდიოზულ წვეულებაზე.

უცნაურია, მაგრამ ნარკობარონების დახმარებით, ფეხბურთი კოლუმბიაში სიამაყის საბაბი გახდა. 1994 წლის მსოფლიოს ჩემპიონატისთვის მზადებისას, ნაკრებმა 34 მატჩიდან მხოლოდ ერთი წააგო. მაგრამ საფეხბურთო კლუბების დანაშაულებრივი თვისებები მაინც იჩენდა თავს.

ასე მაგალითად, მედელინის "ინდეპენდიენტესა" (ამ კლუბსაც ესკობარი ფლობდა) და სხვა კარტელის მფლობელისა და ესკობარის მტრის კლუბის მატჩში, ნარკობარონს მსაჯობა არ მოეწონა. ესკობარმა არბიტრის მოკვლა ბრძანა და განაჩენი ასრულდა კიდეც რამდენიმე დღის შემდეგ.

თავისთვის კოშმარული საპრეზიდენტო არჩევნების შემდეგ, ესკობარს მოუწია ხელისუფლებასთან გარიგებაზე წასვლამ და ციხეში ჩაჯდომამ, რომელიც საკუთარი თავისთვის თავად აიშენა. "ლა კათედრალი" უფრო ელიტურ კლუბს ჰგავდა, ვიდრე დანაშაულის აღკვეთის ადგილს. აქ ესკობარს ჰქონდა ფუფუნების ყველა საგანი, რომელსაც მიჩვეული იყო. მან არც საფეხბურთო მოედანი დაივიწყა, რომელზეც ბევრ ცნობილ ადამიანს იწვევდა ბურთის გასაგორებლად.

მარადონა: რასაც მესი აკეთებს, მე უკვე გაკეთებული მაქვს

ერთ-ერთი ასეთი გახდა არგენტინელი ლეგენდა დიეგო მარადონა. დიეგოს თქმით, ციხით აღფრთოვანებული დარჩა, ხოლო მასპინძლის ბოროტებებზე წარმოდგენა არ ჰქონდა.

"ეს ადგილი უფრო ძვირფას სასტუმროს ჰგავდა. მე არ ვუყურებდი ტელევიზორს და არ ვკითხულობდი გაზეთებს, ამიტომაც, წარმოადგენა არ მქონდა - ვინ იყო ესკობარი. მან თქვა, რომ მოსწონს ჩემი სათამაშო სტილი, კიდევ თქვა, რომ ჩემი თაყვანისმცემელია, რადგან ჩემსავით სიღარიბეში გაიზარდა, მაგრამ წარმატებას მიაღწია.

ჯერ ფეხბურთი ვითამაშეთ, შემდეგ იყო საღამო ჩემს ცხოვრებაში საუკეთესო გოგონებთან. და ეს ყველაფერი ციხეში ხდებოდა! დილით გადამიხადეს და წამოვედი", - იხსენებდა მარადონა.

როცა ხელისუფლებამ გადაწყვიტა, ესკობარი ჩვეულებრივ ციხეში გადაეყვანა, მან გაქცევა მოახერხა. მასთან ერთად გაიქცა მისი ერთ-ერთი თანამზრახველი. გაქცეული ესკობარი ტყეში პოლიციას ემალებოდა, თან რადიოში მსოფლიოს ჩემპიონატის შესარჩევი მატჩის რეპორტაჟს უსმენდა და ყვირილი დაიწყო, როცა კოლუმბიამ გოლი გაიტანა. მის თანამგზავრს შეეშინდა, რომ მათ პოლიციელები აღმოაჩენდნენ. მისი თქმით, იმ დღეებში ფეხბურთი იყო ერთადერთი რამ, რასაც სიხარული მოჰქონდა.

მსოფლიოს ჩემპიონატსა და იქ კოლუმბიის ნაკრების გამოსვლას ესკობარი ვერ მოესწრო - როცა ვაჟს ტელეფონით ელაპარაკებოდა, მიაგნეს და მშობლიურ მედელინში სიცოცხლეს გამოასალმეს. მას ფეხბურთის ბუცები ეცვა.

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
4131
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;