[ნაწილი პირველი] ნეიმარი სტეფ კარის წინააღმდეგ

რაზე შეიძლება ილაპარაკონ ერთმანეთში სპორტის სხვადასხვა სახეობის ვარსკვლავებმა? თითქოს, არაფერზე. მაგრამ საკალათბურთო გენიოსმა სტივენ კარიმ და ფეხბურთის ვარსკვლავმა ნეიმარმა გააქარწყლეს ეს მოსაზრება მაშინ, როცა მონაწილეობა მიიღეს რესურს The Players Tribune-ის ექსპერიმენტში.

ეს შეხვედრა პარიზში გაიმართა, სადაც კარი თავის საკალათბურთო საქმეებზე იყო ჩასული, ნეიმარი კი იქ ცხოვრობს და მუშაობს. ვარსკვლავებმა ერთმანეთს ხელი ჩამოართვეს, ჩასხდნენ რბილ სავარძლებში და დაიწყო...

 (დასაწყისი. დასასრული იქნება)


- თავდაპირველად, ყველაზე მარტივი საკითხი. პირველად როდის მიხვდით, რომ თამაში თქვენთვის - მთელი ცხოვრების საქმეა?

კარი: - ექვსი წლის ვიყავი, ვთამაშობდი მშობლიური შტატის ჩრდილოეთ კალიფორნიის საბავშვო ლიგაში. ტრიბუნებზე 15 ადამიანი იჯდა. ჩვენს გუნდს სწრაფი გარღვევა გამოუვიდა - ორი ერთზე. მოწინააღმდეგის მცველი ჩემკენ წამოვიდა. და მაშინ, ამგვარი სიტუაციისთვის საჭირო ჩვეულებრივი პასის ნაცვლად, უცებ ავხტი, ჰაერში 360-გრადუსიანი ბრუნი გავაკეთე და ზურგს უკან პასით მივაწოდე ბურთი პარტნიორს. და მან ჩააგდო. ტრიბუნაზე 15-ივე ადამიანი ფეხზე ადგა აღფრთოვანებისგან! აი, იმ მომენტში მივხვდი, რომ კალათბურთი იყო ის, რაც სიამოვნებას მანიჭებდა და მზად ვიყავი მისთვის მთელი ცხოვრება მიმეძღვნა.

ნეიმარი: - მე ორი ასეთი მომენტი მქონდა. პირველი სამი წლის ასაკში მოხდა: დედას კითხვაზე - რა საჩუქარი მინდოდა დაბადების დღეზე, უბრალოდ, წამოვხტი და ქუჩის მეორე მხარეს მაღაზიაში გადავირბინე, სადაც ფეხბურთის ბურთებს ყიდდნენ. მეორე მომენტი სამი-ოთხი წლის შემდეგ იყო. მაშინ „სანტოსმა“ კიდევ ერთხელ მოიგო ბრაზილიის ჩემპიონატი. და მე და მამა წავედით ამ მოვლენის საზეიმოდ აღსანიშნავად. გულშემატკივართა ბრბოში ვიდექით, ჩვენ წინ ჩაიარა გუნდის ავტობუსმა, მას ხელებით შევეხე და ჩემთვის ჩავილაპარაკე: „ჰო, ფეხბურთელობა მინდა“.

კარი: - შენ სხვებს უყურებდი, როგორ თამაშობდნენ. მე კი თავიდანვე თამაშში ვიყავი, ბავშვობიდან... ჩემთვის ეს იყო ცხოვრები ნაწილი.

ნეიმარი: - მამაშენი თამაშობდა? ჩემიც.

კარი: - დიახ, მაგრამ ეს არ არის მთავარი. მთავარია - თავად იპოვო თამაშისადმი სწრაფვა. თავად უნდა გამოიცნო შენი გზა.

- სხვათა შორის, თქვენს წინაპრებზე ვილაპარაკოთ. როგორ ფიქრობთ, აქ თქვენ ნაცვლად თქვენი მამები რომ ისხდნენ, რომელ ამბავს მოყვებოდნენ შვილებზე?

კარი: - აქ რომ მამაჩემი იყოს, აუცილებლად ორ ამბავს გაიხსენებდა. ერთი სულ მარტივია და მას აი ეს ნაიარევი მახსენებს. ეს მაშინ მოხდა, როცა უფროს კლასში ვსწავლობდი. საშობაო ტურნირზე მნიშვნელოვანი მატჩისთვის ვემზადებოდით. გასახდელში ვიყავით და იქ რაღაც წინაღობა ეკიდა. და მე ისე მობილიზებული ვიყავი სათამაშოდ და მოსაგებად, რომ ჩემებს დავუყვირე: „ბიჭებო, მოდით წავიდეთ და გავაკეთოთ ეს!“ და ავხტი და თავით იმ წყეულ წინაღობას შევასკდი. მოკლედ, თავი გავიტეხე, მაგრამ მოედანზე მაინც გავედი - თავშეხვეული. აი, ამ ისტორიას მამაჩემი ნამდვილად მოყვებოდა, რადგან ჯერ ერთი, ის ყოველთვის ხედავდა ამ ნაიარევს და მეორე - მან იცის, რომ მნიშვნელოვან მომენტებში ენთუზიაზმისგან საკუთარ თავს არ ვგავარ, ყოველთვის ვლამობ თამაშს. მაგრამ, ახლა, ახტომის წინ ვიყურები - რამე ხელს ხომ არ მიშლის.

მეორე მომენტი კი იყო კოლეჯში მეორე კურსზე. პირველ წრეში ვთამაშობდით და მე დავეხმარე ჩემს გუნდს მოგებაში, როცა მართლაც უმაღლესი სირთულის ბურთი ჩავაგდე. და როცა ეს გავაკეთე, თითით ტრიბუნისკენ მივუთითე, სადაც მამაჩემი იჯდა. მან თითქოს პასუხად ჩირაღდანი გადმომცა - ერთგვარად, საკალათბურთო ესტაფეტა გადმომილოცა. აღიარა, რომ მართლაც კარგი მოთამაშე ვარ. თითქოს ერთმანეთს გავუზიარეთ ეს მომენტი. მართლაც მაგარი იყო!

ნეიმარი: - მამაჩემიც დაახლოებით იმავეს აკეთებდა. ის ყოველთვის მკარნახობდა, ამბობდა: „მიდი! გააკეთე ეს ან ეს“. როცა ცუდად ვთამაშობდი, ყოველთვის თავისებურად მისტვენდა. მესმოდა ეს სტვენა და ვხვდებოდი, რომ ძალიან ცუდად ვთამაშობდი. და კიდევ მახსოვს, ერთხელ როგორ მივიღე ტრავმა, მამა კი ტრიბუნაზე იჯდა. ფეხი დამიცდა და წავიქეცი. ცხადი გახდა, რომ საავადმყოფოში ვიყავი წასაყვანი. მომეჩვენა, რომ მამაჩემი, უბრალოდ, ჭკუიდან გადავიდა, როცა ეს ამბავი გაიგო...

- NBA-ის ფინალური სერია. ჩემპიონთა ლიგის ფინალი. ეს არის სპორტული დიდების უმაღლესი მომენტი. ორივეს მიგიღწევიათ ამ მწვერვალებისთვის. მოგვიყევით რას გრძნობთ ასეთ მომენტებში?

კარი: - როცა დილით, NBA-ის ფინალის დღეს იღვიძებ... ჩემთვის ჯერ კიდევ რთულია აზრის ჩამოყალიბება - რას გავს ეს. გეჩვენება, რომ ჰაერიც კი სხვანაირია. გრძნობ რაღაც განსაკუთრებულ აღგზნებას. აცნობიერებ, რომ ძალიან მიუახლოვდი შენს ოცნებას. თითქოს გარშემო ყველაფერი ოდნავ შენელდა. მთელი ეს ქაოსი ვარჯიშების, მატჩებზე მოგზაურობის, მოთელვის დროს ჰგავს... ყველაფერი თითქოს უფრო გიჟურია, ვიდრე ჩვეულებრივ. მაგრამ ეს გეხმარება კონცენტრაციაში, რადგან გესმის, რა დონეზე ხდება ეს ყველაფერი... ჰო, ალბათ, ამგვარი განმარტება ყველაზე უკეთესი იქნება: ყველაფერი გარშემო ოდნავ ნელდება და თითქოს ლაზერის სხივით სიბნელეში მოჩანს ის, რის დანახვაზეც არასოდეს გიოცნებია, არასოდეს მიგაჩნდა რეალურად.

ნეიმარი: - სასაცილოა, მაგრამ მეჩვენება, რომ შენი მონაწილეობით NBA-ის ფინალის ყურებისას უფრო ვნერვიულობდი, ვიდრე ჩემპიონთა ლიგაზე ჩემი ფინალის თამაშისას. რა თქმა უნდა, ეს განსაკუთრებული მატჩია. შენ უნდა იყო კონცენტრირებული. ფინალის დღეს, მე ზედმეტად აღელვებული ვიყავი. მაგრამ, როცა თამაში იწყება, შენ ბოლომდე მოდუნებული ხდები, რადგან იცი - რა გინდა და გესმის, რომ იმყოფები აქ იმისთვის, რომ ეს გააკეთაო. აი, ასე მარტივად.

კარი: - ჰო, თითქოს ასეა. ასეა ყოველთვის. როგორც ფეხბურთში, ასევე კალათბურთში. იგივე ბურთი. გადი და გააკეთე შენი სამუშაო. მაგრამ არის რაღაც განსაკუთრებული მატჩის წინ. ის, თუ როგორ განაწყობ საკუთარ თავს ფსიქოლოგიურად. როგორ არწმუნებ შენს თავს, რომ უნდა გახვიდე და ბურთი ისროლო ისევე, როგორც ამას ყოველდღიურად აკეთებ.

ნეიმარი: - მე უფრო ვნერვიულობ, როცა მატჩს ვუყურებ, ვიდრე თავად ვთამაშობ. მომწონს, შენი თამაში, „უორიორზის“ თამაში. და საშინლად ვნერვიულობდი, როცა თქვენს ფინალებს ვაკვირდებოდი. NBA-ის ფინალზე პირველად ვიყავი და მეშინოდა - რომ წაგეგოთ, ხალხი იტყოდა, რომ ცუდი თვალი მაქვს...

399
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;