ნოდარ ექვთიმიშვილი: გამაოცა იაპონელმა კახელი კაცი - იმდენ სასმელს სვამდა

გორის ცირკის დარბაზში, სადაც არსებობის მანძილზე უამრავი რესპუბლიკური, თუ საერთაშორისო შეჯიბრება გამართულა 1967 წელს ერთი ჩვეულებრივი ტურნირი ტარდებოდა. ამ ქალაქში ჭიდაობის სკოლის მამამთავარი და საქართველოში ძიუდოს ერთ-ერთი ფუძემდებელი გურამ პაპიტაშვილი მაშინ შეუძლოდ იყო და ასპარეზობას ვერ ესწრებოდა. ყოფილა იმ დროს ერთი ჭიდაობის ტრფიალი კაცი, ვინმე იოსებ (იოსკა) გონჯილაშვილი, რომელიც არ ტოვებდა არცერთ სერიოზულ შეჯიბრებას და რა გასაკვირია, რომ იმ კონკრეტულ ტურნირსაც დაესწრო. ვიდრე ფალავნები დასკვნით შერკინებებს გამართავდნენ, გაიგო-რა ბატონი გურამის არყოფნა სახლში მიაკითხა პაპიტაშვილს იოსკამ და სთხოვა როგორმე დარბაზში წასულიყო: "იქ ერთი ახოვანი ტანის, მაგარი ბიჭი ჭიდაობს და იქნებ გენახათო". ბატონმა გურამმა მოახერხა და გაჰყვა გონჯილაშვილს დარბაზში, ნახა და მასაც მოეწონა ჭაბუკი ფალავანი. ეს ბიჭი ნოდარ ექვთიმიშვილი გახლდათ. ცოტა ხანში მან უკვე გორის ინსტიტუტის საქვეყნოდ ცნობილ ჭიდაობის ცენტრში დაიწყო ვარჯიში სხვა ძლიერ ფალავნებთან ერთად.

- საოცარი ხალხი საქმიანობდა მაშინ გორის პედაგოგიურ ინსტიტუტში. დაახლოებით თანამედროვე კლუბური სისტემის მსგავსად მიდიოდა მუშაობა და რექტორ გიორგი ხარაულისა და გურამ პაპიტაშვილის ერთობლივი ძალისხმევით სხვა რაიონებიდანაც მოჰყავდათ ტალანტები სასწავლად და სავარჯიშოდ, რომ აღარაფერი ვთქვათ ადგილობრივ ფალავნებზე, რომლებიც უწყვეტ ნაკადად მოდიოდნენ. მეც, ბავშვობიდან ჭიდაობთ "მოწამლული" ვიყავი ჩემს მშობლიურ კაკაბეთში (საგარეჯოს რაიონი). ჩვენც გვყავდა მაშინ ჩვენი გმირები, თუნდაც არსენ მეკოკიშვილის პიროვნება კმაროდა მისაბაძად (სხვათაშორის ერთადერთი ორთაბრძოლა არსენს საქართველოში მამაჩემთან ჰქონდა წაგებული ჩვეულებრივ, სოფლის პირველობაზე) - იხსენებს ნოდარ ექვთიმიშვილი

- გორში ცნობილ ტალანტებთან გადმოსვლას ალბად უყოყმანოდ დათანხმდით?
- რასაკვირველია. აქ ხომ ჭიდაობის მექა იყო! მახსოვს თბილისში ანზორ ქიბროწაშვილი დამხვდა, რომელიც უკვე გორში სწავლობდა და უკვე ევროპის ჩემპიონიც გამხდარიყო. ჩავედით გორში. ჩემთან ერთად მოჭიდავეები თანდილოვი და შაქარაშვილი უნდა შეხვედროდნენ გიორგი ხარაულს. გვირჩიეს, რომ მისალმებისას მისთვის ხელი ძლიერად ჩამოგვერთვა, რათა საკუთარი ძალა გვეჩვენებინა. ჩემამდე თანდილოვი შევიდა რექტორთან, შემდეგ მე და რომ მოვემზადე იმის მიხედვით მისასალმებლად, როგორც დაგვარიგეს ბატონი გიორგი მეუბნება: "შვილო, ხელი არ მომიჭირო, თორემ იცოდეთ ყველას უკან გაგაბრუნებთო", თურმე ჩემი წინამორბედი ისე "მონდომებით" მისალმებია რექტორს, ლამის თითები მოამტვრია.

- თქვენს სპორტულ კარიერას როგორ გახსენებთ?
- მოგეხსენებათ გორში ყველა გურამი პაპიტაშვილის ხელმძღვანელობით ვასპარეზობდით. მეც სხვებივით ვჭიდაობდი სამბოს, ძიუდოს, ქართულს. საოცარი სპეციალისტია ბატონი გურამი. ახლაც მიკვირს ეს ტანმორჩილი კაცი როგორ ათვინიერებდა ამდენ და ასეთი განსხვავებული ხასიათის ფალავნებს. მოკლედ ისეთი ხალხის გვერდით დავოსტატდი საკავშირო ჩემპიონობა თითქმის არაფერს ნიშნავდა. მე საკავშირო ჩემპიონატებისა და სპარტაკიადების სხვადასხვა სინჯის მედლების მფლობელი გახლავართ, რაც გორის ჭიდაობის სკოლისთვის ერთი ჩვეულებრივი მიღწევა იყო. რას ვიზამთ ყველა ხომ ვერ გავხდებოდით მსოფლიოს, ოლიმპიური ჩემპიონები? უნდა აღვნიშნო, რომ უნებურად ცუდი ჩვევა დამჩემდა კარიერის მანძილზე. საკავშირო სპარტაკიადებში მაგალითად ოთხჯერ ვიყავი ფინალისტი, მაგრამ იმ სპორტსმენებთან ვაგებდი (მოლდოველი უსიკი, ბელორუსი მეტელიცი), რომლებიც იქამდე და შემდეგ რამდენჯერმე დავამარცხე. რუსი სამბისტი იყო კუზნეცოვი, ვისაც ვერავინ უგებდა, მე მოვუგე, თუმცა არა ფინალში. იგივე დამემართა ოლიმპიურ ჩემპიონ ნოვიკოვთან.

- ბატონო ნოდარ აქტიური კარიერის შემდეგ მწვრთნელად არცთუ დიდ ხანს მოგიწიათ გარჯა...
- ორი წელი ვიყავი ჩვენი ნაკრების მწვრთნელი, თუმცა წარმატებით ვიმუშავე და საქართველოს დამსახურებული მწვრთნელიც გავხდი, მანამდე საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატი ვიყავი, მოგვიანებით საერთაშორისო კატეგორიის მსაჯი. ჩემს გაწვრთნილ ნაკრებს რაც შეეხება, ძალიან კარგი გუნდი გვყავდა: განსაკუთრებით ოქროპირიძე, ბოდაველი, მაღალაშვილი.



- საქართველოს სამბისტთა ნაკრებმა დამოუკიდებელი გუნდით ოფიციალურ შეჯიბრებაზე პირველად თქვენი მწვრთნელობისას იასპარეზა...
- ეს 1991 წელს იყო იტალიაში. უცხოელები ცოტას კი ჭირვეულობდნენ, მაგრამ მაინც ჩვენი გავიტანეთ, სხვათაშორის მაშინ "ლელოს" რედაქტორი ბატონი თენგიზ გაჩეჩილაძეც გვახლდა იტალიაში. მაშინ სამბოს მსოფლიო ფედერაციაში განხეთქილება იყო და ორი სხვადასხვა ფედერაცია არსებობდა. იმ განხეთქილების აღმოსაფხვრელად დიდი წვლილი მეც შევიტანე. შევიკრიბეთ ორივე ორგანიზაციის თავკაცები და გავერთიანდით. მერე სამბოს მსოფლიო ფედერაცის ვიცე-პრეზიდენტად ამირჩიეს. ვიყავი ევროპის ფედერაციის ვიცე-პრეზიდენტიც. ჩემი ინიციატივით შევძელით 1997 წელს თბილისში მსოფლიოს ჩემპიონატის ჩატარება. იქამდე ამ რანგის შეჯიბრება არ ყოფილა დამოუკიდებელ საქართველოში გამართული. მკითხველს ემახსოვრება რა ვითარება იყო მაშინ ჩვენს ქვეყანაში - უშუქობა, უწყლობა და ათასგვარი პრობლემები გვაწუხებდა. მიუხედავად ამისა, მაინც შევძელით და ჩემპიონატი კარგად ორგანიზებული გამოვიდა.

- თქვენი და იაპონური ორგანიზაცია "რინგსის" ურთიერთობა როგორ დაიწყო?
- თავდაპირველად იაპონელები საქართველოში ანტონიო ინოკისა და შოთა ჩოჩიშვილის ბრძოლის თაობაზე ჩამოვიდნენ ჯერ მოსკოვში, მერე თბილისში და გორში. მოგეხსენებათ ქართველთა ხასიათი - გადავიპატიჟეთ ბიჭებმა. ინოკი ჩემს სახლშიც მყავდა. გამაოცა იაპონელმა კახელი კაცი - იმდენ სასმელს სვამდა. შემდეგ ასეთი და საქმიანი ურთიერთობებისას დავუახლოვდი ჩვენი ორგანიზაცის პრეზიდენტს ტომაჰუკი ჰარიმაის. მალვე გადაწყდა ჩვენი საქმიანი ურთიერთობის სამომავლო გეგემები და ცოტა ხანში ამომავალი მზის ქვეყანაში ქართველი გოლიათებიც წავიყვანე საასპარეზოდ. დასაწყისში ძმები ტყეშელაშვილები და ლევან ებანოიძე, შემდეგ ძმები ბიწაძეები. ოლიმპიურმა ჩემპიონმა დავით ხახალეიშვილმაც არაერთი ბრძოლა გამართა "რინგსის" წესებით. ხშირად მოგვიწია სიარული საქველმოქმედო აქციებზე. იქაც ბევრი კეთილი საქმე გვაქვს ამ თვალსაზრისით გაკეთებული. აღსანიშნავია, რომ ერთხელ გუნდურ ჩათვლაში ჩვენი გუნდი ჩემპიონიც გახდა. ჩვენს საამაყო მოკრივეს გიორგი კანდელაკს იაპონიაში 30-მდე ორთაბრძოლა აქვს ჩატარებული.

- თუმცა როგორც გვახსოვს კანდელაკი ბოლოს მაინც არ დარჩა იაპონიაში...
- კანდელაკი ერთი თვე იქ ცხოვრობდა, როდესაც ზურაბ სარსანია ჩავიყვანე ტოკიოში. იმ დროს ჩამოვიდა მსოფლიოში ცნობილი საკრივო მენეჯერი დონ კინგი და საკმაოდ მსუყე კონტრაქტს გვთავაზობდა. გიორგის კალამი ხელში ეჭირა და უნდა მოეწერა, მაგრამ გამომიცხადა: "არ მოვაწერ ძია ნოდარ, დავიღალე და ვარიანში დაბრუნება მირჩევნიაო". ვერაფრით დავითანხმეთ. ზოგი ამას კურიოზად თვლიდა, მე კი ვფიქრობ დიდი შეცდომა იყო. მით უფრო, რომ პირის გატეხვისთვის სოლიდური თანხითაც დაგვაჯერიმეს. ამას ვინ ჩიოდა, კიდევ კარგი დონ კინგს მშვიდადად გავეცალეთ. რას ვიზამთ გამოუცდელები ვიყავით, ბევრი რამ არ გვენახა დუნიაზე.

- კანდელაკის პროფესიულ რინგზე გადასვლაც თქვენი დახმარებით მოხდა?
- მე დავუკავშირდი ლენოქს ლუისის გუნდს და გიორგიც წავიყვანეთ შემდეგ ბრიტანეთში. დამეთანხმებით, რომ ეს მისი წარმატებული კარიერის მორიგი ნაყოფიერი ეტაპი გამოდგა.

ნოდარ ექვთიმიშვილმა ბევრ ქართველ სპორტსმენს შეუწყო ხელი წარმატებული კარიერის აწყობაში... დღეს 23 მაისს ბატონი ნოდარი 70 წლის გახდა! ვულოცავთ!

1732
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;