[ოთხშაბათის საკითხავი] არ გავჩერდეთ! ნაკრები, როგორც მატარებელი...

საქართველოს ნაკრებს კარს მოადგა ანდორასა და ლატვიასთან მატჩები, ასე ვიტყოდი - გადამწყვეტი მატჩები. თუ ეს ორი თამაში მოვიგეთ, დიდი ალბათობით, ჯგუფში ჩვენს პირველობას ხელს ვეღარაფერი შეუშლის...

ეს ორი მატჩი ისეთია, "მოსაგები" რომ უნდა ვუწოდოთ და თან ისიც გავიხსენოთ, რომ ამ ერთა ლიგაზე, ჯერჯერობით, საქართველოს ნაკრები მოსაგებს იგებს, და მერე რა, რომ დაბალი დონის მეტოქეებთან, ჩვენ გვყოლია ნაკრებში არსებულზე უკეთესი კონტინგენტიც, მაგრამ ვერ მოგვიგია ასეთი თამაშები. მგონი, ეს დრო წარსულს ჩაჰბარდა და ძალიანაც კარგი.

ნებისმიერი მატჩი ძალიან რთულია, თუნდაც კლასით უარეს მეტოქესთან, როცა ის უეჭველად მოსაგებია. მინდორზე, თითქოს, ცოტა შებოჭილი გადიხარ და ფეხებს წნეხი გიმძიმებს. რა თქმა უნდა, საქართველოს ნაკრებს ვერავინ გაათავისუფლებს ამ წნეხისგან, მაგრამ მე ერთის მეიმედება - ვლადიმირ ვაისის!

შესაძლოა, ვაისთან იყოს რაღაც კითხვები და ამ კითხვებს ლოგიკურად ჰქონდეს კიდეც არსებობის უფლება, მაგრამ ჩემთვის ფაქტია - სლოვაკი მწვრთნელი ძალიან კარგი ფსიქოლოგია და იცის, როგორ განაწყოს გუნდი უეჭველად მოსაგები მატჩებისთვის.

რაც ერთა ლიგა დაიწყო, ამაში სულ ვრწმუნდები. სხვა შემთხვევაში, ჩვენ ვერ გავიმარჯვებდით ყაზახეთში და ვერც ლატვიას მოვუგებდით. საქართველოს ნაკრებს უფრო ლატვიასთან გაუჭირდა. ბურთი არა და არ შევიდა მეტოქის კარში. მიკსუ პაატელაინენის გუნდმა თამაში "იგრძნო". სხვანაირად რომ ვთქვათ, გაცოცხლდა, მაგრამ არ დავნებდით, ბოლომდე მივაწექით და 90 წუთის კვალად ტაბლოზე ჩვენთვის სასურველი ციფრები აინთო...

ძალიან ხშირად დგება თანამედროვე ფეხბურთში ისეთი მომენტი, როცა ბევრი არაფერი გამოგდის მინდორზე, წვალობ და ეს წვალება მაინც საშენო ანგარიშით მთავრდება ხოლმე. საქართველოს ნაკრებს კი არა, ასეთი თამაშები მრავლად აქვთ გრანდებსაც კი და ის გრანდები სწორედ ასეთი მატჩების მეშვეობით ხდებიან ჩემპიონები...

საქართველოს ნაკრები ახლოსაა ჯგუფის მოგებასთან. საქართველომ ეს ჯგუფი უნდა მოიგოს და მას უკვე ჰქონდა ერთი ასეთი მატჩი. რატომღაც, მჯერა, რომ კიდევ გვექნება ასეთი თამაში. ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, ჯგუფი ისეთია, სულ "ჩაკეტილ" გუნდებთან გვიწევს თამაში. ასეთ გუნდებს კი გამარჯვება უნდა გამოჰგლიჯო.

ანდორა და ლატვია ისეთი მეტოქეები არიან, ყელში რომ არ უნდა გაგვეჩხირონ. ანდორას უნდა მოვუგოთ თავისთავად, ბოლო დროს ეს გუნდი აღარ აგებს, მაგრამ ჩვენ ეს შეგვიძლია! მით უმეტეს, სავსე, ან თითქმის სავსე, ეროვნული სტადიონის თანდასწრებით.

[ოთხშაბათის საკითხავი] ვაისმა გადაწყვიტა: ისა სჯობს, რაც ძველია

ლატვიამ ბევრი პრობლემა შეგვამთხვია თბილისში, მაგრამ იმავე ლატვიამ შინ ვერ მოუგო ანდორას. რა თქმა უნდა, ძალიან უხერხული მეტოქეა თუნდაც იმის გამო, რომ ხშირად 11 ფეხბურთელით დგას დაცვაში, მაგრამ საქართველოს ნაკრები ამ ბალტიისპირელ მეტოქეს ძალიან მაგრად აღემატება.

არ გვინდა, საქართველოს ნაკრებზე ამან ცუდად იმოქმედოს, მაგრამ მკითხველის მოტყუებაში ჩამეთვლება, ეს რომ არ დავწერო - დღეს ლატვიელებს მიახლოებითაც კი არ ჰყავთ ისეთი ფეხბურთელები, როგორებიც გვყავს ჩვენ. გვერწმუნეთ, ვერც ერთი მათგანი ვერ გაიტანს ისეთ გოლს, როგორიც გაიტანა თორნიკე ოქრიაშვილმა, ვერ გააკეთებს ისეთ პასს, როგორსაც აკეთებს ჯანო ანანიძე და ვერ შემოგვთავაზებს ისეთ დრიბლინგს, როგორსაც გვთავაზობს ხოლმე გიორგი ჩაკვეტაძე.

ფეხბურთში ყველაფერი ხდება, მაგრამ უფრო ხშირად ის იმარჯვებს, ვინც კარგ ფორმაშია, უკეთესი ფეხბურთელები და უკეთესი მწვრთნელი ჰყავს. ვაისი პაატელაინენს, ყველა გაგებით, ჯიბეში ჩაისვამს. გუნდები ნაწილობრივ უკვე შევადარეთ ერთმანეთს და, მოტივაციას რაც შეეხება, საქართველოს ნაკრებს ის ძალიან დიდი აქვს.

წლების შემდეგ ჩვენ რეალური შანსი გაგვიჩნდა, რაღაც გავაკეთოთ სანაკრებო ფეხბურთში. წლების შემდეგ ჩვენ გვყავს საშუალო დონის, თუმცა ფიზიკურად ნორმალურად მომზადებული და კონკურენტუნარიანი ნაკრები, წლების შემდეგ ხალხი ფეხბურთისკენ მობრუნდა...

რა თქმა უნდა, ამას კარგად გრძნობენ საქართველოს ნაკრების ფეხბურთელები. აგერ, რა ხანია, საქართველო ასე ერთიანი არ ყოფილა საფეხბურთო ამბავში და რატომღაც მგონია, რომ ეს ერთიანობა შედეგს აუცილებლად გამოიღებს. ასე განსაჯეთ, საქართველოს ნაკრების ბოლოდროინდელმა წარმატებამ უკანა პლანზეც კი გადასწია ყველა ის პრობლემა, რომელიც დღეს არის ქართულ ფეხბურთში.

ცხადია, ამ პრობლემებს კრიტიკაც უხდება, შეხსენებაც და გამოსწორებაზე ზრუნვაც, მაგრამ მიმდინარე ერთა ლიგა იმხელა პოზიტივს გვჩუქნის და ისე გვაერთიანებს, რომ მეტი არ შეიძლება და მე ასე მგონია - ეს ერთიანობაცაა იმ წარმატების განმაპირობებელი, დღეს რომ გვაქვს და კიდევ მეტი რომ უნდა გვქონდეს...

ერთა ლიგა მოკლე ტურნირია და სანამ ის მორჩება, ალბათ მართლაც უმჯობესია, ასეთი ერთიანობა შევინარჩუნოთ. პრობლემები კი მოიცდის და მათი გადაწყვეტის გზებზე მსჯელობაც არასოდეს იქნება გვიან.

დღეს ხალხი მხოლოდ ერთზე ფიქრობს - საქართველოს ნაკრებმა ევროპის ჩემპიონატზე უნდა ითამაშოს. სწორედ ამიტომ მგონია, რომ ანდორის ნაკრების ფეხბურთელებს არასოდეს ეყოლებათ ნანახი იმდენი მაყურებელი, რამდენსაც თბილისში ნახავენ.

გასაგებია, რომ ლატვია ანდორა არ არის, მაგრამ არც ორი თავით უკეთესია. ჩვენ კი გვიბრუნდება ჯანო ანანიძე - ფეხბურთელი, ვისაც საგოლე პასის გაკეთება და გოლის გატანა შეუძლია. ვისაც იმხელა კლასი აქვს, რამხელაც ერთად არ აქვს ლატვიისა და ანდორის ნაკრებებს. დღეს ყველა მეტოქე უნდა დააფასო, მაგრამ სიმართლე სიმართლეა და მას ვერსად დაემალები.

ფორმას იბრუნებს თორნიკე ოქრიაშვილი, ვინც "სევილიას" ისეთი გოლი გაუტანა, ლამის მთელ საფეხბურთო სამყაროს თითები ჩააკვნეტინა. ეს გვარიანი ამბავია - "სევილიას" დამბრიყვებელი ფეხბურთელები საკლუბო ასპარეზზე დიდ სიმაღლეებს აღწევენ და "ოქრისაც" მათი წყალი უნდა გადაესხას.

საქართველოს ნაკრები ძალიან რთულად გასაჩერებელია იმ დონის მეტოქეებისთვის, როგორებიც ახლა გვყავს. არა მხოლოდ ჩვენს ჯგუფში, არამედ, მთელ D დივიზიონში ალბათ არავინ ოცნებობს ისე ევროპის ჩემპიონატზე გასვლას, რამდენსაც და როგორც ოცნებობენ საქართველოში.

ჩვენ უკვე დავამტკიცეთ, რომ მართალია, ვერ ვართ დევგმირები, მაგრამ არც ჯუჯები ვართ. არ უნდა გავჩერდეთ - მოსაგებს, დასამტკიცებელს და გასაკეთებელს რა დალევს. მთავარია, ვირწმუნოთ, რომ ჩვენ უნდა მოვიგოთ, ბოლომდე უნდა მივიყვანოთ კარგად დაწყებული საქმე. მე მინდა, ერთა ლიგაზე საქართველოს ნაკრები ჰგავდეს მატარებელს, რომელმაც აკრიფა სვლა და რომლის შეჩერებაც ძალიან რთულია. ჯერ ასეა და მომავალმა თავისი იცის...

gff.ge-ს ფოტოები

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
912
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები