[ოთხშაბათის საკითხავი] ბიჭებო, მოშორდით რუსეთს! ლოზუნგების დრო არ არის...

თორნიკე ოქრიაშვილმა "კრასნოდარი" დატოვა - ძალიან კარგი და, ალბათ, ყველაზე არარუსულად მოთამაშე გუნდი. შემტევი და სანახაობრივი, მაგრამ მაინც რუსული ფეხბურთის ნაწილი.

ჯანო ანანიძე ძალიან ახლოსაა "სპარტაკის" დატოვებასთან. ვერ მოვიტყუები: ესეც ძალიან მახარებს. ჯანოს რაღაცნაირ ჭაობად, გნებავთ, კედლად ექცა "სპარტაკი" და რომ არა ის, დღეს ანანიძეზე უფრო მეტი ეცოდინებოდა საფეხბურთო მსოფლიოს...

მე არ მივეკუთვნები იმ ადამიანთა რიცხვს და არც მესმის მათი, ვისაც შექმნილი რეალობის გამო, რომელშიც ერთმნიშვნელოვნად რუსეთია დამნაშავე, სძულთ ყოველივე რუსული. მაგალითად, დიდი ქართველი პოეტისა არ იყოს, როგორ უნდა შეიძულო ტოლსტოი, მაგრამ რუსული საკლუბო ფეხბურთი ნამდვილად არ მეხატება გულზე.

დღეს ლოზუნგების დრო არ არის. არც მე ვისვრი ლოზუნგებს, უბრალოდ, მეგობრულად ვურჩევ ჩვენს ფეხბურთელებს - ბიჭებო, მოშორდით რუსეთს! რადგან ეს ისევ და ისევ თქვენი კარიერისთვის იქნება უკეთესი.

უკვე არავისთვისაა საიდუმლო, რომ რუსეთის ჩემპიონატი ვეღარ არის ძველებური სიძლიერის. ლაკმუსის ქაღალდად გამოდგება ევროთასები, სადაც მათი კლუბები საერთოდ ვეღარ ყოჩაღობენ. იქაურ პრემიერლიგაშიც მოიკლო გამორჩეული ინდივიდუალისტების რაოდენობამ.

ერთადერთი, რაც უცვლელად დარჩა რუსულ კლუბებში, ეს არის დიდი ფული და ძალიან არ მინდა ვიფიქრო, რომ ჩვენები მხოლოდ დიდი ფულისთვის თამაშობენ ამ ქვეყნის გუნდებში. უფრო მირჩევნია ვიფიქრო, რომ შეჩვეულის გადაჩვევა ძნელია და მათ უჭირთ ერთი ქვეყნიდან მეორეში გადაბარგება.
ჩვენი ფეხბურთელების სულ ახალი თაობა ძალიან სწორად აზროვნებს და რუსეთს ერიდება.

მაგალითად, ღრმად ვარ დარწმუნებული, გიორგი ჩაკვეტაძე რუსეთში რომ თამაშობდეს, მისი პროგრესი ასეთი ტემპებით არ წავიდოდა. სხვა თუ არაფერი, მას რუსული მინდვრები შეუშლიდა ხელს იმ ნატიფი ტექნიკის გამოყენებაში, რომელიც აქვს. ახალი თაობა აღარ მიდის რუსეთში, მაგრამ იქაური   პრემიერლიგისთვის არც საშუალო ასაკის ქართველი ფეხბურთელები გვემეტებიან, რადგან, ჩემი აზრით, მათ საკუთარი თავი არამც და არამც არ ამოუწურავთ საქართველოს ნაკრებში.

კაცმა არ იცის, რას იტყოდა თორნიკე ოქრიაშვილზე საფეხბურთო ევროპა, მას ის 2 ულამაზესი გოლი რუსეთის ჩემპიონატში კი არა, თუნდაც რომელიმე საშუალოევროპულ ლიგაში რომ გაეტანა. სამაგიეროდ, ზუსტად ვიცი, რომ მისი შეძენით რომელიმე ამბიციური კლუბი დაინტერესდებოდა...

ჯანოსაც წლების განმავლობაში რომელიმე საშუალოევროპულ გუნდში რომ ეთამაშა ისე, როგორც მთელი რიგი შეხვედრები ჩაატარა "სპარტაკში" და გაცილებით მეტი - "როსტოვში" (სადაც მთავარი კაცი იყო), ისიც წინ წაიწევდა საფეხბურთო თვალსაზრისით. ახლა კი ბევრის თვალში ის საშუალო ფეხბურთელია, რომელიც ხშირად ტრავმიანობს.

ტრავმები ვახსენე და, როგორ იქნება, ამაზეც არ დავწერო. ჩვენი მკითხველიც დაკვირვებული იქნება, რომ რუსეთში მოთამაშე ქართველი ფეხბურთელები გაცილებით ხშირად ტრავმიანობენ, ვიდრე შუაევროპულ ქვეყნებში მობურთალები და ამას აქვს თავისი ახსნა. ჯერ ერთი, მოედნების კუთხით რუსეთში ბევრი გაკეთდა, მაგრამ პროვინციებში გასაკეთებელი კიდევ მეტია. მეორეც, ბევრი მწვრთნელი რუსეთში ჯერ კიდევ კომუნისტური მეთოდებით აზროვნებს და დიდ დატვირთვებს აძლევს მოთამაშეებს.

კარგია ფული, მაგრამ დღევანდელ ფეხბურთში საკმარისი ფული ყველგან იშოვება იმ შემთხვევაში, ასე თუ ისე ნორმალურ გუნდში თუ თამაშობ. რუსეთში მოთამაშე ქართველთა უმრავლესობას კი ამის პოტენციალი ნამდვილად აქვს.

სამწუხაროდ, რუსეთმა მიჩვევა იცის და თუ მას დროზე არ მოშორდი, რაღაცნაირად გატკბება ხოლმე. არ შემიძლია, არ დავწერო: ვერაფრით გავიგე, რას აკეთებს ამდენ ხანს გიორგი ჭანტურიას გაქანების მქონე ფეხბურთელი "ურალში"?!

ტრავმები გასაგებია, მაგრამ განა გიორგის იმაზე მეტი არ შეუძლია, ვიდრე ის, რომ ხშირად იჯდეს... ეკატერინბურგის "ურალის" სათადარიგოთა სკამზე?! გაგრძელება და მაგალითების ჩამოთვლა კიდევ შეიძლება, მაგრამ მგონი, აღარ არის საჭირო.

ასე რომ, ბიჭებო, მოშორდით რუსეთს! დღეს ლოზუნგების დრო არ არის და არც ეს არის ლოზუნგი, ეს უბრალო რჩევაა...

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
1993
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;