[ოთხშაბათის საკითხავი] გამოუვალი მდგომარეობა ცხოვრებაშიც და ფეხბურთშიც, არ არსებობს, უბრალოდ, ეს გამოსავალი უნდა ვიპოვოთ...

ვროსეზონი კარს მოგვადგა. ქართული კლუბები კი მაინცდამაინც დიდი მონდომებით ვერ ძლიერდებიან. დიდი მონდომებით კი არა, გაძლიერებას, მგონი, არც არავინ აპირებს და რომც დააპიროს, ევროტურნირების დაწყებამდე სულ მცირე ხნით ადრე ეს დიდი ვერაფერი ნუგეში იქნება...

რა თქმა უნდა, მთავარი მიზეზი ფულია და ეს რომ ასეა, ჩვენი კლუბების ხელმძღვანელებიც არ უარყოფენ. ილუზია არავის გვაქვს, რომ უმოკლეს ხანში ეს პრობლემა მოგვარდება, მაგრამ გამოსავალი ახლა თუ არა, მომავალი სეზონისთვის მაინც უნდა ვიპოვოთ, რადგან ნებისმიერ შემთხვევაში, სჯობს გვიან, ვიდრე არასდროს.

რა შეიძლება იყოს ეს გამოსავალი? რა თქმა უნდა, მართებული არ იქნება იმის ვარაუდი, რომ ჩვენი გუნდები ერთმანეთის მიყოლებით გამდიდრდებიან და ისეთ ტრანსფერებს განახორციელებენ, თვალს რომ მოგვჭრის.

ფაქტია, სხვა გამოსავალი უნდა მოიძებნოს, გამოუვალი მდგომარეობა კი, ცხოვრებაშიც და ფეხბურთშიც, არ არსებობს, შესაბამისად, ჩვენ შემთხვევაშიც არის გამოსავალი. შეიძლება, ფული არ გქონდეს, არ გყავდეს კერძო ინვესტორი, მაგრამ გქონდეს, ასე ვთქვათ, მარიფათი, რომლის დეფიციტსაც აშკარად ვხედავთ ქართულ კლუბებში.

მოდი, ვნახოთ, რა ხდება იმ ქვეყნების კლუბებში, რომლებიც, დაახლოებით, ჩვენი დონისანი არიან. კავკასიის რეგიონში ჩვენ ჯერ ვერ შევედრებით აზერბაიჯანს. სამაგიეროდ, თავისუფლად შეგვიძლია, შევედაროთ სომხეთს.

ეს რამდენიმე დღეა, ვაკვირდები იქაურიკლუბების სელექციას და ვხედავ, რომ სომხები ნამდვილად არ სხედან გულხელდაკრეფილები, პირიქით, ყველაფერს აკეთებენ იმისთვის, რომ შეძლებისდაგვარად გააძლიერონ კლუბები.

ეს ის შემთხვევაა, როცა შეგვიძლია, მეზობლებისგან რაღაც ვისწავლოთ. სომხური კლუბების უმეტესობა მიმართავს მსოფლიოს მასშტაბით ერთობ მიღებულ პრაქტიკას, რაც ფეხბურთელების იჯარით აყვანას გულისხმობს.

თუ თვალსაწიერს გავაფართოებთ, ვნახავთ, რომ ზუსტად ასე იქცევა პოსტსაბჭოთა სივრცის არაერთი კლუბი. ამის მაგალითად, მარტო ლიეტუვისა და მოლდოვის კლუბების საკადრო პოლიტიკა იკმარებს.

ძალიან კარგად ვიცით, რომ ეს ქვეყნები საფეხბურთო თვალსაზრისით მისაბაძები არ არიან, მაგრამ ნათქვამია, როგორც გიჭირდეს, ისე გილხინდესო. ანუ, საბანი სადამდეც გაგვწვდება, იქამდე უნდა დავიხუროთ.

ზედმეტ პესიმიზმს ვერავინ დამწამებს, მაგრამ თავს ვერავინ დადებს იმაზე, რომ ქართული გუნდები აუცილებლად უკეთ გამოვლენ ევროთასებზე, ვიდრე თუნდაც სომხეთისა და ლიეტუვის წარმომადგენლები.

რა თქმა უნდა, იჯარა იდეალური გამოსავალი არ არის და გრძელვადიან პერსპექტივაში ამ კუთხით გვარიანი მინუსი უწერია, მაგრამ ჯერ ერთი - ჩვენს კლუბებს თითქმის არ აქვთ განვითარების გრძელვადიანი პროგრამა, და მეორეც - ეს იმის საშუალებას მაინც მოგვცემს, რომ მეტ-ნაკლებად მისაღები შედეგი ვაჩვენოთ ევროთასებზე.

მაგალითად, სომხურ კლუბებში ძალიან ბევრ ფეხბურთელს იპოვით სერბეთის ჩემპიონატის უმაღლესი ლიგის კლუბებიდან. ეს შემთხვევით არ ხდება. სერბეთის პირველობაზე ფეხბურთელს სათამაშო პრაქტიკა რომ აკლია, ეს არ ნიშნავს იმას, რომ ის ჩვენს რომელიმე გუნდს არ გამოადგება.

მეორეც, ამ შემთხვევაში სომეხთა მაგალითი მხოლოდ სიტყვის მასალად მოვიყვანეთ. მთავარია პრინციპი. ჩვენ შეგვიძლია, მსგავსი მაგალითი გამოვიყენოთ თუნდაც ბრაზილიასთან მიმართებაში. ჩვენ კარგად ვნახეთ, რა სარგებლობა მოუტანეს თავის დროზე რუსთავის "ოლიმპს" ანდერსონ აკინომ და ფრაგამ.

იჯარა იმიტომაც არის კარგი, რომ მოიჯარე კლუბი ძალიან ხშირად ხელფასს არც კი უხდის ფეხბურთელს. შესაბამისად, ეს მოთამაშე ტრამპლინად იყენებს ამ გუნდს და მერე უკეთეს კლუბში აგრძელებს კარიერას. მისი მესაკუთრე გუნდი კი ამით სარგებლობს.

მოკლედ, ყველა მოგებული რჩება და ეს ძალიან კარგია. არის არაერთი კლუბი, რომელსაც ფეხბურთელის გაყიდვა უნდა. ევროთასები კი ამისთვის სასურველი პლაცდარმია. მაშ, რატომ არ ხდება ასეთი რამ ჩვენს კლუბებში?

საქმე ისაა, რომ ქართული კლუბების ხელმძღვანელობას ძალიან ხშირად საიმისო მარიფათიც კი არ ჰყოფნის, რომ საქმიანი ურთიერთობა დაამყაროს რომელიმე უცხოურ კლუბთან და ეს ურთიერთობა თავისი გუნდის კეთილდღეობისთვის გამოიყენოს.

რაზეა ლაპარაკი, როცა არაერთი ჩვენი კლუბის მესვეური გამართულად ვერ მეტყველებს ინგლისურად, ეს ენა კი დღეს საერთაშორისო საფეხბურთო ენაა და ამაში ახალი არაფერია. საერთაშორისო კავშირებს ვინ ჩივის, ბევრ მათგანს საქართველოშიც კი არ აქვს ავტორიტეტი...


რა თქმა უნდა, რომელიმე ცნობილი კლუბი აქეთ არ შეგვეხვეწება, რომ თანამშრომლობის მემორანდუმი გავუფორმოთ. ძლიერი გუნდები თავს ისედაც შესანიშნავად გრძნობენ და მათ არაფერი დააკლდებათ, თუ ქართველები მათთან არ ითანამშრომლებენ.


ეს ისევ და ისევ ჩვენს ინტერესებში შედის. სამარცხვინო კი ამაში არაფერია, რადგან ისეთი წამყვანი ევროპული ქვეყნის გუნდების ნაწილიც კი, როგორიცაა ესპანეთი, სწორედ იჯარით აყვანილი ფეხბურთელებით არსებობს.

ყველას კარგად გვახსოვს, ამ ცოტა ხნის წინ ესპანურ პრიმერაში "გრანადა" ასპარეზობდა. ამ გუნდში დასაქმებული ფეხბურთელების აბსოლუტური უმრავლესობა იჯარით იყო აყვანილი. რა თქმა უნდა, ჩვენი მასშტაბები სხვაა და ესპანური კიდევ სხვა, მაგრამ შედარებისთვის, ალბათ, ძალიან კარგი მაგალითია.

თავად ფეხბურთელისთვისაც, რომელიც ვერ ხვდება ძლიერი გუნდის შემადგენლობაში, აბსოლუტურად მისაღები უნდა იყოს ქართული კლუბის მაისურის მორგება ევროთასებზე, რათა ამის შემდეგ უფრო ამბიციური და მდიდარი კლუბის თვალთახედვის არეში მოექცეს.

ასეა თანამედროვე ფეხბურთშიც და ცხოვრებაშიც ძალიან ხშირად ბანს ხელი ხელს და ორივე ერთად - პირს. არადა, ჩვენ სულაც არ ვჩქარობთ ამ ჩვენთვის მეტად ხელსაყრელი მომენტის გამოყენებას...

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
531
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები