[ოთხშაბათის საკითხავი] ირლანდია, როგორც  საჯილდაო ქვა... ვითხოვთ... რომ დავამარცხოთ!

საქართველოს ნაკრები მალე შეხვდება იმ ირლანდიას, რომელთანაც ადრე არასოდეს მოუგია.

ამ ცხოვრებაში ყველაფერი მთავრდება და ოდესმე დამთავრდება ეს სერიაც, თუმცა სულო ცოდვილო, ძალიან გვინდა, ამას ჩვენი თაობა მოესწროს. მგონი, ამის უფლება გვაქვს. მით უმეტეს, შეუძლებელს დასტურ არაფერს ვითხოვთ...

...ვითხოვთ კერკეტი, ჯიუტი და ძალიან ბრძოლისუნარიანი ნაკრების დამარცხებას, რომელსაც აკლია კლასი, მაგრამ ჭარბად აქვს სხვა ისეთი თვისებები, რომელთა გამოც აქამდე თითქმის სულ გადიოდა ჩვენთან ფონს. გადიოდა, მაგრამ ეს არ ნიშნავს იმას, რომ სულ უნდა გავიდეს...

საქართველოს ნაკრებს, თავისი ისტორიის განმავლობაში, უთამაშია ირლანდიაზე უკეთეს არაერთ ნაკრებთან და გაუმწარებია კიდეც რამდენიმე მათგანი. საუბარია ისეთ ნაკრებებზე, რომლებთანაც ირლანდია სათამაშო კლასით ახლოსაც ვერ მივა.

მაშ, რა გაგვიხდა ასეთი ეს ირლანდია? რა აქვს ამ ნაკრებს ისეთი, რაც აქამდე ჩვენს უპირველეს გუნდს გადაულახავ დაბრკოლებად ექცა? ისტორული ქარტეხილები საქართველოს არ აკლია, მაგრამ მე მინახავს კადრები 20-30-ანი წლების ირლანდიელთა ცხოვრების. მათი ბრძოლა და წვალება თავისუფლებისათვის, მათი სასწაულად რთული დღეები და ასე მგონია - მათი განცდები ამ ამბებში უფრო ახალია, ვიდრე ჩვენი.

საქართველოსა და ირლანდიის ნაკრებთა ყველა მატჩი კარგად მახსოვს, ერთს უშუალოდ იქ, დუბლინის „ავივაზეც“ დავსწრებივარ. ჩემი დაკვირვებით, ირლანდია სულ გვჯაბნიდა ჟინით, თავდადებით, ფიზიკური მომზადებითა და, ასე ვიტყოდით, თავზე ხელაღებულობით.

მე შორს ვარ იმ აზრისგან, რომ საქართველოს ნაკრების რომელიმე ფეხბურთელი რომელიმე შეხვედრის რომელიმე მონაკვეთში ფეხებს უფრთხილდებოდა, ან რაღაც ასეთი, მაგრამ ფაქტი ისაა, რომ თანაბარ თამაშში ირლანდია უმატებდა და საქართველო როგორღაც ქრებოდა ხოლმე მინდვრიდან...

არადა, ეს ირლანდია საშუალოზე საშუალო გუნდია. ასეთია ყველაფრით - გნებავთ ფეხბურთელთა კონტინგენტით და გნებავთ - სათამაშო ინტელექტითა თუ ტაქტიკით. ეგაა, ყველას უჭირს ამ გუნდთან თამაში, მათ შორის, გრანდებსაც. უჭირს ალბათ მხოლოდ იმიტომ, რომ დღეს ყველა ფეხბურთს თამაშობს, ირლანდია კი ომობს. დიახ, „სამყურებისთვის“ ყოველი თამაში ომია. ასეთი იყო ცოტა ხნის წინ ყველა ირლანდიელისთვის თითქმის ყოველი დღე და რა გასაკვირია, რომ ფეხბურთიც ასეთი აქვთ.

ირლანდიასთან საქართველოს ნაკრებს უდავო ფავორიტად ვერ ჩავთვლით თუნდაც იმიტომ, რომ მეტოქეს ევროფორუმზე მოხვედრის კარგი შანსი აქვს, გვისწრებს რეიტინგში და ზოგადად, საქართველოს ნაკრებზე მაღლა უჭირავს თავი, მაგრამ ეს ის საჯილდაო ქვაა, რომლის აწევაც ჩვენს გუნდს ნამდვილად შეუძლია.

ირლანდიის ნაკრები არის პრემიერლიგის საშუალოზე დაბალი ფეხბურთელების და ჩემპიონშიფის მართლა კარგი ფეხბურთელების კრებული, რომელსაც საქართველოსთან შეხვედრაში დააკლდება რამდენიმე ლიდერი და, ამდენად, მისი კლასი კიდევ უფრო დაიწევს.

ასე რომ, ნავსის გატეხვა ნამდვილად შეგვიძლია. ეგაა, არ გამოვა ამ ირლანდიასთან მხოლოდ ტექნიკით და „სუფთა ფეხბურთით“ ფონს გასვლა. ტექნიკას დიდი ჟინი და თავდადება უნდა შევუხამოთ. ირლანდია იომებს და ეცდება, შეგვაშინოს, გადაგვტეხოს ჯაჯგურში და ორთაბრძოლებში, დაგვღალოს ბევრი სირბილით და დაელოდოს თავის რამდენიმე შანსს...

ჰოდა, რადგანაც ისინიც ისეთივე ადამიანები არიან, როგორებიც - ჩვენ, დავამტკიცოთ, რომ მათზე არანაკლებ შეგვიძლია ბრძოლა, სირბილი და თავდადება. თუ ეს შევძელით, ტექნიკასა და ბურთთან ურთიერთობის სხვა დეტალებში უპირატესობა ნამდვილად გვექნება, მერე გამარჯვებაც მოგვიახლოვდება...

ეს ის საჯილდაო ქვაა, რომელიც, ბოლოს და ბოლოს, უნდა ავწიოთ! 

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
732
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;