[ოთხშაბათის საკითხავი] კოლმეურნეობის თავმჯდომარე ვალოდია

მთლად 100 წლის როდი ვარ, მაგრამ წერა ასაკში შესული კაცივით უნდა დავიწყო.

დანანებით უნდა ჩავიქნიო თავთან ერთად ხელიც და დავწერო, რომ ფეხბურთს სხვა ეშხი ჰქონდა ადრე და ეს მიუხედავად იმისა, რომ რუსული მუნდიალის წამიც არ გამიცდენია და დრო რომ გამომიჩნდება, მეორე წრეზე წასვლას ვაპირებ - თავიდან მინდა ვნახო ყველა თამაში.

გამეორება ცოდნის დედაა და ამას კარსმომდგარი ტკბილი შვებულების წიაღში უსათუოდ მოვახერხებ, მაგრამ მანამდე ერთი კითხვა უნდა დავუსვა საკუთარ თავსაც და ჩემს პატივცემულ მკითხველსაც: რა დაგვამახსოვრდა ამ ჩემპიონატიდან?

1990 წლიდან მოყოლებული, მსოფლიოს ჩემპიონატი არ გამომიტოვებია. ისე არ ჩაუვლია მუნდიალს, რამე განსაკუთრებული არ ჩამბეჭდოდა მეხსიერებაში. კი, ბავშვისა და მოზარდის ტვინი უკეთესად მუშაობს, მაგრამ ცოდვა გამხელილი ჯობია და, არც ახლა ვუჩივი ამნეზიას. მით უმეტეს, რუსული ბატალიები ჯერაც ცხელია.

ასე მაგალითად, 90-ში, იტალიურ მუნდიალზე, სულ ზეპირად მახსოვს როჟე მილას გმირობები. მახსოვს ოთხი წლის შემდეგ ტიტულისკენ მიმავალი არგენტინელი გენიოსი დიეგო, დაბინდული გონებით, რომელიც გააჩერეს თუ თავი გაიჩერა...

მახსოვს 1994, ლეგენდარული და ვარსკვლავთათვის ესოდენ მწარე თერთმეტმეტრიანების სერია ფინალში და ცოტა მერე ერთ-ერთი ქართული ბანკის რეკლამა, მაღალ პროცენტს რომ უხდიდა მოსახლეობას გაქანებული კუპონობიის დროს. "ბრაზილიელები იცინიან, იტალიელები ტირიან. მიზეზი? ოქროს თასი". ასეთი იყო ის რეკლამა და ის ქართულ ტელევიზიებში ტრიალებდა მანამ, სანამ იმ ვითომ ბანკის, "ოქროს თასის" ჩემთვის უცნობმა შეფებმა პირში ჩალაგამოვლებული არ დატოვეს უამრავი აქციონერი...

ოთხი წლის შემდეგ მახსოვს ფრანგთა პირველი ზეობა. დიდი ზიზუ და საყოველთაო ირონიის მსხვერპლი გივარშიც, ზრდილობის გულისთვის რომ ერქვა ცენტრფორვარდი იმ მართლაც დიდებულ ნაკრებში. მახსოვს მითი თუ რეალობა იმის შესახებ, თუ როგორ მოწამლეს კიჭა-რონალდო ზედ ფინალის წინ.

2002 წელს მახსოვს საშინელი მსაჯობა, ძალით გაქაჩული კორეა და ატირებულ-გაგიჟებული იტალია. ოთხი წლის შემდეგაც მახსოვს იტალია, რომელიც ლამის მარტომ აჩემპიონა მარჩელო ლიპიმ.

2010-ში ვიხსენებ ესპანელთა და "ტიკი-ტაკას" ზეობას, მერე კი, 2014-ში, გერმანელთა მძლავრობას და ფინალში იმედგაცრუებულ მესის.

რა გამახსენდება წლების შემდეგ ამ მუნდიალისგან? ალბათ, ყველაზე მეტად კადრი, რომელიც ფეხბურთს მხოლოდ ირიბად უკავშირდება. ტურნირი რომ რჩება და ყველა კოკისპირულ წვიმაში სველდება... ვლადიმირ პუტინის გარდა.

ვალოდია დგას ქოლგის ქვეშ და წვეთ წვიმას არ იკარებს, გეგონება დადნება. არადა, ამ დროს, სხვები იქით იყვნენ და, ხორვატიის პრეზიდენტი, "ხელისგულზე სატარები" ქალბატონი, გალუმპული დგას და სველდება...

ნამდვილად არ ვიცი, სხვა რა უნდა მახსოვდეს. საფრანგეთის ნაკრების ბევრი ფეხბურთელი სტილით ისე ჰგავს ერთმანეთს, გარჩევა მიჭირს. ამ ოხერ თავსაც ვერ ვამტყუნებ - ამდენი ფეხბურთის ცქერამ ჩემი მხედველობა კიდევ უფრო გააუარესა. მოდი და გაარჩიე, რომელია მატუიდი და რომელი - კანტე...

ხორვატია კარგი იყო, მაგრამ მე უკვე მინახავს ასეთი ხორვატია 1998 წელს. ის გუნდი ამაზე მეტი თუ არა ნაკლები არაფრით იყო და აქ თუ მოდრიჩი-რაკიტიჩი-მანჯუკიჩი ბრწყინავდნენ, იქ შუკერს, პროსინეჩკისა და ბობანს მიჰყავდათ აღლუმი...

ეს ახალი ჩემპიონიც ძალიან თავისებური ვინმეა. ძალიან მაგარი და მოქნილი, მაგრამ რაღაცნაირად უცნაური. მე დღემდე ვერ გავიგე, როგორ ფეხბურთს თამაშობს ის. უფრო ზუსტად, ვერ ვნახე მისი მაქსიმუმი.

ერთი ფაქტია - ეს მაინც დიდ ფიზიკურ ძალაზე დაფუძნებული ფეხბურთია. ცუდია ეს თუ კარგი, მე არ ვიცი. სამაგიეროდ ის კი ვიცი, რომ ახალი ჩემპიონით ძნელად თუ გაიგებ, საით მიდის ფეხბურთი, რადგან საფრანგეთმა ყოველივე თანამედროვე, საუკეთესო გვიჩვენა, მაგრამ ახალი - მაინც ვერაფერი. აფრიკელი ბიჭები და ანტუან გრიზმანი ფეხბურთს კარგად რომ თამაშობდნენ, ეს აქამდეც ვიცოდი. და თქვენ?..

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
1592
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;