[ოთხშაბათის საკითხავი] ნუ დავახანებთ...

აკაკი გოგია შესანიშნავ ფორმაშია და ერთ-ერთი გამორჩეული ფეხბურთელია გერმანიის მეორე ბუნდესლიგაში. ეს ქართულ საფეხბურთო სინამდვილეში არ არის პატარა ამბავი და არც მხოლოდ ჩვენი დითირამბი, გოგიას თამაშზე საქებარ სიტყვებს ხშირად "კიკერიც" კი წერს...

როგორ გინდა, თვალი დაუხუჭო ქართველი ფეხბურთელის წარმატებას, როცა შენი ქვეყნის ნაკრებში კლასიანი ფეხბურთელების გვარიანი დეფიციტია. მოდით, ნუ ჩავუღრმავდებით. დავწეროთ მხოლოდ ის, რომ ჩვენ გვინდა, ეროვნულ გუნდში მეტი კლასიანი ფეხბურთელი გვყავდეს და ეს საწყენი არც ჩვენი ნაკრების ფეხბურთელებისთვის უნდა იყოს.

საქართველოს ნაკრებში უკვე თამაშობს ორი ისეთი მოთამაშე, რომელიც ფეხბურთელად უცხო ქვეყანაში ჩამოყალიბდა - ვაკო გვილია და ლუკას ჰუფნაგელი. არა მგონია, ქართველ გულშემატკივარს რომელიმეზე სამდურავი დასცდეს. გვილიამ უკვე საქმით დაამტკიცა თავისი სარგებლიანობა და სადაც სამართალია, არც ჰუფნაგელი უნდა იყოს უკანასკნელი კაცი ჩვენს ეროვნულ გუნდში.

გოგია 25 წლისაა. მისი თითქმის მთელი საფეხბურთო კარიერა დაკავშირებულია გერმანიასთან. უთამაშია ამ ქვეყნის ასაკობრივ ნაკრებებში, მაგრამ მისი საფეხბურთო ნიჭისადმი დიდი პატივისცემის მიუხედავად (სხვა შემთხვევაში, ეს წერილი არც დაიწერებოდა), ის ვერასოდეს ითამაშებს გერმანიის ნაკრებში.

ფეხბურთელი, რომელიც არ სჭირდება მსოფლიოს მოქმედ ჩემპიონ გერმანიის ნაკრებს, შეიძლება ძალიან დასჭირდეს საქართველოს პირველ გუნდს და ამაში გასაკვირი ნამდვილად არაფერია.

ძალიან კარგად მესმის, რომ მოქალაქეობასთან დაკავშირებული ამბები იოლად წყდება და თვითონ კონკრეტულ პიროვნებასაც შეიძლება შეექმნას გარკვეული უხერხულობები, თუმცა ვერ დავიჯერებ, რომ 25 წლის გოგიას, თავისი საფეხბურთო ოსტატობის გაფურჩქვნის ხანაში არ სურდეს სანაკრებო ასპარეზზე ძალების მოსინჯვა.

ამის ერთადერთი შანსი ამ ეტაპზე, აკაკისთვის, არის საქართველოს ნაკრებში თამაში და, არ მგონია, ეს მას არ უნდოდეს. ჩვენ ყურადღება გავამახვილეთ მხოლოდ პრაგმატულ მომენტზე. არის მედლის მეორე მხარეც - რუსთავში დაბადებულ გოგიას არ არსებობს, ქართული სისხლი არ უყიოდეს.

{loadmodule mod_tags_similar,ასევე დაგაინტერესებთ}ზუსტად ვიცი, რომ საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციაში ამ საკითხზე ფიქრობენ და მუშაობენ. ისიც ვიცი, რომ ეს მუშაობა მხოლოდ გოგიას არ ეხება და ამ თემას წინ გვარიანი სირთულეები ეღობება ხოლმე, მაგრამ როგორმე უნდა შევძლოთ და გოგია საქართველოს სამსახურში ჩავაყენოთ.

ფეთქებადი, ტექნიკური შემტევი, რომელიც არის ძალიან ტექნიკური და იცის გოლის გატანა - ასე შეიძლება დახასიათდეს მოკლედ გოგიას თამაში. როგორ სჭირდება ახლა საქართველოს ნაკრებს ფეხბურთელები, რომლებმაც გაიარეს ამ ქვეყნის ასაკობრივი ნაკრებების სკოლა და ბუნდესლიგასა თუ მეორე ბუნდესლიგას ახლოდან გაეცვნენ.

გერმანულ ფეხბურთში ყველა ასეა და არც აკაკი უნდა იყოს გამონაკლისი - მით უმეტეს, გოგიამ ითამაშა გერმანიის ასაკობრივ ნაკრებებში. სწორედ ამ ასაკობრივ გუნდებში იჭედება ბუნდესმანშაფტის მომავალი, რკინისებური სათამაშო დისციპლინა, ბოლომდე მებრძოლის მენტალიტეტი...

შექმნილი რეალობა გვაიძულებს, მომავალს ცოტა სხვა თვალით შევხედოთ. იმავე ერთა ლიგაზე საქართველოს ნაკრებმა გამარჯვებისთვის უნდა იბრძოლოს ჯერ ჯგუფში, მერე კი პლეი ოფში. ეს იმ შემთხვევაში, თუ ევროპის ჩემპიონატზე გასვლა რეალურად გვინდა. ასეთ ვითარებაში ჩვენ გვჭირდება მეტი კონკურენცია და ძლიერი მენტალიტეტის ფეხბურთელები.

რა თქმა უნდა, ფეხბურთელის გუნდში მოყვანა უნდა მოხდეს მწვრთნელთან გემოვნების გათვალისწინებითა და მასთან შეთანხმებით. ვინც უნდა იყოს ჩვენი ეროვნული გუნდის დამრიგებელი, ვლადიმირ ვაისი თუ ვინმე სხვა, არ მგონია, გოგია მისთვის ზედმეტი იყოს. თუნდაც ვაისი არაერთხელ შეეჩეხა იმ პრობლემას, რომელიც სანაკრებო დამრიგებლებისთვის ყველაზე დიდი თავის ტკივილია - საქართველოს ნაკრებს მისი ხელმძღვანელობით თითქმის არასოდეს უთამაშია ოპტიმალური შემადგენლობით. ასეთ შემთხვევაში გოგიას ფასი ჩვენი ნაკრებისთვის კიდევ უფრო იმატებს.

თუნდაც ბოლო ორი მატჩის მაგალითზე დავრწმუნდით, რომ საქართველოს ნაკრებს უჭირს, როცა მისი ლიდერები მწყობრში არ არიან. სად არის გარანტია, რომ თუნდაც ლევან მჭედლიძე, ჯანო ანანიძე და თორნიკე ოქრიაშვილი ჯანმრთელად გვეყოლებიან იმავე ერთა ლიგის მატჩებში?

არადა, მათ გარეშე და მათთან ერთად საქართველოს ნაკრები ორი სხვადასხვა გუნდია. გოგია კი იმ ყალიბის ფეხბურთელია, რომელსაც აშკარად შეუძლია ჩვენი ნაკრების ერთ-ერთი ლიდერი გახდეს.

საქართველოს ფეხბურთის ფედერაცია ახლა ვლადიმირ ვაისთან კონტრაქტის დეტალებს აგვარებს. რა თქმა უნდა, ეს მნიშვნელოვანი საკითხია, მაგრამ გვერდზე არც აკაკი გოგიას საქმის გადადება ეგების. მით უმეტეს, თუ მას საქართველოს ნაკრებში თამაშის იოტისოდენა სურვილი მაინც აქვს.

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
1566
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები