[ოთხშაბათის საკითხავი] როგორ მოვხვდეთ ევროტურნირებზე ჯგუფურ ეტაპზე?

ახლოვდება ევროთასები, ქართული საკლუბო ფეხბურთის ლაკმუსის ქაღალდი. შარშან ზაფხულში ჩვენ ვნახეთ ყველა ჩვენი გუნდის ფიასკო.

სულაც არ გვინდა, თავი წინასწარ დავინავსოთ, მაგრამ ვშიშობთ, წელსაც იგივე არ განმეორდეს. ეს ძალიან მნიშვნელოვანი თემაა და ერთ წერილად კი არა, მეტადაც ღირს, თუმცა დღეს ჩვენი რუბრიკა ვიკმაროთ აზრების ასპარეზად...

რას გვასწავლის დინამოს
მაგალითი?

დამოუკიდებელი საქართველოს ისტორიაში ევროთასების ჯგუფურ ეტაპზე ერთადერთმა ქართულმა კლუბმა ითამაშა. 2004 წელს გია გეგუჩაძის მიერ გაწვრთნილმა თბილისის "დინამომ" უეფას თასის ჯგუფურ ეტაპზე იასპარეზა.

ბუნებაში შემთხვევით არაფერი ხდება და, რა თქმა უნდა, ეს წარმატებაც არ იყო შემთხვევითი. ცხადია, ეს განაპირობა გარემოებათა თანხვედრამ. მაინც, რაში მდგომარეობდა ეს თანხვედრა?

კლუბის ხელმძღვანელობაში საძებარი არ იყო კვალიფიციური კადრები. წლების შემდეგაც ყველანი ერთ აზრზე ვართ: იმ "დინამოს" წარმატებაში ძალიან დიდი იყო დავით პეტრიაშვილის როლი.

ასეთივე კადრებით იყო დაკომპლექტებული სამწვრთნელო შტაბიც. გემოვნებაზე არ დავობენ, მაგრამ ჩვენი მკითხველის უმრავლესობა, ალბათ, დამეთანხმება, რომ გეგუჩაძე საქართველოს ბოლო წლების საფეხბურთო ისტორიაში ერთ-ერთი გამორჩეული სპეციალისტია...

კარგად იყო დაკომპლექტებული შემადგენლობაც. მაშინდელი "დინამო" ახალგაზრდა და გამოცდილი ფეხბურთელების კარგი ნაზავი გახლდათ. ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, ამ გუნდს ძალიან უხდებოდა გიორგი ნემსაძე თავისი კოლოსალური გამოცდილებით. იყვნენ ახალგაზრდები, რომლებიც უმატებდნენ და მანამდე ბევრით არაფრით გამორჩეული მოთამაშეები, რომლებმაც კონკრეტულ დროში კონკრეტულ გუნდში საკუთარი ადგილი იპოვეს.

რა თქმა უნდა, როცა ვწერთ რომელიმე ქართული კლუბის ევროტურნირების ჯგუფურ ეტაპზე მოხვედრის ალბათობაზე, უნდა გვახსოვდეს ისიც, რომ ამ შემთხვევაში ძალიან დიდი მნიშვნელობა აქვს შედარებით იღბლიან წილისყრას.
რა ვითარებაა დღეს?

კარსმომდგარ ევროთასებზე საქართველოს ოთხი კლუბი წარადგენს. თავიდანვე ვთქვათ - არც ერთ მათგანში დღეს ისე არ არის მოწყობილი საქმე, რომ ზემოთ ჩამოთვლილი კომპონენტები ერთმანეთს ემთხვეოდეს.

ასე რომ, გვინდა თუ არა, მოახლოვებულ ევროთასებზე, გარკვეულწილად, შემთხვევითობის იმედად უნდა ვიყოთ. ვინ ჩივის ჯგუფურ ეტაპს - ალბათ, ისიც წარმატება იქნება, თუ რომელიმე ქართული კლუბი ერთ ეტაპს მაინც დაძლევს. ამის ვარაუდის უფლებას აწმყოზე დაკვირვება გვაძლევს.

საქართველოს ჩემპიონი ქუთაისის "ტორპედო" იდეალურ ფორმაში ვერ არის. ჩემპიონთა ლიგისთვის მზადება დაწყებულია და ამბობენ - მალე ერთ-ერთ ყველაზე ტრადიციულ ქართულ გუნდში ჩინელი ინვესტორები გამოჩნდებიან და ძლიერ ლეგიონერებსაც მოიყვანენო. ვნახოთ, რა და როგორ იქნება, თუმცა ფაქტია ისიც, რომ ჩემპიონთა ლიგაში წარმატებით ასპარეზობას ცოტა უფრო საფუძვლიანი გეგმა სჭირდება და ძნელია, თუნდაც კარგი ლეგიონერი მოკლე ხანში ბოლომდე გაიხსნას მისთვის სრულიად ახალ გუნდსა თუ ქვეყანაში.

"დინამო" ერთხელაც გაახალგაზრდავდა და შეიცვალა. კახა კაჭარავას კარგი გუნდი ჰყავს ქართული მასშტაბებით, თუმცა ამ გუნდს თითქმის არ აქვს გამოცდილება და ეს ევროთასებზე, შესაძლოა, გადამწყვეტი ფაქტორიც იყოს.

"ჩიხურა" იქნება ისეთი, როგორიც სულ არის ევროასპარეზზე. სოსო ფრუიძის გაწვრთნილები იოლი ლუკმა, ალბათ, არავისთვის იქნებიან, თუმცა სერიოზული წარმატების მისაღწევად გუნდს აკლია თუნდაც შემადგენლობის სიღრმე.

სხვა თემაა "სამტრედია". ჩემი პირადი აზრია: ის, რაც დღეს ამ კლუბში ხდება, არავითარ შემთხვევაში არ უნდა ხდებოდეს გუნდში, რომელიც ევროთასებზე ასპარეზობას აპირებს. კლუბის ხელმძღვანელობას, წესით, გათავისებული უნდა ჰქონდეს ის დიდი პასუხისმგებლობა, რომელიც ეკისრება ქართველი გულშემატკივრისა და, მეტიც, ქვეყნის წინაშე.

ფაქტია, რაღაც არის მოსაფიქრებელი. შესაძლოა, გამოსავალი იყოს "შოკური თერაპია", თორემ "სამტრედიას" ამ ფორმაში და ამ შემადგენლობით ევროთასებზე კარგი რომ არაფერი ელის, ამაში კლუბის ხელმძღვანელებიც დაგვეთანხმებიან.

ამ ეტაპზე, მცირე კმაყოფილების საბაბსაც კი არ იძლევა იმ ქართული გუნდების სათამაშო ფორმა, რომლებმაც სადაცაა ევროთასებზე უნდა მოსინჯონ ძალები.

პროგრესი რომ ვაღიაროთ...

ისე ჩანს, ვერც ერთ ქართულ კლუბს ვერ ექნება ევროტურნირების ჯგუფურ ეტაპზე მოხვედრის პერსპექტივა. როცა საკითხი ასე დგას, ძალიან ძნელია, ილაპარაკო ჩვენი საკლუბო ფეხბურთის პროგრესზე.

არადა, ბევრი ამას ხედავს. თავს უფლებას მივცემ და დავწერ, რომ ეს მოჩვენებითი შთაბეჭდილებაა და ამ შთაბეჭდილებას ქმნის დაახლოებითი თანაბრობა, რომელიც ჩვენი გუნდების სათამაშო კლასში არსებობს.

შეიძლება, დაძაბულობა არც ფარერებისა თუ სან მარინოს ჩემპიონატების ცალკეულ შეხვედრებს აკლდეს, მაგრამ ეს არ იძლევა იმის საშუალებას, რომ ამ ქვეყნების ლიგებში მაღალი დონის ფეხბურთი იყოს.

დაძაბულობა და სატურნირო ცხრილში სიმჭიდროვე ერთმნიშვნელოვნად არავითარ შემთხვევაში არ შეიძლება იყოს ხარისხის გარანტია. რაც ფეხბურთი არსებობს, მას შემდეგ არსებობს აქსიომაც - ბევრი გოლი რომ გადის, ეს არ არის მაინცდამაინც მაღალი სათამაშო კლასის მახასიათებელი.

ნებისმიერ შემთხვევაში, დასრულდება თუ არა ევროთასები, ჩვენ უკვე რეალურად შეგვეძლება, კიდევ ერთხელ შევაფასოთ საქართველოს ჩემპიონატის დღევანდელი დონე და, ამავე დროს, დასკვნები გამოვიტანოთ - რა შეიცვალა შარშანდელს აქეთ?

ჩვენზე ბედნიერი ბევრი არ იქნება, თუ კარსმომდგარი ევროთასები ამ ვარაუდებს თავდაყირა დააყენებს და ქართული კლუბების გამოსვლა ყოველგვარ მოლოდინს გადააჭარბებს. დაველოდოთ...

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
1470
მკითხველის კომენტარები / 1 /
valderrama
0
კარგი ანალიზია, დასაფიქრებელი და გასათვალისწინებელი
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;