[ოთხშაბათის საკითხავი] როგორ შემოიჭრა გიორგი ჩაკვეტაძე ქართულ ფეხბურთში...

ბავშვობის მოგონებები ჩვენში მუდამ ცოცხლობენ. იმ ძველ დროში გვარიანად პოპულარული და სახალხო რამე იყო ფოტოს გადაღება.

ალბათ, ერთხელ მაინც გადაგვიღია, ვინც იმ დროიდან მოვდივართ. უნდა ვაღიარო, რომ ბავშვობაში პირადად ჩემთვის ამ ამბავს გვარიანი ეფექტი ახლდა თან.

ბნელში გაიჩხაკუნებდა ფოტოაპარატი. ჩიტისა რა გითხრათ, მაგრამ რაღაც არაბუნებრივი ტალღა კი "გამოფრინდებოდა" ხოლმე, ოთახს ანათებდა. ახლაც მახსოვს და არ მავიწყდება ის შეგრძნება, რაც მაშინ მეუფლებოდა.

მგონია, სწორედ ასე შემოიჭრა ქართულ ფეხბურთში გიორგი ჩაკვეტაძე. ასევე გაანათა ჩვენი სიბნელე და რამდენ ხანს გასტანს ეს ნათება ქართულ ფეხბურთში, ისევ და ისევ მასზეა დამოკიდებული.

ჩვენში ვერავის გააკვირვებ "ციცინათელას ეფექტით". ჩვენში ძალიან იოლად ინთებიან ვარსკვლავები და ქრებიან. ჩაკვეტაძე კი სხვა გაქანების ფეხბურთელი ჩანს. წესით, მან კიდევ დიდი ხნის განმავლობაში უნდა იბრწყინოს.

გიორგი დიდი გზის დასაწყისშია. მან ზუსტად უნდა იცოდეს: ქართველ ქომაგს უკვე დიდი ხანია, ასეთი იმედი და მოლოდინი არ ჰქონია. ზოგადად, ბოლო წლებში ჩვენში აშკარაა გამოკვეთილი ინდივიდუალისტების დეფიციტი.

გულშემატკივარი გარკვეული ეჭვითა და უნდობლობით ეკიდება ყოველი ახალი ნიჭიერი მოთამაშის გამოჩენას და, კაცმა რომ თქვას, ამაში უცნაური არც არაფერია. ბოლოს ჩვენ დიდი იმედით ვიწყებდით ახალი საფეხბურთო ვარსკვლავების აღმოჩენას და სულ კრახით ვასრულებდით რიგი მიზეზების გამო.

ახლა, ამ გადასახედიდან, გიორგი ჩაკვეტაძე მომავლის დიდ ვარსკვლავად მოჩანს და არა მხოლოდ ლიტვასთან ნაჩვენები თამაშის გამო. მე ასე მგონია: რაც შეეხება ნიჭსა და მასშტაბს, გიორგი ქინქლაძის მერე საქართველოს აღარ ჰყოლია ასეთი გაქანების ფეხბურთელი.

ეგაა, ის ჯერ კარიერის დასაწყისში დგას და მოუწევს ათას ხილულ თუ უხილავ პრობლემასთან გამკლავება. ჩაკვეტაძე უკვე ევროპაშია და საკუთარი თვალით ხედავს, როგორ ყალიბდებიან პროფესიონალებად.

სხვა მხრივ, ფეხბურთში ვერაფერს გათვლი: გიორგიმ უნდა იცოდეს, რომ შრომის ნიჭი ყველაზე დიდი ნიჭია ცხოვრებასა და ფეხბურთში. მერე უკვე ბედის ამბავია - ბოლო დროის ქართულ რეალობაში რამდენიმე ძალიან კარგი ფეხბურთელი გაგვიწამა ტრავმამ და ძალიან არ მინდა (ან კი ვის უნდა?), რომ ჩაკვეტაძის შემთხვევაშიც ასე იყოს.

ნიშანდობლივი იყო გიორგის მიერ ლიტველთა კარში გატანილი გოლი. ბევრი თინეიჯერი ფეხბურთელი ჯერ ვერ გარისკავდა და მერე ვერც გააკეთებდა იმას, რაც ჩაკვეტაძემ გააკეთა. ერთ-ერთ წერილში თამამად კი ვივარაუდეთ, მაგრამ საქმე, მგონი, სწორედ აქეთკენ მიდის: ერთა ლიგაში გიორგი ჩაკვეტაძე საქართველოს ნაკრებისთვის ძალიან მნიშვნელოვანი ფეხბურთელი უნდა იყოს.

ზოგადად, ჩვენში ისე მძაფრად აღარ დგას ფეხბურთელების პრობლემა და ეს ძალიან კარგია. ნუ მოვიტყუებთ თავს - თერთმეტი ვარსკვლავი დღეს გუნდში არავის ჰყავს. დღეს 3-4 ლიდერი გინდა და გუნდი უკვე გუნდს ჰგავს. საქართველოს ნაკრებს უკვე ჰყავს ასეთები და იქნებ ცოტა ადრეა, მაგრამ მე ამ ჩამონათვალში ჩაკვეტაძესაც შევიყვანდი.

მისი თამაში არ არის ეგოისტური. მას აქვს პასის ნატიფი კულტურა და ძალიან რბილი სათამაშო მანერა, მაგრამ მე ამ ფეხბურთელში ყველაზე მეტად მასშტაბი მომწონს - მასშტაბი, რომელიც დღესაც ძალიან დიდია, მაგრამ დროის გასვლასთან ერთად კიდევ უფრო უნდა გაიზარდოს.

ამ ფორმაციის საქართველოს ნაკრებს უკვე შეუძლია გვარიანი და გემრიელი ფეხბურთის თამაში. ვლადიმირ ვაისიც ასეთი ფეხბურთის მიმდევარ მწვრთნელად მოჩანს.

ეგაა, რაღაც ჯადოსნობით სლოვაკი არ ღალატობს ოდინდელ ზნეს და საქართველოს ნაკრები მისი შეფობით ორ სხვადასხვა ტაიმს ატარებს.
დანარჩენს კი ერთად ვნახავთ - ევროპის ჩემპიონატი ხელის ერთ გაწვდენაზეა...

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
1389
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები