[ოთხშაბათის საკითხავი] როცა იცი, სად ხარ და რა გინდა...

საქართველოს ნაკრები მალე ორ ამხანაგურ მატჩს ითამაშებს. ფაქტობრივად, ამით იწყება სამზადისი მომავალი შესარჩევისთვის და ჩვენი გულიც ახალი იმედით ძგერს. გვინდა, გავფანტოთ წარსულის მაჯლაჯუნები და სუფთა ფურცლიდან, სუფთა ხელებით შევუყვეთ აღმართს, რომელმაც, ადრე თუ გვიან, ტაძართან უნდა მიგვიყვანოს...

გვარიანად საძნელო ამბავია და საკითხავია ისიც, შეგვწევს თუ არა რეალურად ამის ძალა, მაგრამ რაც ეს ცხოვრება და ფეხბურთი არსებობს, მგლის შიშით ცხვარი არავის გაუწყვეტია და არც ცდა დაუკლია ვინმეს, რაკი უბრალო და ნაცადი ჭეშმარიტებაა - ვინც ბევრს ეძებს, ის ოდესმე პოულობს კიდეც...

ჩვენც უნდა ვიპოვოთ და ამ გზაზე ბევრს არაფერს მოგვცემს წარსულის გახსენება. ზოგადად, წარსული არ უნდა დაივიწყო, მით უმეტეს, მაშინ, როცა ის ჭკუის სასწავლებელი მაგალითებითაა სავსე, მაგრამ ჩვენ უკვე მრავალი წელი ვუყურებთ ამ წარსულს და, მგონი, სწავლის მსურველი რაღაცას უკვე ისწავლიდა. უახლოეს წარსულში კი იმდენი ცუდი იყო, არა მგონია, ერთხელაც ღირდეს გასახსენებლად.

არაერთხელ დაგვიწერია: ჩვენ ჯერ უნდა განვსაზღვროთ, სად ვართ და რა გვინდა. ამის განსაზღვრა დაგვიგვიანდა, მაგრამ მშველელად ისევ უეფა მოგვევლინა და ერთა ლიგა შანსად რომ გვაჩუქა, ნებსით თუ უნებლიეთ ჩვენი ადგილი და მიზანიც დაგვიკონკრეტა.

ჩვენ ერთა ლიგიდან უნდა ვეცადოთ კონტინენტის პირველობაზე გასვლა და ამ ამხანაგურ თამაშებში ამისთვის იდეალური მეტოქეები გვყავს. კვიპროსსა და ბელარუსზე ძლიერი გუნდები ჩვენ იქ არ შეგვხვდება.

ვლადიმირ ვაისის მიერ არჩეულ სანაკრებო სიას რომ გაეცნობა კაცი, თვალში ერთი რამ მოხვდება: ამხანაგური შეხვედრების ზნე და ნირი ეროვნული გუნდის სლოვაკ თავკაცს მეტ სიახლესა და ექსპერიმენტს ავალდებულებდა, მაგრამ... მან ეს არ გააკეთა.

მთელ რიგ შემთხვევებში, და თუნდაც ამ შემადგენლობის ამბავში, ვაისის დამცველად ყველაზე ნაკლებად გამოვდგები, მაგრამ ერთი, რაც შემიძლია ვთქვა, მას მოგება უნდა ამ ორივე თამაშის და, ალბათ, არც ჩვენში მოიძებნება ისეთი ვინმე, ვისაც ეს არ სწადია.

მე ასე მგონია: საქართველოს ნაკრებმა აქედანვე უნდა დაამტკიცოს, რომ კონკრეტულ სივრცეში ფავორიტი და დომინანტია. ჩვენ აქედანვე უნდა გავუსვათ ხაზი იმას, რომ ერთა ლიგის ჩვენი კალათის გუნდებთან უნდა ვიყოთ მთავარი მოკარნახენი და ტონის მიმცემნი.

ეს კია, რომ რაც ეს ამხანაგური მატჩები გაუჩენია ღმერთს, ძირითადად სულ ექსპერიმენტებისთვისაა. ჩვენთან კი, ალბათ, მწვრთნელი მიიჩნევს, რომ ამეებისთვის დრო აღარ გვაქვს. არადა, ჩვენს მდგომარეობაში მყოფი კაცი იქნება, გუნდი თუ ნაკრები, წესით, ძებნას კი უნდა აგრძელებდეს, მაგრამ როცა საქართველოს ნაკრებს წვრთნი და შენი სკამი მაგრად ირყევა, სხვანაირად, ალბათ, ვერ მოიქცევი.

ჩვენ აქედანვე უნდა გავუსვათ ხაზი იმას, რომ ერთა ლიგის ჩვენი კალათის გუნდებთან უნდა ვიყოთ მთავარი მოკარნახენი და ტონის მიმცემნი

რა თქმა უნდა, სეზონის კარგად დაწყება კარგია, თუმცა მთლად საქმის ნახევარი ვერ არის. ამხანაგურ შეხვედრაში ვაისმა თვით ესპანეთს მოუგო, მაგრამ მას შემდეგ მთელი ციკლი ისე ვითამაშეთ, ერთი კინკილა გამარჯვება რა არის, ისიც კი სანატრელი გაგვიხდა.

ასეა თუ ისე, ჩვენ უკვე ვიცით, რა გვინდა. ჩვენ ჩვენს კბილა გუნდებში ვართ და ახლა რაც უნდა ვისწავლოთ, გამარჯვებაა, სისტემატურად - გამარჯვება. იქნებ, ამ სწავლის პროცესში გადამწყვეტი მნიშვნელობა არც კი ჰქონდეს, ვის მოუგებ, სენტ კიტსს თუ ესპანეთს, რადგან, სახელი იქით იყოს და, მთავარი, კიდევ ერთხელ დავწერ - გამარჯვების სწავლაა.

საქართველოს ნაკრებს ახლა თუ რამ სჭირდება, ეს გამარჯვებულის მენტალიტეტია და ის უნდა ჩამოყალიბდეს ნებისმიერ შემთხვევაში. ერთა ლიგიდან იმ ერთ სანუკვარ საგზურს ვერ მოიგებს ეპიზოდურად კარგად მოთამაშე ნაკრები. ეს საგზური შეხვდება იმას, ვინც იქნება სხვაზე სტაბილური და დომინანტი. საქართველო აქამდე ყარაულის თოფივით, მხოლოდ ერთხელ ისროდა ციკლში და ისეც ხდებოდა, ამ ნასროლს ლომიც განუგმირავს. ახლა ლომის მოკვლას არავინ გვთხოვს, მელიებზე უნდა ვინადიროთ. ეს კი შეგვიძლია.

ჩვენ ევროპის ჩემპიონატზე თამაში გვინდა და სწავლაც არ უნდა დავიზაროთ...

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
1422
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;