[ოთხშაბათის საკითხავი] უბრალოდ, როინი...

რა აკლია საქართველოს ეროვნულ ჩემპიონატს იმისთვის, რომ საშუალოევროპულ დონეს უწიოს? პასუხი მარტივია - ბევრი რამ. ალბათ, მათ შორის ისიც, რომ ჩვენ იშვიათად ვწერთ ცალკეულ ფეხბურთელებზე და მათ ხალხში პოპულარობა აკლიათ.

ჩემს ბავშვობაში მაისურაზე ათიანი ჯერ კიდევ მაშინ, გიორგი ქინქლაძის მუღამით მეწერა, ტანჩია გენიოსი "მრეტებში" რომ თამაშობდა. მაშინ სხვა დრო იყო და ხშირად ისეც ყოფილა, საქართველოს ერთ-ერთი ქალაქიდან თბილისშიც ჩავსულვარ ჩემპიონატის რიგითი მატჩების სანახავად და, სხვათა შორის, ემოციურად ცარიელი უკან თითქმის არასოდეს გავბრუნებულვარ...

...მაგრამ მაშინ სხვა დრო იყო. ქართულ ფეხბურთს არ აკლდნენ ინდივიდუალისტები, გამორჩეული ფეხბურთელები. ასე განსაჯეთ, მათ იპოვიდით თვით ყოვლად უმნიშვნელო გუნდშიც კი. სულაც არ არის აუცილებელი, ეს გუნდი ან თბილისური ყოფილიყო, ან რომელიმე "მსხვილი" ქალაქის...

ჩვენს პირველ და მეორე ლიგებში, უმაღლესს რომ თავი დავანებოთ, არაერთი ისეთი ფეხბურთელი თამაშობდა, დღეს რომ ვერ წარმოვიდგენთ, უმაღლესი ლიგა ხომ - საერთოდ!

ახლა ბევრს, ალბათ, აღარც კი ახსოვს, რომ, მაგალითად, ომარ თეთრაძე და ანდრო კიურჯიევი (ნინიადისი) ერთ კარგ დროს ოზურგეთის "მერცხალში" თამაშობდნენ. და მაშინ ჩვენი ჩემპიონატის დონე ისეთი იყო, რომ "მერცხალის" მერე თეთრაძემ ეგრევე მაგრად ითამაშა მოსკოვის "დინამოში". ბევრს ახსოვს მაშინდელი სურათი: ჯერ კიდევ საბჭოთა ინერციით ფეხბურთი ყველა სოფელში იყო და, შესაბამისად, ფეხბურთი იყო ყველა სოფლელი ბავშვის ცხოვრებაში.

ახლა ყველაფერ ძველს ვაგინებთ და ბევრს არაფერს ვაკეთებთ ახლის შესაქმნელად. და რა იყო ამაში ცუდი? ალბათ, უფრო პირიქით - ძალიან ბევრი კარგი იყო. იმდენად კარგი, რომ ახლაღა ვხვდებით, რა დავკარგეთ და რაოდენ ძნელია იმ დანაკლისის ასე თუ ისე ანაზღაურება.

მაშინ ჩვენ არ გვიცნობდა ევროპა, სამაგიეროდ, ჩვენ ვიცნობდით ძალიან კარგად ჩვენს ფეხბურთელებს. მაგალითად, სულ დაწვრილებით ვიცოდი "შევარდენის" ამბები, ლანჩხუთის "გურიას" ხაბარი და ჩემი მშობლიური ქალაქის გუნდის ამბებს რომ თავი დავანებოთ, რომლის ვარჯიშსაც კი არ ვაცდენდი, სერიოზულ პრობლემად მქონდა ქცეული, თუ რატომ ვერ ინარჩუნებდა შემადგენლობას თბილისის "დინამო"...

მე ასე ვიყავი და ერთადერთი სულაც არ გახლდით, ვინც ფეხბურთით ცხოვრობდა. დღეს სხვა ცხოვრება და სხვა მუღამებია. დრომ მოიტანა და უცხოელი, მილიარდერი ვარსკვლავების ცხოვრება ხელისგულზე გვიდევს. აღარ არის არანაირი საიდუმლო და ახალ თაობასაც მათი ამბები უფრო აინტერესებს.

აქ მარტივი ლოგიკაა: გაინტერესებს იმის ყოველდღიური ყოფა, ვინც უფრო წარმატებულია, ვისაც უფრო კარგი მანქანა ჰყავს...

დღეს ბავშვი ფეხბურთზე რომ შედის, იმაზე ოცნებობს, როგორმე მათი გზა გაიაროს. აკი ვთქვი, ჩვენს დროს სხვა მუღამები იყო-მეთქი. სიხარულით ცას ვეწიე, როცა საქართველოს ნაკრების "ათნომრიანი" მაისურა მაჩუქეს - ნაღდი, შინდისფერი. ისე ვინერვიულე თუ გამიხარდა, ტემპერატურამ ამიწია. ემანდ, ერთი კინკილა ბავშვს რამე ფარსაგი არ შეემთხვესო და, "დიადორას" ბუცებიც მიყიდეს.

ის ბუცები მალე დაიხა, მაისურა კი დღესაც მაქვს და, ალბათ, მანამ მექნება, სანამ ვიცოცხლებ - ის ხომ იმ ფეხბურთელს, იმ ტანჩია ვარსკვლავს ეკუთვნის, ვინც მე და ჩემს თაობას ფეხბურთი შეგვაყვარა...

სანამ არსებობს ფეხბურთი, იარსებებს ინდივიდების როლიც მილიონების საყვარელ თამაშში

..."ტორპედო" საქართველოს ჩემპიონია. აქ ბევრ რამეზე თუ ვინმეზე შეიძლება წერა. კახა ჩხეტიანზე, მართლა კარგ მწვრთნელზე და კიდევ უფრო კარგ ადამიანზე, გუნდის ერთიანობასა და ჟინზე, თავდადებაზე...

და მაინც, სანამ არსებობს ფეხბურთი, იარსებებს ინდივიდების როლიც მილიონების საყვარელ თამაშში. როლი, რომელსაც ვერავინ ვერასოდეს უგულებელყოფს. ჩემი აზრით, ფეხბურთი ამადაცაა სპორტის ნომერი პირველი სახეობა. ბევრი არაფერი დარჩება ფეხბურთის ისტორიიდან, თუ ჩვენ გამოვრიცხავთ დი სტეფანოს, პელეს, გარინჩას, მარადონას, პლატინის, ზიდანს, რონალდოს, მესისა და სხვათა ინდივიდუალურ დამსახურებას.

ბავშვობიდან, ძალიან ღრმა ბავშვობიდან ვიცნობ მას. როინზე წერა ჩემთვის ძალიან იოლიცაა და ძალიან რთულიც. იოლი იმიტომ, რომ მის შესახებ ძალიან ბევრი რამ ვიცი, ხოლო რთული იმიტომ, რომ ყოველ სათქმელს მოზომვა სჭირდება. განსაკუთრებით მაშინ, როცა ისეთ თავმდაბალ, კაი კაცზე წერ, როგორიც როინ კვასხვაძეა.

ერთი ზუსტად ვიცი: რომ წაიკითხავს ამ წერილს, ალალად მეტყვის - რა საჭირო იყო, რა ვქენი, რა გავაკეთე ასეთიო?! მაგრამ უამისობაც რომ არ შეიძლება? ფეხბურთელის კარიერა ხანმოკლეა და ის გულშემატკივრის ტაშისთვის, გნებავთ, ჟურნალისტთა და საფეხბურთო სპეციალისტების აღიარებისთვისაც თამაშობს.

ესეც ზუსტად ვიცი, რომ როინისთვის "ტორპედოს" გულშემატკივრების ტაში და აღიარება მთავარი ჯილდოა. ასე იყო მაშინაც, როცა ის "ზესტაფონში" იგებდა ყველა შესაძლო ქართულ ტიტულს.

...ხშირად ხდება ხოლმე, ბავშვი დაიბადება და მისი მომავალი უკვე განსაზღვრულია. ვფიქრობ, ასე იყო როინ კვასხვაძეც. წლების წინათ, დიდი როინ კვასხვაძე (ამ წერილის გმირის ბაბუა) ფარად ედგა ქუთაისის "ტორპედოს" კარს. ბაბუის მოსახელე შვილიშვილიც მეკარე უნდა გამხდარიყო, სახელოვანი წინაპრის გზა გაეგრძელებინა და გააგრძელა კიდეც. ღირსეულადაც გააგრძელა.

დიდი როინი მე არ მომესწრო. სამაგიეროდ, ჩემი უფროსი მეგობარი იყო გია კვასხვაძე - პატარა როინის მამა. ეს რამდენიმე დღეა, ვფიქრობ: რას იზამდა, როგორ გამოხატავდა გია ამ ემოციებს, დღეს ცოცხალი რომ ყოფილიყო. ვფიქრობ და მაინც ვერ ვხვდები ბოლომდე: მე მინახავს შვილის თამაშზე მონერვიულე მამები, მაგრამ ასეთი არაფერი მინახავს - ეს კაცი, მთელი ქუთაისისთვის საყვარელი ადამიანი, მართლაც რომ დიდი კოლორიტი, კაცი, უსიტყვოდ და დიდი ემოციით ეგებებოდა შვილის ყველა თამაშს და მის მიერ დაშვებულ უმნიშვნელო შეცდომაზეც კი უზომოდ წუხდა. სასწაულ ბურთს მოიგერიებდა და, კი არ შეაქებდა - უნდა აიღოს, გუნდი უნდა გადაარჩინოს, სხვას რას მიკეთებსო - ასე იტყოდა...

მე უკვე რაღაც მართლაც მინახავს ფეხბურთში, მაგრამ არც მინახავს და, ალბათ, ვერც ვნახავ მამას, რომელიც ასე სამართლიანად, ზედმეტად მკაცრადაც კი აფასებდეს შვილის თამაშს და ამდენს ასწავლიდეს მას.

მე ცოტა სხვა მხრიდან მინდა დავინახო საქართველოს ჩემპიონატის მთავარი გმირი, თორემ მისი ბავშვობის ამბებს, ალბათ, ოდესმე თავად მოჰყვება. მოჰყვება იმას, თუ როგორ აგორებდა ბურთს ბავშვობაში, როგორ ითვლებოდა ძალიან იმედისმომცემ წინა ხაზის მოთამაშედ და როგორ გაჰქონდა გოლები მოწინააღმდეგის კარში...

ალბათ, ამიტომაცაა, რომ როინი შესანიშნავად თამაშობს ფეხით და ამით, შეიძლება, ბევრ სახელოვან მეკარესაც დაეტოლოს. ხშირად იქმნება შთაბეჭდილება, რომ კვასხვაძე ფეხით თამაშისას რისკავს, მაგრამ მან იცის, რასაც აკეთებს...

სწორად უნდა მახსოვდეს: იმ გუნდის მთავარი მწვრთნელი სწორედ გია კვასხვაძე გახლდათ, მერე "თბილისში" შენიშნეს სულ ბავშვი, მერე იყო"ზესტაფონი", "ტორპედო", პატარა და არაფრით გამორჩეული კვიპროსული მივლინება და ისევ ქუთაისური კლუბი...

დღეს როინ კვასხვაძე გმირია. დღეს ძალიან ხშირად ფეხბურთელებს თავში უვარდებათ ორიოდე გატანილი გოლი, ორი "ისე რა" მოგერებული ბურთი... ნამდვილად ვიცი, რომ როინს ეს არ დაემართება, პირიქით - ის კიდევ უფრო უბრალო, კიდევ უფრო თავმდაბალი გახდება...

ასეა მოწყობილი მისი პიროვნება. ასეა ის გაზრდილი. ასე გაუხარდებოდათ როინ და გია კვასხვაძეებს...

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
4718
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;