[ოთხშაბათის საკითხავი] ჯერ იმდენი გააკეთეთ...

ძალიან, ძალიან არ მსიამოვნებს ამ თემაზე წერა. არადა, არც თავის არიდება და სირაქლემის პოზაში გაჩერება ივარგებს. საქმე ეხება საქართველოს ეროვნული ნაკრების ერთ-ერთ ლიდერს, არნემის "ვიტესის" კაპიტან გურამ კაშიას...

...ტრადიციულად, მან კაპიტნის რანგში გაიყვანა "ვიტესი" ჰოლანდიის ჩემპიონატის მორიგი ტურის მატჩში და ეკეთა სამკლავური, რომლითაც ჰოლანდიური კლუბი სოლიდარობას უცხადებდა სექსუალურ უმცირესობას.

მოკლე შესავალი: ასეთი სამკლავური ჰოლანდიური ერედივიზიონის ბოლო ტურში ყველა გუნდის კაპიტანს ეკეთა და კაშია სულაც არ ყოფილა ერთადერთი. მეორეც: ეს იყო კლუბების ინიციატივა და გუნდის კაპიტანს აუცილებლად უნდა შეესრულებინა ის, რასაც მას ავალდებულებდა "ვიტესის" შინაგანაწესი.

სოციალურ მედიაში კაშია მძაფრად გააკრიტიკეს. კრიტიკა ძალიან ხშირად სცდება ზღვარს და უცენზურობაში გადადის. სულაც არ მინდა, მგლის თავზე სახარება ვიკითხო. ამასთან, საერთოდ არ ვარ დარწმუნებული, რომ ამ კრიტიკის "შემომქმედთ" ეს წერილი შეძრავს, დააფიქრებს და სწორ გზაზე დააყენებს, მაგრამ სათქმელი მაინც უნდა ითქვას და დასაწერი დაიწეროს.

...გურამ კაშია არც ჩემი ნათესავია და არც ძმაკაცი. მეტიც, მას მხოლოდ სალმით ვიცნობ და ჩვენი ერთობლივი წიაღსვლა შემოიფარგლება ერთი ინტერვიუთი, რომელიც სასტუმრო "ჰუალინგში" ჩავწერეთ და ვფიქრობ, ნორმალურიც გამოვიდა. ასე რომ, ფეხბურთელის დამცველთა რიგებში, თუ მას საერთოდ სჭირდება დამცველები, ყოველგვარი პირადული ინტერესის გარეშე ვდგები.ჩემი აზრით, ბოლო წლების ქართულ ფეხბურთში ბევრი არ არის კაშიას დარი პიროვნება და პროფესიონალი. ბევრი არ არის ფეხბურთელი, რომელსაც ამდენი გაეკეთებინოს საქართველოს ნაკრებისთვის, ამხელა ავტორიტეტით სარგებლობდეს ევროპულ ფეხბურთში...

არადა, გურამის საფეხბურთო და ცხოვრებისეული გზა სულაც არ ყოფილა ია-ვარდით მოფენილი. ქართულ საფეხბურთო თემში ვისაც უნდა ჰკითხოთ, ყველა გეტყვით, რომ მან კარიერა თავისი შრომით და ოფლით აიწყო.

მე არასოდეს ვყოფილვარ არნემში, "ვიტესის" მატჩებს არ დავსწრებივარ, სამაგიეროდ, ჩემი კოლეგებისგან ზუსტად ვიცი, რამხელა სიყვარულს გამოხატავენ კლუბის ფანები გურამის მიმართ. თუმცა ამის დასანახად და შესაგრძნობად არნემში ჩასვლა სულაც არ არის საჭირო. ყველას გვინახავს ტელევიზიით "ვიტესის" მატჩები და გვინახავს ისიც, თუ რა ხდება სტადიონის ტრიბუნებზე. გვინახავს დიდზე დიდი ბანერი კაშიას გამოსახულებით და ისიც, თუ როგორ გამოხატავს ჰოლანდიური კლუბის ქომაგი პატივისცემას ქართველი ფეხბურთელის მიმართ.

საერთოდ, როცა ლეგიონერს გუნდის კაპიტნად ირჩევენ, ეს უკვე განსაკუთრებული დაფასებაა. დღევანდელ "ვიტესში" რამდენიმე, მართლაც კარგი და ავტორიტეტული ფეხბურთელია, კაპიტნის სამკლავური კი სწორედ კაშიას უკეთია.

ფეხბურთელთა შორის ის იყო პირველი, ვინც საძირკველი ჩაუყარა ქართულ სათვისტომოს არნემში. ამ საკითხზე ყველა ქართველ მობურთალთან მისაუბრია, ვისაც სხვადასხვა დროს უთამაშია "ვიტესში" და ყველას აზრი ერთმანეთს ემთხვევა - სწორედ კაშია იყო ის პიროვნება, ვინც მათ მიმართ უფროსი ძმის მზრუნველობას იჩენდა, ვინც ეხმარებოდა მათ გაუკვალავი ევროპული ბილიკის გაკვალვაში.

ის კი არა, ზუსტად ვიცი ისიც, რომ იმ ქართველ ფესხბურთელებს, ვინც სხვადასხვა დროს და სხვადასხვა ვითარებაში დატოვა "ვიტესი", შეჩვეულ გარემოსა და გუნდზე მეტად სწორედ გურამთან განშორება უჭირდათ. უჭირდათ ერთადერთი მიზეზის გამო - სხვაგან ისინი ვერ იპოვიდნენ ისეთ მეგობარს, ისეთ პროფესიონალს, როგორიც "ვიტესში" ჰყავდათ კაშიას სახით.

უფრო შორსაც წავალ - თუ არ ჩავთვლით საქართველოს ნაკრების კაპიტან ჯაბა კანკავას, ბოლო წლების საქართველოს ნაკრებში არ უთამაშია ასეთ პროფესიონალს, ეროვნული სულისკვეთებით ასე განმსჭვალულ ფეხბურთელს.

საქართველოს ნაკრების გაუთავებელ, ქრონიკულ წარუმატებლობას ყველა განიცდის. ამაზე ორი აზრი არ შეიძლება იყოს, მაგრამ კაშიას განცდას სხვანაირი ბეჭედი აზის. ყველა ვხედავთ მის ბუნებრივ განცდას, რომელსაც არაფერი აქვს საერთო ხელოვნურთან.

სხვისი არ ვიცი და, მე ასე მგონია: საქართველოს ნაკრებში 11 გურამ კაშია რომ გვყავდეს, ჩვენი გუნდის დღევანდელი სვე იმაზე უკეთესი იქნებოდა, ვიდრე დღეს არის. თუნდაც ის რად ღირს, რომ საჭიროებიდან გამომდინარე, გურამს საქართველოს პირველი გუნდის მწვრთნელები ხშირად უცვლიდნენ პოზიციას, მაგრამ ერთი სამდურავი სიტყვა რა არის, მისგან ესეც კი არ გაგვიგონია.

მე არ მესმის იმ ადამიანების, რომლებიც მხოლოდ კომპიუტერის კლავიატურით დარაჯობენ ქართველობას და რატომღაც ეს მათი განსაკუთრებული მოვალეობა ჰგონიათ. სათქმელი უნდა პირდაპირ ითქვას - ისინი ვერაფრით გააკეთებენ იმდენს ჩვენი ქვეყნისთვის, რამდენიც გურამმა უკვე გააკეთა. შესაბამისად, ამ ხალხს თუნდაც მორალური უფლება არ აქვს, აკრიტიკოს ფეხბურთელი, ვისი კარიერაც, სამშობლოსადმი და საქმისადმი მიდგომა არის აბსოლუტურად სამაგალითო.

ეგაა, ბოლო დროს მოგვიმრავლდნენ ჩვენში ისეთი ადამიანები, რომლებიც თავად არაფერს აკეთებენ სამშობლოსთვის, ქართული საქმისთვის და მხოლოდ სხვისი განქიქებით არიან დაკავებულნი.

კაშიას ჩვენი ადვოკატობა ნამდვილად არ სჭირდება, მაგრამ არც გაჩუმება ივარგებდა, რადგან ძალიან ხშირად დუმილი თანხმობის ნიშანია. თანხმობა კი, ამ შემთხვევაში, რბილად რომ ვთქვათ, უხერხულია.

ძალიან ხშირად ჩვენ ვერ ვხვდებით, რამხელა ფსიქოლოგიურ ზიანს ვაყენებთ ფეხბურთელს, რომელსაც ისედაც არანორმალური რეჟიმისა თუ წნეხის ქვეშ უწევს მთელი ცხოვრების გატარება.

მეორე მხრივ, ალალად მინდა ვკითხო ამ ხალხს - როცა სხვას აკრიტიკებთ, თქვენ რა გაგიკეთებიათ საქართველოსთვის? ხომ არ ჯობია, ერთი აგური მაინც დადოთ ჩვენი ქვეყნის უკეთესი მომავლისთვის და მერე აკრიტიკოთ სხვა?!

რას ვიზამთ, ენას ძვალი არ აქვს, მით უმეტეს დღეს, მაგრამ მაინც არის რაღაც ისეთი, რამაც უნდა შეგაჩეროს და დაგაფიქროს, სანამ რაიმეს იტყვი ან დაწერ. ძველები მართებულად ამბობდნენ - ნათქვამ სიტყვას ქამანდითაც ვერ დაიჭერო...

ასჯერ უნდა გავზომოთ და ერთხელ უნდა გავჭრათ მანამ, სანამ რაიმეს ვიტყვით და დავწერთ. სამწუხაროდ, ჩვენში ეს ბევრს არ ესმის...

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"

1131
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები