ომი, რომელიც მოსაგებია! - საქართველოში საფეხბურთო სიხარული დაბრუნდა

საქართველოს ეროვნულმა ნაკრებმა ერთა ლიგის ორი მატჩი ჩაატარა და ორივე მოიგო.

გვაქვს 6 ქულა და წინ ვართ სამ მეტოქეზე - ყაზახეთზე, ლატვიასა და ანდორაზე. საქმე ისეა, რომ თუ ჩვენმა გუნდმა საკუთარ თავს არ შეუქმნა პრობლემები, ამ ჯგუფში ჩვენი გამჩერებელი მართლა არავინ ჩანს.

მერე დაიწყება პლეი ოფი. სამკვდრო-სასიცოცხლო მნიშვნელობის მატჩები, რომელთა თაობაზეც, დარწმუნებულნი ვართ, საწერი, სამსჯელო და საკამათო მომავალშიც არაერთხელ გვექნება. ამიტომ კონკრეტულ სიტუაციაში დროს ნუ გავუსწრებთ და ვიმსჯელოთ იმ მოცემულობაზე, რომელიც გვაქვს...

რატომ ვზეიმობთ?

საქართველოში საფეხბურთო სიხარული დაბრუნდა. მერე რა, თუ ამ სიხარულის დაბრუნებაში "დამნაშავე" უფრო უეფას ახალი ფორმატია, ვიდრე ჩვენი ფეხბურთის პროგრესი. რაც მთავარია, გაგვიჩნდა მიზანი, რომლისკენაც მთელი საქართველო ერთად მიდის. მთელი საფეხბურთო საქართველო დღეს ერთიანია და ესაა მთავარი.

სოციალურ ქსელში არაერთ კრიტიკულ კომენტარს წააწყდება კაცი. გუშინ იქ ერთი ასეთი ფრაზაც ამოვიკითხე - "რა დრო დაგვიდგა, ყაზახეთთან და ლატვიასთან მოგებები სამოქალაქო ზეიმის მიზეზად გადავაქციეთო"...

რა თქმა უნდა, ჩვენ გვაქვს დიდი საფეხბურთო წარსული. ჩვენ გვყავდნენ დიდი ფეხბურთელები, მაგრამ მერე მოვიდა დრო და ეს დიდება წარსულს ჩაჰბარდა. როცა პრაქტიკულად ნულიდან იწყებ, ყველაფერი უნდა გიხაროდეს. თან ეს სიხარული თავისით მოდის...

საქართველო დღესაც რჩება საფეხბურთო ქვეყნად, მაგრამ დროისა და ჩვენი შეცდომების გამო, ახლა ფსკერზეა და ამ ფსკერს დროზე უნდა დავაღწიოთ თავი. მიზანი ნათელია და მარტივი - რაღაც ასეთს იტყოდნენ ძველ, კომუნისტურ ეპოქაში და მეც რაღაცნაირად ასე გამომივიდა, მაგრამ ამ ორ სიტყვაში მინდა ჩვენი დიდი მგზნებარება ჩანდეს.

ჩვენ ვზეიმობთ იმას, რომ ევროპის ჩემპიონატს ნაბიჯ-ნაბიჯ ვუახლოვდებით და თუ იქ მოვხვდით, ჩვენი ფეხბურთის ისტორიაში აქამდე არნახული ფურცელი ჩაიწერება. მსოფლიოს ისლანდიელთა ქომაგობა გაუკვირდა და მერე ქართული ნახონ. ზუსტად ვიცი, ბევრი უკანასკნელ თეთრებს გაიღებს და წავა იქ, სადაც საქართველოს ნაკრებმა უნდა ითამაშოს...

საკუთარ თავზე ვიტყვი - ეს მოვლენა ჩემს წარმოდგენაში დგას ყველა მატერიალურსა და პირად ბედნიერებაზე მაღლა. სადაც მე ვარ ასე, ჩემზე მგზნებარე გულშემატკივრებიც მეგულებიან საქართველოში...

ათასგვარი მარცხისა თუ გაჭირვების მიუხედავად, ჩვენ კვლავ ვრჩებით საფეხბურთო ქვეყნად. როცა ლატვიასთან მატჩზე 50 ათასი მაყურებელი მიდის, თავიც ნათქვამია და ბოლოც.
აი, ამას ვზეიმობთ!

კიდევ რას?

ბოლო ათწლეულის ისტორიაში საქართველოს საუკეთესო ნაკრები ჰყავს. უკვე კარგა ხანია, არ გვყოლია ასეთი ღრმა შემადგენლობა. განსაკუთრებით შუა და უკანა ხაზში. თუ ორ პოზიციას არ ჩავთვლით, საქართველოს ნაკრებს თითო ადგილზე უკვე ჰყავს ორი, პრაქტიკულად ერთნაირი გაქანების შემსრულებელი და ეს უკვე კარგია.

შემადგენლობის სიღრმე ნებისმიერ შემთხვევაში ერთ-ერთი მთავარი განმაპირობებელია გუნდის წარმატებისა. ჩემი აზრით, ბოლო ორ მატჩში ვლადიმირ ვაისმა ეს სიღრმე ცოტა ნაკლებად გამოიყენა, მაგრამ რაც გამოიყენა, ისიც გვეყო.

ვზეიმობთ იმასაც, რომ ჯერ კიდევ კახა ცხადაძის დროიდან საქართველოს ეროვნული ნაკრები არის ერთი დიდი ოჯახი. რა თქმა უნდა, არც გუნდია ისეთი და არც სამსახური, სადაც ყველა ერთნაირად ფიქრობს, მაგრამ გარეგნულად ნეგატივი არაფერი ჩანს.

ამ ბოლო დროს არაერთხელ ვიმგზავრე საქართველოს ნაკრებთან ერთად და პირდაპირ უნდა დავწერო: სიტუაცია ამ კუთხით ნამდვილად იდეალურია, რადგან არსად ისე არ ჩანს გუნდის საერთო ბუნება, ზნე და განწყობა, როგორც ხანგრძლივი მგზავრობისას.

ოჯახი

ზემოთ "ერთი დიდი ოჯახი" ტყუილად როდი ვახსენე. საქართველოს ნაკრებმა ლატვიასთან მატჩი რომ მოიგო, ჩვენი გუნდის გასახდელში დიდი ამბავი ყოფილა. რა თქმა უნდა, ეს ამბები საკუთარი თვალით არ მინახავს, მაგრამ სტადიონზევე შევიტყვე გადმოცემით და მერე ვიდეოც ვნახე.

გუნდი მაგრად ზეიმობს და მძიმედ დაშავებულ გიორგი ქვილითაიას უძღვნის გამარჯვებას. ეს ზეიმი ვერ იქნებოდა ყალბი - მასში მთელი გული და სული დევს. ჩვენ უკვე ვიცით, რა გვინდა და როგორ ვიაროთ ამ მიზნისკენ. ეს უკვე საქმეა.

იღბალი

საქართველოს ნაკრებს ამ ორ შეხვედრაში ზურგი არ შეაქცია ფორტუნამ და ესეც ძალიან კარგია. ჩვენ არ გაგვწირა ბედმა ყაზახეთში, როცა მასპინძლებმა აშკარა მომენტი ვერ გამოიყენეს და გადავრჩით ლატვიასთან, თანაც - რამდენჯერმე.

ნებისმიერი მწვრთნელის კარიერაში იღბალი დიდზე დიდ როლს თამაშობს და ვერც უიღბლო გუნდი მიაღწევს ოდესმე რაიმე ღირებულ წარმატებას. ძალიან კარგი იქნება, თუ ეს იღბალი ერთა ლიგის ბოლომდე არ მიგვატოვებს - არც ჯგუფში და არც პლეი ოფში.

აბა, თვალი როგორ დავუხუჭოთ...

რა თქმა უნდა, მიჯრით ორი გამარჯვება სასიამოვნოა, მაგრამ თქმა რად უნდა იმას, რომ თვალს ვერ მოვუხუჭავთ იმ ნაკლოვანებებს, რომელიც იყო საქართველოს ნაკრების გარჯაში. და ისინი მრავლად იყო როგორც ყაზახეთთან, ისე ლატვიასთან მატჩებში.

ასტანაში იყო ეპიზოდები, როცა ყაზახები უკეთესები იყვნენ, ლატვიამ კი მატჩის ბოლოს სულაც შტურმისმაგვარი მოგვიწყო. ზოგადად, საქართველოს ნაკრების ფიზიკური ფორმა ვერაა ისეთი, რომ მთელი შეხვედრა ერთ დონეზე ჩაატაროს. გარდა ამისა, რამდენიმე ფეხბურთელს აშკარად ეტყობა, რომ საკუთარ კლუბში სათამაშო პრაქტიკა არ ჰყოფნის...

ორი ლიდერი

საქართველოს ნაკრებს ჰყავდა ორი ლიდერი - ჯაბა კანკავა და გურამ კაშია, გურამ კაშია და ჯაბა კანკავა. გუნდის ხერხემალიო, რომ იტყვიან, სწორედ ეს არის საქართველოს ნაკრებისთვის კანკავაც და კაშიაც.

პირადად ჩემი აზრია: კანკავას "ტობოლი" იქეთ იყოს და, კაშიაც მოუხდებოდა მთლად რომელიმე გრანდს თუ არა, მოგრანდო ან გრანდობის მოსურნე გუნდს მაინც. რას ვიზამთ, ფეხბურთელი და მისი კლუბი ყოველთვის როდი შეესაბამებიან ერთმანეთს...

...მათი თვალები მუდამ ენთო, ისინი ყოველ ეპიზოდში შმაგად იბრძოდნენ. კაშიას გარჯას საგანგებოდ ვაკვირდებოდი ლატვიასთან მატჩში. არ უნდა მეშლებოდეს - არცერთი შეცდომა! გურამმა ფენომენალურად ითამაშა!..

უნდა გაღვივდეს!

საფეხბურთო განწყობა ჩვენში კიდევ უფრო უნდა გაღვივდეს. ლატვიასთან გამარჯვებაც გვაახლოებს სანუკვარ მიზანს. ბოლომდე ერთი ამოსუნთქვით უნდა იაროს ამ გზაზე საფეხბურთო საქართველომ.

11 კაცი ომს ვერც მოიგებს და ვერც წააგებს. ჩვენ ერთად ვიგებთ და ერთად ვაგებთ, ეს ომი კი ნამდვილად მოსაგებია!..

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
2795
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები