[პარიზის გრანპრის ანალიზი] ლიპარტელიანის ორი რევანში და მოგება თვით ლენინთან

ვალერი ლიპარტელიანმა (100) პარიზის „ბერსის“ ცნობილ არენაში საფინალო სირენის შემდეგ ამჯერად სამი თითი შემართა იმის ნიშნად, რომ მესამედ მოიგო პარიზის გრანდ სლემი.

ადრეც ვწერდით, რომ ბოლო წლებში ქართველები ერთ დროს ჩვენთვის ძნელად მოსაგებ ამ ტურნირს გაუშინაურდნენ, ლიპარტელიანი კი ამის ყველაზე ცხადი მაგალითია.

ჩვენებიდან ეს მართლაც ძლიერი შეჯიბრება აქამდე სულ შვიდ კაცს მოუგია, ლიპარტელიანმა კი სამჯერ გაიმარჯვა იქ: 2013, 2015 წლებში და ამჯერად. ორჯერ მოიგო ავთანდილ ჭრიკიშვილმა - 2014-2016 წლებში, წინა ჩემპიონები კი შენგელი ფიცხელაური, ამირან ტოტიკაშვილი, გიორგი რევაზიშვილი, გიორგი გუგავა და დავით ასუმბანი არიან.

საბედნიეროდ, პარიზში ლიპარტელიანის გამარჯვება ჩვენი ერთადერთი წარმატება არ ყოფილა და ნაკრებმა მთლად ტრიუმფალურად თუ არა, ფრიად დამაჯერებლად კი იჭიდავა. ამის დასტურია მოპოვებული 4 მედალი - თითო ოქრო-ვერცხლი და 2 ბრინჯაო.

ლიპარტელიანზე უკვე ვთქვით და ფინალში ვაჟა მარგველაშვილი (66) დამარცხდა, ხოლო დებიუტანტმა თემურ ნოზაძემ (60) და ოლიმპიურმა ჩემპიონმა ლაშა შავდათუაშვილმა (73) ბრინჯაოს მედლები დაისაკუთრეს. ამასთან, ეს ტურნირი ნოდარ მეტრეველისთვისაც სადებიუტო იყო მთავარი მწვრთნელის რანგში და მასაც უნდა მივულოცოთ კარგი გამოსვლა.

არადა, პარიზში ჩვენი ნაკრები გადახალისებული შემადგენლობით წავიდა-იყო რამდენიმე გამოუცდელი ახალგაზრდა, გვაკლდნენ ლიდერები:

ევროპის ჩემპიონი ამირან პაპინაშვილი (60) და მსოფლიოსა და ევროპის ჩემპიონი გურამ თუშიშვილი, საქართველოს მოქმედი ჩემპიონი ლევან მატიაშვილი (ორივე-+100), ხოლო 90 კილოგრამის ვარსკვლავური სამეულიდან (ევროპის სამგზის და მსოფლიოს ჩემპიონი ჭრიკიშვილი, მსოფლიოს მედალოსანი უშანგი მარგიანი, ევროპის პრიზიორი ბექა ღვინიაშვილი) არცერთი არ ჭიდაობდა. ბუნებრივია, მათ ყოფნაში შედეგიც გაცილებით უკეთესი იქნებოდა.

აი, საკადრო თვალსაზრისით, ამ შეჯიბრებამ ბევრი დადებითი კვლავაც ვერ გვაჩვენა - ერთადერთი გამონაკლისი ნოზაძის მშვენიერი გამოსვლაა, თორემ სხვა სათადარიგოებმა თავი ბევრად ვერ ისახელეს.

ლიპარტელიანის რევანში

ისე მოხდა, რომ ბოლო ორი ბრძოლა ლიპარტელიანს მსოფლიოს ბოლო ორი ჩემპიონატის გამეორება გამოუვიდა და ორჯრევე ღირსეული რევანში აუღო მეტოქეებს: ნახევარფინალში კორეელი გუჰამ ჩო დაამარცხა, ვისთანაც შარშან ბაქოში დათმო მსოფლიოს პირველობის გადამწყვეტი ორთაბრძოლა, ფინალში კი იაპონელი აარონ ვოლფი დაჯაბნა, ვისთანაც 2017-ში წააგო მსოფლიოს ფინალი. ამჯერად ორივეს დამაჯერებლად მოუგო.

არადა, პარიზში გამოსვლა ისე დაიწყო, ცოტა არ იყოს და, გულმა რეჩხიც კი გვიყო - პირველივე ორთაბრძოლაში ტაილანდელ ვეი პუიანგთან აშკარად არ ჰგავდა თავის თავს, მეტოქემ ერთი-ორჯერ შებოჭვაც კი დაუპირა, თუმცა კლასის ხარჯზე ფავორიტმა მაინც მოუგო - ლიპარტელიანმა ისევ მისი საყვარელი ილეთი გამოიყენა, ამოსმულით აართვა ვაზარი. ბულგარელ დანიელ დიჩევთან გაცილებით უფრო გახსნილად და აქტიურად იჭიდავა, თუმცა ილეთის გაკეთება იქაც გაუჭირდა-დასრულებამდე 2 წამით ადრე გადმოიღო კისრულზე და იპონით დაამარცხა.

მას პირველი სერიოზული მეტოქე მეოთხედფინალში შეხვდა - მასპინძელი ევროპის პრიზიორი ალექსანდრ იდირი, ვისთანაც ასევე ვაზარით იმარჯვა: პოზიციურ ბრძოლაში კარგად აუღო ჩავლება და ჩახტომით კისრულზე გადმოიტანა. ეს იყო მთლიანად სწორი ტაქტიკური ბრძოლით მოპოვებული გდება, რამაც „ბერსის“ დარბაზი დაადუმა, თუმცა მანამდე ამოსმულიდანაც ცოტა დააკლდა ვაზარამდე.

ნახევარფინალში ჩოსთან, თითქოს, არ რისკავდა, არ ამწვავებდა შეხვედრას, დასრულებამდე 2 წუთით ადრე კი ვაზარიც დაკარგა, რომელიც კორეელმა მათთვის ასევე საყვარელი ჩახტომითი კისრულით მოიპოვა. ლიპარტელიანმა ამ გამოცდასაც გაუძლო, პოზიციურ-ტაქტიკურ ბრძოლაში კარგად გადავიდა ქამარზე, ჩოს ხელი მყარად მოიგდო და უზადო იპონზე გადმოიღო.

ფინალში ვულფსაც ღირსეული ბრძოლა გაუმართა და არაფერი დაუთმო. პირიქით - ჯობდა კიდეც და გაფრთხილებაც მიაღებინა, თუმცა ილეთი მასთანაც დაუგვიანდა. ოღონდ საბოლოოდ მაინც შეასრულა, როცა დასრულებამდე 28 წამით ადრე მისთვის საყვარელი, სხვებისთვის კი მკვლელი ილეთი - ამოსმული გამოიყენა, რამაც ვაზარი და მესამე გამარჯვება მოუტანა.

მოგება ლენინთან

ლიპარტელიანის შემდეგ ამ ტურნირიდან, ალბათ, ყველაზე მეტად ახალგაზრდა ნოზაძის გამოსვლაა აღსანიშნავი, ვინც პარიზში ჩინებული დებიუტი მოიწყო. მართალია, მთლად „მივედი, ვნახე, გავიმარჯვე“ დებიუტი არ ჰქონდა, მაგრამ მშვენივრად კი იჭიდავა, უფროსებში პირველივე ტურნირი მედლით დაასრულა და... ლენინსაც მოუგო. დიახ, ლენინს - ეკვადორელ ლენინ პრეჩადოს, ვისაც მამა, ალბათ, მძვინვარე კომუნისტი ჰყავდა.

ნოზაძისგან ასეთ დებიუტს, ალბათ, ბევრი არ ელოდა. მით უფრო, რომ დიდად არც წილისყრამ გაუმართლა და პირველივე მეტოქედ ესპანელი ევროპის პრიზიორი ფრანსისკო გარიგოსი ერგო. თუმცა არავის არაფერი დაუთმო, ყველასთან შემტევ სტილში, მაღალ ტემპში იჭიდავა; თან-ტექნიკურად, მრავალფეროვნად, ერთ ილეთზე არ ყოფილა ჩაციკლული, ტატამზე კარგი აზროვნება, ტაქტიკური მიდგომა, კოორდინაცია და ბევრი სხვა დადებითი თვისებაც გამოავლინა. იმავე გარიგოსს ერთხელ გამოცერვაზე ჰაერში შეუტრიალდა, შებოჭვიდანაც დაუძვრა, ბოლოს კი ბრუნის მცდელობისას წამებში დაასწრო ფეხის გამოკვრა და პირდაპირ ბეჭებზე დააგდო.

ნოზაძემ ფრანგი ვინსენ ლიმარიც დამშეული მგელივით ითრია და პირველი წამებიდან მოყოლებული, არ ამოასუნთქა, ვიდრე დასრულებამდე 15 წამით ადრე საიპონედ არ ამოუსვა. ეკვადორელ ლენინთანაც მაღალ ტემპში გააგრძელა ჭიდაობა და ბრუნით მალევე აართვა ვაზარი, მაგრამ მალევე კინაღამ შებოჭვაზე მოჰყვა და თავადაც დაკარგა ვაზარი. თუმცა ლენინს გახარება დიდხანს არ აცალა და მალევე ქამრიდან აყვანილი უკან პირდაპირ იპონზე გადაჩეხა, რითაც ნახევარფინალის საგზურიც დაიბევა.

ნოზაძე იქ იაპონელთა მსოფლიოს სამგზის ჩემპიონსა და ოლიმპიურ პრიზიორ ნაოჰისა ტაკატოსთან დამარცხდა, თუმცა მასაც ბრძოლა გაუმართა, თქვენი მოწონებული. უბრალოდ, ტაკატო მართლაც სხვა გალაქტიკაა და ორჯერ მაინც დააგდო ჩვენებური. აი, ბრინჯაოსთვის შეხვედრაში კი ნოზაძემ სწორედ თავისი შემტევი საჭიდაო სტილით პირწმინდად დაამარცხა ებრაელი დანიელ ბენ დავიდი - ტანკი რომ მიაწვება და გაიტანს რამეს, ასე გაიტანა თავისი ლელოც პარიზში უდავოდ ნიჭიერმა ქართველმა. აშკარაა, რომ ის ამ წონაში არათუ ოლიმპიადამდე, ამ სეზონშიც კი სერიოზულად აურევს კარტებს და არც საქართველოს ჩემპიონატზე მისი გამარჯვება ყოფილა შემთხვევითი.

გორელთა მედლები და სხვების უმედლობა

ფინალში მარცხის მიუხედავად, მარგველაშვილმა საკმაოდ კარგად ჩაატარა ტურნირი და დამაჯერებლად გამოვიდა. ფრანგ კევინ აზემას იპონით, იტალიელ მატეო მედვესს კი ვაზარით მოუგო. მეოთხედფინალში მსოფლიოზე მარცხისთვის რევანში აუღო გერმანელ სებასტიან სეიდლის, ხოლო ნახევარფინალში ვაზარი გაუქვითა და წმინდად დაამარცხა ებრაელი ბარუხ შმაილოვი. ფინალში მან მოლდოველ დენის ვიერუსთან წააგო, ვინც მანამდე იტალიელი მანუელ ლომბარდო და უკრაინელთა ევროპისა და მსოფლიოს ჩემპიონი გიორგი ზანთარაიაც კი გააჩერა. თავის მხრივ, ლომბარდომ პირველივე შეხევდრაში იაპონელთა ორგზის მსოფლიოს ჩემპიონი ჰიფუმი აბე დაამარცხა.

შავდათუაშვილი ცოტა მძიმედ გამოიყურებოდა და კარიერაში მეორედ წააგო მონღოლ ცოგტბაატარ ცენდოჩირთან. მანამდე მოუგო არაბული საამიროების ვიქტორ სკვორტოვს და ბერძენ გეორგიოს აზოიდისს, დამამშვიდებელში სომეხ ფერდინანდ კარაპეტიანსაც აჯობა, ხოლო ბრინჯაოსთვის შეხვედრაში აზერბაიჯანელთა ტრავმირებული ევროპის ჩემპიონი ჰიდაიატ ჰეიდაროვი არ გამოუცხადდა.

ჩვენი სხვა მონაწილეებიდან ჯაბა პაპინაშვილმა (60) ერთი პაექრობა მოიგო და მერე ყაზახთა მსოფლიოს ჩემპიონთან, მომავალ ფინალისტ იელდოშ სმეტოვთან დამარცხდა. ასევე თითო პაექრობაში იმარჯვეს ლაშა ტაველურმა (100; ეს ვოლფთან დამარცხდა), ონისე ბუღაძემ და გიორგი ზაქარიაძემ (ორივე-+100), ნიკოლოზ ჭიკაიძემ (66), ლაშა გიუნაშვილმა (73) და კობა მჭედლიშვილმა (81) კი პირველივე შეხვედრები დათმეს.

60 კგ.
1. ნაოჰისა ტაკატო (იაპონია); 2. იელდოშ სმეტოვი (ყაზახეთი); 3. თემურ ნოზაძე (საქართველო), ამარტუვშინ დაშდავაა (მონღოლეთი).

66 კგ.
1. დენის ვიერუ (მოლდოვა); 2. ვაჟა მარგველაშვილი (საქართველო); 3. ბარუხ შმაილოვი (ისრაელი), გიორგი ზანთარაია (უკრაინა).

73 კგ.
1. სოიჩი ჰაშიმოტო (იაპონია); 2. ცოგტბაატარ ცენდოჩირი (მონღოლეთი); 3. ლაშა შავდათუაშვილი (საქართველო), ფაბიო ბასილე (იტალია).

81 კგ.
1. დომინიკ რესელი (გერმანია); 2. საგი მუკი (ისრაელი); 3. ალან ხუბეცოვი (რუსეთი), საეიდ მოლაე (ირანი).

90 კგ.
1. დონჰან გვაკი (კორეა); 2. ისლამ ბოზბაევი (ყაზახეთი); 3. კენტა ნაგასავა (იაპონია), კრისტიან ტოტი (უნგრეთი).

100 კგ.
1. ვალერი ლიპარტელიანი (საქართველო); 2. აარონ ვოლფი (იაპონია); 3. გუჰამ ჩო (კორეა), პეტერ პალჩიკი (ისრაელი).

+100 კგ.
1. სუგმინ კიმი (კორეა); 2. ჰისაიოში ჰარასავა; 3. კოკორო კაგეურა (ორივე-იაპონია), უშანგი კოკაური (აზერბაიჯანი).

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
1377
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;