პაულო დიბალა: ვერავის ვერაფერს შევპირდები, მაგრამ... დღეს აქ ვარ

..ის წლიდან წლამდე უმატებს და ოცნებობს, ერთ დღესაც "ოქროს ბურთი" ჩაიხუტოს, გაიტანოს სეზონში 50 გოლი, როგორც მისმა დიდმა თანამემამულე ლეო მესიმ...

და რატომაც არა?! ამ და სხვა თემებზე არგენტინის ნაკრებისა და "იუვენტუსის" 24 წლის შემტევი პაულო დიბალა "ფრანს ფუტბოლთან" ინტერვიუში ლაპარაკობს...

კავანისა და  პასტორეს  ნაკვალევზე

- თქვენ განსხვავებული ხართ იმ არგენტინელი ფეხბურთელებისგან, რომლებიც ევროპაში ჯერ არ ჩამოსულან და სამშობლოში თამაშობენ. თავად თუ გრძნობთ ამ განსხვავებას?

-არ ვიცი, რა გიპასუხოთ... მე მაინც მგონია, რომ ფეხბურთელის განვითარებისთვის დიდი ქალაქების გუნდებში თამაში აუცილებელია. სოფლებში ან პატარა ქალაქებში პროგრესი ძალიან გვიან შედის. ვცხოვრობდი კორდობაშიც, რომელიც არგენტინის მეორე ქალაქია მოსახლეობის რაოდენობით, მაგრამ ის მაინც არ არის ბუენოს-აირესი.

- მამათქვენი ადოლფოც ფეხბურთელი იყო. მან შეგაყვარათ ფეხბურთი?

- ის მოყვარულის დონეზე თამაშობდა. სხვათა შორის, მისი მეტსახელი იყო "ელ ჩანჩო" (ჩვენებურად - ღორი), საყრდენად თამაშობდა, ძალიან აგრესიული და ამავე დროს ჭკვიანი მოთამაშე იყო, თუ მის ყოფილ თანაგუნდელებს დავუჯერებთ.

თამაშის დაწყების წინ თურმე მსაჯები ეუბნებოდნენ - ჩათვალე, რომ ერთი ყვითელი ბარათი უკვე გაქვსო... მახსოვს, ერთ-ერთი თამაშის დროს ძალიან უხეშად ჩამარტყეს ფეხებში. მამას ეს ძალიან არ მოეწონა და... მერე მივხვდი, რატომაც ჰქონდა ეს მეტსახელი...

ის მომთხოვნი იყო, მაგრამ ეს ეხებოდა მხოლოდ ფეხბურთს. მუდმივად ჩამჩიჩინებდა, რომ ზრდა არ შემეჩერებინა, მომემატებინა თამაშიდან თამაშამდე... თუმცა არასოდეს უთქვამს ჩემთვის - თუ კარგად არ ითამაშებ, ამას და ამას არ გიყიდიო...

- მამა გარდაგეცვალათ, როცა 15 წლის იყავით. თუმცა პროფესიული ფეხბურთისკენ მაინც შეუპოვრად მიდიოდით. მამის არყოფნაში არ გიწევდათ საკუთარი თავის იძულება, რომ სულ უფრო მეტისთვის მიგეღწიათ?

- მამას მანქანით დავყავდი კორდობაში ვარჯიშებზე... მერე ავტობუსით მარტოს მიწევდა მგზავრობა. ეს ჩემთვის ძალიან მოუხერხებელი იყო და "ინსტიტუტოს" ხელმძღვანელობას ვთხოვე, ნახევარწლიანი იჯარით ჩემი ქალაქის გუნდში გავეშვი, რათა უფრო მეტი დრო გამეტარებინა ოჯახთან. მამის მაგივრობას უფროსი ძმები მიწევდნენ...

- ვინ იყო იმ პერიოდში თქვენი საფეხბურთო კერპი?

- ყოველთვის აღტაცებული ვიყავი რონალდინიოთი, როცა ის "ბარსელონაში" თამაშობდა. ვხედავდი, როგორ იწყებდა მესი...

- ნიჭიერი არგენტინელი ფეხბურთელები ევროპაში ძირითადად ცნობილი კლუბებიდან ხვდებიან, ან როგორც მესი - პატარა ასაკიდან. თქვენ კი თავის დროზე "პალერმოში" არგენტინის მეორე დივიზიონის კლუბიდან მოხვდით...

- მართალი ხართ, ჩემი შემთხვევა არ იყო ტიპური. თუ კარგ კლუბში გაქვს ნათამაშები, მაშინ ფსიქოლოგიურად მზად ხარ ევროპისთვის. "ინსტიტუტო" მაშინ მეორე დივიზიონში კი იყო, მაგრამ მაინც ცნობილი კლუბია.

სხვათა შორის, უფრო მდიდარი კლუბის მოძებნა სამშობლოშიც შემეძლო, მაგრამ, როგორც კი "პალერმოს" ვარიანტი გამოჩნდა, საკუთარ თავს ვუთხარი - თუ გამოუვიდათ კავანის და პასტორეს, რატომ არ გამომივიდოდა მე?! და ერთ დღესაც ოჯახში განვაცხადე, რომ იტალიაში მივფრინავდი. თავიდანვე ვფიქრობდი, რომ "პალერმო" ზრდაში დამეხმარებოდა, მაგრამ ნამდვილად ვერ წარმოვიდგენდი, თუ ძირითადი შემადგენლობის ფეხბურთელი გავხდებოდი.

- სამი წელიწადი სიცილიაზე ძალიან წაადგა თქვენს კარიერას. ასე არ არის?

- რა თქმა უნდა! განსაკუთრებით მეორე სეზონი, როცა "პალერმომ" სერია B მოიგო და ელიტაში დაბრუნდა.

70 პროცენტი ნიჭი,  30 პროცენტი შრომა

- ამბობენ, მესი ტალანტია, რონალდო კი შრომაო. ამ მხრივ საკუთარ თავზე რას იტყვით?

- ვიტყოდი, რომ 70 პროცენტი ტალანტია, 30 პროცენტი - შრომა. ნიჭი დაბადებიდან მოგდევს, მაგრამ თუ არ იშრომე, ამ ნიჭს ვერ "გახსნი". ძალიან ბევრი დიდი ტალანტი ვიცი, რომელმაც შრომა დაიზარა და ვერაფერს მიაღწია.

- როცა 2015 წელს "იუვენტუსში" გადახვედით, რა თქმა უნდა, იქ ყველაფერი განსხვავებული დაგხვდათ. "პალერმოს" დატვირთვები სასაცილოდ მოგეჩვენებოდათ...

- სიტყვებითაც ძნელია, აღწერო, რამხელა სხვაობაა. წარმოიდგინეთ - სამი პარალელური ტურნირი, დაძაბულობის უმაღლესი დონე, ძალების ბოლომდე დახარჯვა ვარჯიშებზე და თამაშებში... პროფესიულ ფეხბურთში წვრილმანები არ არსებობს.
- მესის და რონალდოს დაუჯერებელი სტატისტიკა აქვთ. ალბათ, ეს უნდა იყოს ორიენტირი ნებისმიერი ახალგაზრდა ფეხბურთელისთვის, მათ შორის - თქვენთვის...

- ყველა მოთამაშეს უნდა ჰქონდეს რაღაც ორიენტირი. მესიმ და რონალდომ, სულ მცირე, ორჯერ გააუმჯობესეს წარსულის ვარსკვლავების მაჩვენებლები. წარმოიდგინეთ, როგორი ამბავია დღევანდელ ფეხბურთში 60 გოლის გატანა ერთ სეზონში! შეიძლება, მომავალში ვიღაცამ გაიმეოროს ან გააუმჯობესოს ეს მიღწევები... არ ვიცი, ძნელად სავარაუდოა... ისე, ბევრი რამ იქნება დამოკიდებული იმაზე, თუ რა გზით განვითარდება ფეხბურთი.

- სეზონი ბრწყინვალედ დაიწყეთ: 8 მატჩში 12 გოლი გქონდათ გატანილი... მერე რა მოხდა?

- ჩემთვის წარმატებულია ის თამაშიც, როცა საგოლე პასს ვაკეთებ. მაგალითად, "მილანს" 2:0 რომ მოვუგეთ, გოლი ვერ გავიტანე, მაგრამ მიმაჩნია, რომ ძალიან კარგად ვითამაშე და სასარგებლო ვიყავი გუნდისთვის. ჩემი დახმარებით იგუაინმა დუბლი შეასრულა.

ვითამაშეთ ისე, როგორც მწვრთნელმა დაგვავალა - გვეჭირა ბურთი და მეტოქეს შეცდომების დაშვებას ვაიძულებდით. რა თქმა უნდა, კარგია, როცა გოლები გაგაქვს, მაგრამ ყველაფერზე მაღლა გუნდის ინტერესები დგას.

- "იუვენტუსის" მწვრთნელმა თქვა - დიბალამ უნდა ისწავლოს თამაშის დროს ენერგიის ეკონომიური ხარჯვაო. ეთანხმებით მასიმო ალეგრის?

- აბსოლუტურად! ყოველთვის არ არის საჭირო სამი-ოთხი მოწინააღმდეგის მოტყუება, მაგრამ ბევრი რამ თამაშის მსვლელობაზეა დამოკიდებული. ხანდახან, როცა დაცვიდან თამაშობ, ეს ძალიან ბევრ ენერგიას გაცლის, მერე იქ კიდეც 80-მეტრიანი რეიდი უნდა გააკეთო მეტოქის საჯარიმოსკენ... ამიტომაც ყოველთვის არ მყოფნის ენერგია.

პოლონელი  ბაბუის  შვილიშვილი

- რას ნიშნავს თქვენთვის ბუფონთან ერთ გუნდში ყოფნა? რას გაძლევთ ლეგენდასთან ურთიერთობა?

- ეს არის უდიდესი პატივი! უბრალოდ, სიტყვებით ვერ გადმოგცემთ. ის არ გაგრძნობინებთ, რომ ცოცხალი ლეგენდაა, ვარჯიშებზე 20 წლის ბიჭივით ღვრის ოფლს, თავს არ ზოგავს... აი, ასეთ მაგალითს გვაძლევს ის ყველას.

- არგენტინის ნაკრების ფეხბურთელი ხართ, მაგრამ შეგეძლოთ, პოლონეთის ან იტალიის ეროვნულ გუნდებშიც გეთამაშათ...

- მთავაზობდნენ კიდეც, მაგრამ ჩემი ოცნება იყო, არგენტინის სახელით მეთამაშა. ბაბუაჩემი პოლონელია, იტალიელი ახლო ნათესავებიც მყავს, რომლებიც ნეაპოლსა და ტრიესტეში ცხოვრობენ, მაგრამ ისინი არასოდეს მინახავს.

- "ახალი მესი" - რას იტყვით ასეთ შედარებაზე?

- ადამიანებს უყვართ შედარებები და ეს ნორმალურია. ზოგისთვის ეს ზედმეტია, თამაშის დროს სულ იმაზე ფიქრობს, რომ მართლა ახალი მესია. მაგრამ ჩემთვის ეს არაფერია - მხოლოდ მსიამოვნებს, თავში არ მივარდება, რადგან ერთი რამ ვიცი - მესის შემადარებენ თუ არა, მოედანზე მაინც ბოლომდე უნდა დავიხარჯო და გუნდისთვის სასარგებლო ვიყო.

მე და  ნეიმარი?

- "იუვენტუსის" გენერალური დირექტორი ჯუზეპე მაროტა ხშირად იმეორებს - დიბალა კარიერის ბოლომდე ჩვენთან იქნებაო. ეს მაინცდამაინც არ ჯდება თანამედროვე მსოფლიო ფეხბურთის პრაქტიკაში...

- ვერავის ვერაფერს შევპირდები, მაგრამ დღეს აზრადაც არ მომდის კლუბის შეცვლა. "იუვენტუსში" ათნომრიანი მაისურა მომცეს და ეს ჩემთვის უდიდესი პატივია. თუმცა, თქვენ მართალი ხართ - დღევანდელი ფეხბურთის პირობებში ვერ იტყვი, რა იქნება ხვალ. გასულ ზაფხულს ისეთი ტრანსფერები იყო, ცოტა თუ წარმოიდგენდა...

- ყველასთვის ცნობილია მესისა და რონალდოს მძაფრი მეტოქეობა, "ოქროს ბურთი" იქნება ეს თუ ფიფას მთავარი ჯილდო. შესაძლებელია, მომავალში ასეთი მეტოქეობა იყოს თქვენსა და ნეიმარს შორის?

- კარგი იქნებოდა! რონალდო და მესი დიდებული ფეხბურთელები არიან, ნეიმარიც თითქმის ასეთივე მაღალი კლასის მოთამაშეა და თავისუფლად შეუძლია, ახლო მომავალში "ოქროს ბურთი" მოიგოს. რა თქმა უნდა, მეც ვოცნებობ ამ დონეზე ასვლას.

პატარა რომ ვიყავი, ზაფხულის არდადეგების დროს ბიჭები საღამოობით კოცონის გარშემო ვიკრიბებოდით. ყველა თავ-თავის ოცნებაზე ლაპარაკობდა. მე ვთქვი, რომ მინდა გავხდე მსოფლიოს საუკეთესო ფეხბურთელი და მოვიგო "ოქროს ბურთი". ვნახოთ...

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
760
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები