[პროვოკაციული რუბრიკა] როგორ დავაღწიოთ თავი საკლუბო წუმპეს და მოვხვდეთ საფეხბურთო 'ჰოლივუდში'...

ეს ახალი რუბრიკაა - ბევრს გააცინებს, ბევრს დააფიქრებს, ოპტიმისტებს კი იმედი გაუჩნდებათ, რომ ერთი შეხედვით ამ ილუზიურ კითხვაში რეალობის მარცვალი სხვებმაც აღმოაჩინეს.

რუბრიკის მთავარი მიზანია, ვილაპარაკოთ მთავარზე - როგორ დავაღწიოთ თავი საკლუბო წუმპეს და მოვხვდეთ საფეხბურთო "ჰოლივუდში"...

ჩემპიონთა ლიგის დაარსების შემდეგ იქ ცოტა ქართველს არ უთამაშია, მაგრამ არცერთხელ - ქართულ კლუბს. ეს ჩვენთვის საკლუბო დონეზე ოცნებას ჰგავს, რომლისთვისაც "ოცნების გუნდს" ჯერ კიდევ მერაბ ჟორდანია ქმნიდა. რუბიკონის გადალახვასთან ყველაზე ახლოს მისი თბილისის "დინამო" იყო. 1998 წელს თბილისურმა კლუბმა შინ ბილბაოს "ატლეტიკს" 2:1 მოუგო, გასვლაზე კი 0:1 წააგო. როგორც ამტკიცებენ, წააგებინეს...

თბილისის "დინამოა" ის ერთადერთი ქართული კლუბი, რომელმაც უეფას თასის (დღევანდელი ევროპალიგა) ჯგუფურ ეტაპზე გააღწია. ეს სიხარული საქართველოს 2004 წელს გია გეგუჩაძის გაწვრთნილებმა მიანიჭეს...

მას შემდეგ ევროპულ ფეხბურთს ევროტურნირების საკვალიფიკაციო ეტაპზე და შემდეგ ტელევიზორში თუ ვუყურებთ. მაგრამ ადამიანი მთვარეზე გაფრინდა, მარსის დაპყრობაზე ფიქრობს და სადაც "დუდელანჟი" ევროპალიგის ჯგუფში მოხვდა, შეუძლებელი რა არის? - ასე ფიქრობს პროფესიული ფეხბურთის ლიგის ყოფილი გენერალური მდივანი პაატა ბურჯალიანი, რომელიც თავად იყო დიმიტრი რამიშვილთან (პროფლიგის ყოფილი პრეზიდენტი) ერთად ბევრი ისეთი პროექტის ავტორი, დაუჯერებელს რომ ჰგავდა და რეალური გახდა. მაგალითად, საქართველოს თასის ფინალზე 25 ათასი მაყურებელი ბევრჯერ ყოფილა?
მოიზიდეს - ზღაპარია, აბა, რა! ეგაა, ეს ზღაპარი ცხადში ვიხილეთ...

მთავარია მიზანი!

ქართულმა კლუბებმა უნდა დაისახონ მიზნად, რომ ჩემპიონთა ლიგაზე ითამაშონ. ვისაც რა უნდა, ის თქვას, მაგრამ ამას იმიტომ ვამბობ, რომ მჯერა - ეს რეალური ამოცანაა.

ყველაფერი კი იდეით, მიზნით უნდა დაიწყოს. ყველა ნორმალურ ქვეყანაში კლუბი მიზანს ისახავს და მის განხორციელებაზე ზრუნვას იწყებს. ჩანაფიქრის მიხედვით ყველაფერი ვერ და არ გამოსდით, მაგრამ გეგმას მიჰყვებიან და იციან, რა უნდათ.

ჩვენთან კი წლებია, ისეთი უიმედობა და აპათიაა, ამაზე ლაპარაკსაც ვერავინ ბედავს. ასე მივყვებით დინებას უმიზნოდ. ეს უფრო არანორმალურია, ვიდრე - ჩემპიონთა ლიგაში მოხვედრაზე ფიქრი.

მაგრამ თითქოს გვრცხვენია ამბიციურ მიზნებზე ლაპარაკი - ვინმემ არ დაგვცინოსო. მაგრამ კარგ მიზანში სამარცხვინო რა არის?! ამ ჭაობში ყოფნა და პირველივე ეტაპზე სამარცხვინოდ გამოვარდნაა საამაყო?

მენეჯმენტი

პირადად მე ვერასოდეს დავიჯერებ, რომ ქართველებს ჯგუფურ ეტაპზე გუნდის გაყვანის რესურსი არ გაგვაჩნია. ფეხბურთში ფული ბევრს წყვეტს, მაგრამ მხოლოდ ეს რომ იყოს გადამწყვეტი, მაშინ ლიგის ჯგუფში ყოველ წელს მხოლოდ მდიდარი ქვეყნების გუნდები უნდა ხვდებოდნენ.

ფულის შოვნა კი ზოგს შეუძლია, ზოგსაც - არა. გასაგებია, რომ აზერბაიჯანელები და ყაზახები ჩემპიონთა ლიგაში ფულით და ძლიერი ლეგიონერებით შევიდნენ. მაგრამ ბელარუსული ბატე ფულიანი მას შემდეგ გახდა, როცა კუტუზოვი "მილანში" მილიონ დოლარად გაყიდეს. ან სლოვენიურ "მარიბორსა" და იმავე "დუდელანჟს" ამისთანა რა ბიუჯეტები ჰქონდათ? 7-8 მილიონი ევრო. ეს არარეალური თანხაა?

მთავარია სწორი მენეჯმენტი და არა მხოლოდ - ფინანსები, თორემ ზოგიერთ აზერბაიჯანულ და ყაზახურ კლუბს ბევრად მეტი ბიუჯეტი აქვს, ვიდრე ესპანურ, პორტუგალიურ, ჰოლანდიურ, ბელგიურ, შვეიცარიულ და ავსტრიულ კლუბებს. და უკეთესი კლუბები ჰყავთ?!

ავტორიტეტები

ჩვენს კლუბებში ერთი მნიშვნელოვანი ამბავი ავიწყდებათ - კლუბის განვითარებისთვის ავტორიტეტული, ფეხბურთის მცოდნე ადამიანების დასაქმება უმნიშვნელოვანესი ფაქტორია. გერმანელები სულელები არ არიან, "ბაიერნში" თვით ფრანც ბეკენბაუერი, ული ჰიონესი და კარლ-ჰაინც რუმენიგე რომ ჰყავთ.
ბევრ კლუბშია ამის ტრადიცია. ეს არის კაპიტალი, რომელსაც ვერ ვიყენებთ. დარწმუნებული ვარ, ალექსანდრე ჩივაძე "დინამოში" რომ ყოფილიყო დასაქმებული, აქამდე ექვს გიორგი ჩაკვეტაძეს გაზრდიდნენ.

2004 წელს გეგუჩაძემ "დინამოში" გიორგი ნემსაძე რომ მიიყვანა, ის ავტორიტეტი იყო ჯაბა კანკავასთვის, დავით კვირკველიასთვის, ლაშა სალუქვაძისთვის...
ამიტომაცაა აუცილებელია კარგი სინთეზი - კარგი მწვრთნელების და ავტორიტეტული სპორტული დირექტორების. ქუთაისის "ტორპედოში" ზაალ ჩაჩავამ წარმატებას როგორ მაიღწია? გუნდის ვეტერანები, ქუთაისელებისთვის ავტორიტეტულ კახა ჩხეტიანს, მიხეილ აშვეთიასა და ვასილ გიგიაძეს მისცა შანსი...

კაპიტნის ფაქტორი

...ერთხელ, ლეგენდარულ კალათბურთელ მიხეილ ქორქიას თბილისის სპორტის სასახლეში თამაშის დროს შეურაცხყოფა მიაყენეს. მან თამაში მიატოვა და ოჯახის მაგინელები შავ დღეში ჩააგდო...

სპორტში ასეთი "მგლები" იგებენ და არა რბილი ადამიანები. ქორქიაც ძლიერი პიროვნება იყო. მასში სპორტული ჟინი და ბრძოლისუნარიანობა დიდმა მწვრთნელმა სულიკო თორთლაძემ დაინახა და არ ჩაუკლა ეს თვისებები, პირიქით - გაუძლიერა, დაუხვეწა...

დღესაც მოდიან ასეთი ბიჭები, მაგრამ მათში რთულ ხასიათს უფრო ამჩნევენ, ვიდრე პიროვნულ სიძლიერეს. როი კინი, მარიო ბასლერი, შტეფან ეფენბერგი რთული ტიპები არ იყვნენ? მაგრამ მათი კარგი თვისებები გამოიყენეს და კლუბებსაც წაადგნენ და ნაკრებებსაც.

ჩვენც უნდა მოვძებნოთ და გავზარდოთ ისეთი კაპიტნები, რომლებიც გუნდს საომრად გაიყვანენ და მძიმე მომენტშიც სულით არ დაეცემიან. მსგავს სულისკვეთებას, მე პირადად, ჯაბა კანკავაში ვხედავ.

ქართულ ფეხბურთს

ახალს არ ვიტყვი: ჩვენთან დიდი ქალაქები ერთმანეთთან ტრადიციულად ქიშპობენ. "ტორპედო"-"დინამო" ქართულ "კლასიკოდ" ამიტომაც გადაიქცა. ჩემი აზრით, მსგავსი დაპირისპირების სპორტულ კალაპოტში გადაყვანის ყველაზე დიდი პერსპექტივა ბათუმსა და ზუგდიდსაც აქვთ, რადგან ამ ქალაქებიდან ყოველთვის ბევრი ტალანტი მოდის.

წარმოიდგინეთ, ტრადიცია რომ გაჩნდება და თბილისისა და ბათუმის "დინამოები", "ტორპედო" და "ზუგდიდი" ერთმანეთს წლების განმავლობაში რომ დაუპირისპირდებიან, ეს არასაფეხბურთო სეგმენტსაც მოიზიდავს - დედაქალაქისა და რეგიონების ტრადიციული შეჯიბრების გამოც...

ეს უცებ არ მოხდება, მაგრამ კლუბებში უნდა იფიქრონ, უახლოეს 20 წელიწადში რა მიმართულებით განვითარდნენ. ადრე თუ გვიან ეს შედეგს გამოიღებს და ფეხბურთი ყველა ტელევიზიამდე მივა, რადგან ხალხი ამდენი პოლიტიკით გადაღლილია. მხოლოდ პოლიტიკაზე ლაპარაკი ადრე თუ გვიან დასრულდება და ხალხი დაბრუნდება კინოში, თეატრში, სტადიონზე...

ფეხბურთი კი მაინც ყველაზე საინტერესო სანახაობაა. და საერთოდაც, არც ისე ცუდი ჩემპიონატი გვაქვს, გახედვაც რომ არ ღირდეს. სამოქმედო გეგმა, მიზანი და მკაფიოდ გამოკვეთილი პრიორიტეტები თუ არ იქნება, განვითარება არ გამოვა და ეს ლაპარაკიც ზღაპრად დარჩება.

არის ასეთი შესანიშნავი ფილმი - "ვიღაცამ გუგულის ბუდეს გადაუფრინა". მისი მთავარი გმირი რენდლი პატრიკ მაკმერფი ამბობს - მე ჩემი მაინც ვცადეო. ჩვენც უნდა ვცადოთ და ამის შემდეგ უფრო გამოჩნდება, რა არის რეალური და რა - ზღაპარი. ასე უიდეოდ და უმიზნოდ კლუბების შემდგომი არსებობა კი უაზრობა და გაუმართლებელია.

მთავარია ვიცოდეთ, ჩვენ რა გვინდა. ჩემპიონთა ლიგაზე მოხვედრა ყველას გვინდა. ანუ ვიფიქროთ, როგორ მოხვდეთ ლიგაზე... თუნდაც 50 წლის შემდეგ. მაგრამ სწორი მენეჯმენტით მე ეს გაცილებით ახლო პერსპექტივა მიმაჩნია.

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
1083
მკითხველის კომენტარები / 2 /
რაჭველი
1
ნება მომეცით, რომ ჩემი მოკრძალებული აძრი გამოვთქვა
იმაზე თუ რატომ არ დადის ხალხი სტადიონებზე.
როდესაც სტადიონებზე ლატარეია იყო სადაც ავტომობილები,ველოსიპედები და ბურთები თამაშდებოდა ჩემი ეზოდან ისეთმა ხალხმა დაიწყო
სტადიონზე სიარული რომელთაც ფეხბურთი სულაც
არ აინტერესებდათ.დღეს ეს ხალხი წაგვართვა სოკო–
ებივით მომრავლებულმა ტოტალიზატორებმა,ამიტომ
უნდა დაევალოს ტოტალიზატორებს დებულებით,რომ
გახდენ რომელიმე გუნდის მხარდამჭერები და მათ კი
ტოტალიზატორებში ფსონები მიიღონ მხოლოდ იმათგან
ვინც წარუდგენს ფოტოგრაფიან ფეხბურთის აბონომენს
პრინციპით–თუ თევზი გიყვარს შარვალი სველი უნდა
გქონდეს.ტოტალიზატორები ამით არაფერს კარგავენ
მათ შეუძლიათ თავისი გუნდების თამაშზე თავისი
წევრები უზრუნველყონ ტრანსპორტით.ობოვატელი
იტყვის რომ ეს ხალხი მაინც არ წავლენ სტადიონზეო
ჯერ ერთი წავლენ და თუ არ წავლენ თანხა შეუვათ
გუნებს რომ გაძლიერდნენ და თამაშის დონე აამაღლონ
რაც თავისთავად გამოიწვევს სტადიონებზე დასწრების
მსურველების გაზრდას.
p.S
ვისაც გონება უჭრის ეს იდეა მოეწონება.
davit bershtein
0
vgijdebi am axalgazrda kacze, burjaliani dges unda ikos kvelaze motxovnadi manageri
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;