ჟერარდ პიკიეს ბლოგი: დიდი ფეხბურთელებიც ადამიანები არიან...

ჟერარდ პიკე მსოფლიო ფეხბურთის ერთ-ერთი გამორჩეული ვარსკვლავია. მისი ბლოგი გრძელია, მაგრამ ამავე დროს ძალიან საინტერესო. ჩვენს მკითხველს დღეს მის პირველ ნაწილს ვთავაზობთ. გაგრძელება აუცილებლად იქნება...

..."დღეს მინდა გესაუბროთ შედარებით განსხვავებულ თემაზე. ყველამ იცის, რომ ფეხბურთელებს აქვთ თავიანთი ჯგუფები What's APP-ში.

მე მაქვს არაერთი ჯგუფი როგორც ჩემი მეგობრებისთვის, ისე "ბარსელონაში" ჩემი თანაგუნდელებისთვის. მოგვიანებით მე გავაკეთე ჯგუფი, სადაც ვავრცელებდი ინფორმაციას "ბარსელონას" გულშემატკივრებისთვის...

ახლა თქვენ წინაშეა ჩემი ახალი სოციალური აქტივობა. თუ თქვენ კითხულობთ მხოლოდ მედიას, შეგექმნებათ შთაბეჭდილება, რომ ფეხბურთელებს ძალიან გვძულს ერთმანეთი. არადა, ასე ნამდვილად არ არის...

დღეს ჩვენ ვისაუბრებთ ისეთ მარადიულ და საინტერესო თემაზე, როგორიც არის "ბარსელონასა" და "რეალის" დაპირისპირება. ახლა, როცა ლა ლიგაში ამდენით გავუსწარით "რეალს", კარგ ხასიათზე ვართ, მაგრამ ამაში გასაკვირი და დასაძრახი არაფერია. ასევე კარგ ხასიათზე იყვნენ ისინი მაშინ, როცა ყველაფერი მოიგეს და ეს არ ყოფილა შორეული წარსული.

"რეალის" ფეხბურთელები ძალიან აქტიურობენ "ინსტაგრამზე". ხშირად შეხვდებით წარწერას "ჰალა მადრიდ". ეს მათი მხრიდან ძალის ერთგვარი დემონსტრირებაა. ყველამ იცის, რომ ფეხბურთი მხოლოდ მინდორზე არ იწყება და არ მთავრდება.

მე ხშირად ვეხუმრები ამ ბიჭებს და ამაში გასაკვირი, ალბათ, არც არაფერია, რადგან ისინი ესპანეთის ნაკრებში ჩემი ნამდვილი ძმები არიან. ჩვენ შეიძლება მინდორზე გვძულდეს ერთმანეთი მაშინ, როცა კლუბების ღირსებას ვიცავთ, მაგრამ არავითარ შემთხვევაში მაშინ, როცა ვემსახურებით ერთ ქვეყანას. ამ დროს, ჩვენ გვაქვს საერთო ოცნებები და მისწრაფებები.

ჯერ კიდევ 1994 წელს ვუყურებდი ამერიკულ მუნდიალს და იმ დროიდან ჩემი ოცნება იყო, დამეცვა ესპანეთის ნაკრების ღირსება. თუ მადრიდულ არხებს უყურებთ, შეგექმნებათ შთაბეჭდილება, რომ პიკე არის სეპარატისტი და მას ღიად უნდა ქვეყნის დაშლა. ეს ხდება იმიტომ, რომ მე დავუჭირე მხარი რეფერენდუმის ჩატარებას კატალონიის დამოუკიდებლობის საკითხზე.

სრული პასუხისმგებლობით შემიძლია ვთქვა, რომ არასოდეს გამიკეთებია კომენტარი იმის თაობაზე, თუ რას მივეცი ხმა რეფერენდუმში. საერთოდ, მე პოლიტიკოსი კი არა, ფეხბურთელი ვარ.

კატალონია, ეს ჩემი მიწაა, ეს ჩემი ფესვებია... და მე სულ ვოცნებობდი, რომ ესპანეთის ნაკრებთან ერთად მომეგო მსოფლიოს ჩემპიონატი. ფეხბურთელიც ადამიანია და ეს ყველას კარგად უნდა გვახსოვდეს. ჩვენ შეგვიძლია მოვძებნოთ თამაშის შედეგები და სატრანსფერო ჭორები, მაგრამ ვინ გაზომავს ფეხბურთელის შინაგან სამყაროს, გრძნობებს და მოტივაციას?

ჩემი ცხოვრებიდან მინდა რამდენიმე მაგალითი მოვიყვანო: ვიყურები უკან და ვხედავ ჩემი კარიერის ბოლო 10 წელიწადს. ვხედავ, როგორ მოვიგე მსოფლიო თასი, ჩემპიონთა ლიგა, ლა ლიგა, ესპანეთის თასი... ათი წლის წინ კი ჩემი ცხოვრება სულ სხვანაირი იყო და ვინ იცის, რა და როგორ მოხდებოდა, სერ ალექს ფერგიუსონი რომ არ ყოფილიყო...

"მანჩესტერში" ჩავედი, როგორც ბიჭი და დავტოვე იქაურობა, როგორც კაცმა. იმ დროს პირველად დავტოვე სახლი. მანამდე, 17 წელი "ბარსელონას" საფეხბურთო აკადემიაში გავატარე. იმ დროს ფეხბურთი მხოლოდ თამაში მეგონა და მეტი არაფერი.

...პირველ თამაშს ვატარებდი "ოლდ ტრაფორდზე" და ძალიან ვნერვიულობდი. წარმოიდგინეთ, ჩემი სათამაშო წინდები რაიან გიგზისა და რუუდ ვან ნისტელროის წინდების გვერდით იდო.

გასახდელი ვიწროა. იქვეა როი კინი და ჩვენი ფეხები ერთმანეთს ეხება. მინდა, რომ საერთოდ გავქრე და ამ დროს მესმის რაღაც უმცირესი ჩქამი.

ვხვდები, რომ ეს ჩემი ტელეფონია და მაჟრჟოლებს. ვისია ეს დამპალი ტელეფონი, ამბობს კინი. ის არასოდეს გამოირჩეოდა ზრდილობიანი საუბრით. ამოვილუღლუღე - ჩემია, მაპატიეთ-მეთქი. ველი მის საშინელ რეაქციას, მაგრამ მან გაიცინა და მითხრა, რომ არ მიმექცია ამისთვის ყურადღება. ეს ჩემთვის დიდი გაკვეთილი იყო. მე მივხვდი მაშინ, რომ დიდი ფეხბურთელებიც ნამდვილი ადამიანები არიან"...

გაგრძელება იქნება

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
1713
მკითხველის კომენტარები / 2 /
zviadi
0
მაგარი კაცია პიკე
ისევ
0
ხერარდი ქვია
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;