რატომ გადავიდა კახი კახიაშვილი საბერძნეთში? [ნაწილი II]

გთავაზობთ მეორე ნაწილს სამგზის ოლიმპიური ჩემპიონის კახი კახიაშვილის მონათხრობიდან.

ცხინვალიდან ოტებული "აფხაზეთში"

"ძალოსნები სამ საყრდენ წერტილს ვიყენებთ: ორისთვის - ფეხებს, მესამეს თვალით ვიჭერთ. ამ შემთხვევაში ორიენტაციას უკეთ იცავ. ამიტომ ხშირად დიდი სარკის წინ ვვარჯიშობთ ხოლმე ტექნიკის დასახვეწად და წონასწორობის დასაჭერად.

შეიარაღებული ძალების საერთაშორისო შეჯიბრებისთვის მოსკოვთან ახლოს ოდინცოვოში ვემზადებოდი. იმ დღეს სარკის წინ ვარჯიშისას 200-კილოიანი შტანგა თავს ზემოთ რომ აღვმართე, უცებ საძილე არტერია გადამეკეტა. ამ დროს თავს ჟანგბადის მიწოდება უმცირდება, რაც თავბრუსხვევას იწვევს.

კახი კახიაშვილი: ვიდრე რუსეთის დროშა არ ჩამოხსნეს, კვარცხლბეკზე ფეხი არ ავდგი

წამიერად გონი დავკარგე, შტანგა ბეჭზე დამეცა და მასთან ერთად ფიცარნაგზე აღმოვჩნდი. სამი წუთი ვიყავი ასეთ მდგომარეობაში. თურმე, ყველას მკვდარი ვეგონე. სანამ სასწრაფო დახმარება მოვიდოდა, კრუნჩხვებმა გამიარა და მეგობრების დახმარებით წამოვდექი. მძიმე ტრავმის მიუხედავად, იმ შეჯიბრებაზე მაინც წამიყვანეს მონღოლეთში - გუნდისთვის ქულები უნდა მიმეცა. 110 კილო ავიტაცე და 130 კილო ავკარი. მესამე ადგილი დავიკავე.
როგორ გგონიათ, თავდადებისთვის წამახალისეს?

მონღოლეთში ასპარეზობა ძვირად დამიჯდა - დაბალი შედეგების გამო საქართველოს და საბჭოთა კავშირის სპორტის მესვეურებმა ყველაფერი მომიხსნეს და უკაპიკოდ დამტოვეს. დავრჩი მშიერი - მწვრთნელი, ვანო გრიქუროვი მეხმარებოდა. ძალიან ცუდი პერიოდი დაემთხვა - საქართველოში სამოქალაქო ომი დაიწყო. ჯერ კიდევ ცხინვალში ვცხოვრობდი, სადაც ხშირად ისმოდა სროლის ხმა.

ტყვია ხან მარცხენა, ხან მარჯვენა ყურთან ჩაიწუილებდა, ქუჩაში ვერ გახვიდოდი. ცივი ზამთარი იყო. იქ გაჩერება არ შეიძლებოდა. მაშინ თბილისში ვაჟა-ფშაველაზე სასტუმრო "აფხაზეთში" დევნილები ცხოვრობდნენ და მეც შევეკედლე იქაურობას, რადგან ვარჯიშისთვის თავის დანებება არ მინდოდა.

ტრავმებიც მაწუხებდა. იმ წელიწადს, ჩემდა საბედნიეროდ, სამხედრო სამსახურში გამიწვიეს. როსტოვის სასპორტო ასეულში მოვხვდი. ვანო გრიქუროვიც თან წამომყვა და ოლიმპიური თამაშებისთვის იქ ვემზადებოდით. შეჯიბრებებზე ვერ გავდიოდი, რადგან საბჭოთა კავშირი იშლებოდა, საქართველო დამოუკიდებელი გახდა და საბჭოეთის დროშის ქვეშ გამოსვლა აკრძალული გვქონდა. ჩვენი ქვეყანა არც ერთ საერთაშორისო ორგანიზაციაში არ იყო გაერთიანებული და სპორტსმენები ჰაერში ვიყავით გამოკიდებული".

დსთ-ში საქართველოს დროშით

"1992 წლის გაზაფხულზე უფროსებში პირველად ვიასპარეზე ევროპის ჩემპიონატზე, თანაც რუსეთის სახელით და ოქროს მედალი მოვიპოვე. ეს წარმატება ჩემთვის დიდი სტიმული იყო. გამარჯვებულებს დსთ-ს ოლიმპიურ გუნდში გვიხმეს. სერგეი სირცოვი მყავდა მაშინ ყველაზე სერიოზულ კონკურენტად.

იმ წელიწადს ხუთი საერთაშორისო და ორი საკავშირო შეჯიბრება მოვიგე, მათ შორის - დამოუკიდებელ სახელმწიფოთა თანამეგობრობის ჩემპიონატი. ოლიმპიურ გუნდში პირველ ნომრად დამასახელეს 90 კილოში.

საქართველო მაშინ სოკ-ის წევრი არ იყო, ამიტომ დამოუკიდებელ გუნდად ვერ გამოვიდოდა. საერთაშორისო ოლიმპიურ კომიტეტთან მოლაპარაკებისას საქართველოს წინადადებას დაუჭირეს მხარი - საბჭოთა კავშირის რესპუბლიკები დსთ-ს გუნდში გამოსულიყვნენ, ოღონდ თავ-თავიანთი დროშებითა და ჰიმნით.

მართალი გითხრათ, რუსეთის სახელით გამოსვლა არ მინდოდა, მაგრამ ოლიმპიურ თამაშებში ძალების მოსინჯვის შანსის მეორედ დაკარგვაც არ მსურდა. ოლიმპიადამდე ორი თვით ადრე გადაწყდა, რომ ქართველებიც დსთ-ს ნაკრებში ეროვნული დროშით ვიასპარეზებდით. ჩვენს სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა. ასე გავემზავრე ბარსელონაში. იქ კი კურიოზებს ვერ ავცდი.

აკრედიტაცია რომ გავიარე, ვნახე, ბარათზე რუსეთი მეწერა. ეს ამბავი მაშინდელ სპორტის მინისტრ კახი ასათიანსა და სეოკ-ის პრეზიდენტ ჯანო ბაგრატიონს შევატყობინე. ასათიანმა მითხრა, შენ მედალზე იფიქრე, ამ პრობლემას ჩვენ მოვაგვარებთო.

დსთ-ს ძალოსანთა ნაკრების უფროსი მწვრთნელი, ოლიმპიური და მსოფლიოს ჩემპიონი ვასილი ალექსეევი თავის რჩეულს - წინა წლის მსოფლიოს ჩემპიონს, უზბეკეთის წარმომადგენელ სერგეი სირცოვს ანიჭებდა უპირატესობას, არადა, ის მეორე ნომრად იყო. შედეგებით ვჯობნიდი. ალექსეევს, ეტყობა, თავისი გათვლები ჰქონდა - სირცოვს ქომაგობდა. თუმცა ეს ოლიმპიადის შემდეგ შევიტყვე".

ალექსეევის ხრიკები

"ჩემს პირად მწვრთნელ ვანო გრიქუროვს ოლიმპიადაზე აკრედიტაცია არ ჰქონდა, ამიტომ მეთვალყურედ ბელარუსი სპეციალისტი გონჩარენკო მომამაგრეს, სირცოვს სხვა მწვრთნელი მიუჩინეს. შეჯიბრების წინა დღეებში ჩვენ წონას ვაკონტროლებდით. ვიცოდი, რომ ის ჩემზე 400-500 გრამით მძიმე იყო. ასპარეზობის დღეს ის უჩემოდ წავიდა ასაწონად. მეც ასე მოვიქეცი - 89,700 კილო ვიყავი. რადგან მეტოქის წონა არ ვიცოდი, თავის დაზღვევის მიზნით, მორიგ აწონვამდე საუნაში შესვლა გადავწყვიტე - რამდენიმე გრამს კიდევ დავაგდებ-მეთქი, ვიფიქრე. გონჩარენკო სასტიკ უარზე იყო - რად გინდა, დაგასუსტებს, მით უმეტეს, სირცოვი შენზე მძიმეაო...

საბედნიეროდ, არ დავუჯერე. ამ მომენტამდე არ მიგვრძვნია ვასილი ალექსეევის ხრიკები - თურმე მას ყველაფერი გათვლილი ჰქონია. საუნაში ნახევარი საათი დავყავი და 350 გრამი დავიკელი. სირცოვი ოფიციალური აწონვისას 89,450 კილო აღმოჩნდა, მე კი 89,250, ანუ 200 გრამით მსუბუქი. საუნაში რომ არ შევსულიყავი, ოქროს მედალს დავკარგავდი. ალექსეევის დავალებით გონჩარენკო მატყუებდა თურმე...

ქართველებმა იმდენი მოვახერხეთ, რომ ვანო გრიქუროვი ოლიმპიურ სოფელში შემოვაპარეთ, მგონი, მოჭიდავე გოგი კოღუაშვილის სააკრედიტაციო ბარათით, რომ ვარჯიშებისას დამხმარებოდა. წონის შეკვეთისა და მოთელვის დროსაც მჭირდებოდა მისი რჩევები. უშუალოდ შეჯიბრებისას კი მოსათელ დარბაზში მოლდოველი სპორტსმენის - თეოდორ კასაპუს სააკრედიტაციო ბარათით შემოვიდა. ძალიან ჰგავდნენ ერთმანეთს.

წონა რომ დავაფიქსირე, ჩემს სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა - ოლიმპიური ჩემპიონი ვარ. რამაც თავში გამიელვა, ის იყო - ცხინვალში, ნეტავ, ახლა რა ხდება-მეთქი

მოლდოველი წინა დღეს 75 კილოში გახდა ოლიმპიური ჩემპიონი. რადგანაც ბატონი ვანო გუნდთან ერთად იყო, საგულდაგულო შემოწმება არავის დაუწყია. დარბაზში ჩემი მწვრთნელის გამოჩენამ ფსიქოლოგიურად გამამხნევა, ძალების მოზღვავება ვიგრძენი.

ლენინგრადში დსთ-ს პირველობაზე ატაცის შემდეგ სირცოვთან 10 კილოს ვაგებდი და ბოლოს 2,5 კილოთი ვაჯობე. ბარსელონაშიც მსგავსი სცენარით წარიმართა ჩვენი პაექრობა - ჩემპიონობის ბედი ბოლო ცდამ გადაწყვიტა.

გრიქუროვის რჩევით, ატაცში 175, აკვრაში კი 222,5 კილო შევუკვეთე. სირცოვმა - 175 და 220 კილო. ალექსეევმა ეს შეკვეთები გაგვაუქმებინა - კახიაშვილი 170-ითა და 220-ით დაიწყებს, სირცოვი კი 175 და 217 კილოგრამითო. მე და ვანო მაშინ მივხვდით, რომ ჩვენ წინააღმდეგ რაღაც იხლართებოდა, მაგრამ ხმა არ ამოგვიღია. ალექსეევი დსთ-ს ნაკრების მთავარი მწვრთნელი იყო და გუნდის შედეგებზე ის აგებდა პასუხს, ამიტომ საწყის წონებსაც - ის განსაზღვრავდა, გუნდურ ჩათვლაში პირველობა იყო მისი საზრუნავი.

ვანომ შემაგულიანა - მთავარი დაწყება კი არა დამთავრებააო.

ასპარეზობისას ზედიზედ 170-175-177,5 კილო ავიტაცე - სამივე ცდა გამოვიყენე. სირცოვმა 177,5-ით დაიწყო, მერე 185- და 190-კილოიანი შტანგაც დაიმორჩილა. პირველი მოძრაობის შემდეგ 12,5 კილოთი გამისწრო.

ჩემმა ქომაგებმა ყურები ჩამოყარეს. ასეთი ფორა ხომ ნებისმიერ შეჯიბრებაზე, მით უმეტეს – ოლიმპიადაზე, წარმატების გარანტია. იმედი არ დამიკარგავს, რადგან აკვრაში მართლაც ძალიან ძლიერი ვიყავი. ვანოც მამხნევებდა - პირველი აგვისტოა და პირველობაც ჩვენი უნდა იყოსო. სირცოვმა პირველ მისვლაზე 217 კილო აკრა, 222,5-ზე კი მეორე ცდა გაუცუდდა.

მე 220 კილო დაძლეული მქონდა და ჩემპიონობის შანსი გამიჩნდა. ჩემმა მეტოქემ მესამე ცდაზე წონა დაძლია. ორჭიდში წონასწორობის აღსადგენად 235 კილო უნდა ამეკრა. ალექსეევმა ამ წონაზე არ მიმიშვა - გუნდისთვის უნდა იმუშაოო და 225 კილო შემაკვეთინა. არადა, ლენინგრადში დსთ-ს პირველობაზე 232 კილო ავკარი. 225 კილოს აწევით ვერცხლის მედალი გავინაღდე. დამრჩა ერთი ცდა. გრიქუროვმა ალექსეევს ჰკითხა, 235 კილოზე ხომ გაგვიშვებო. ეტყობა, სინდისმა შეაწუხა და უარი ვერ გვითხრა. 235 კილო ყაზახი ანატოლი ხრაპატის მსოფლიო რეკორდის გამეორება და ოლიმპიური მიღწევის 7,5 კილოთი გაუმჯობესება იყო.

ეს წონა რომ ავკრა, ჩემპიონი ხომ გავხდები-მეთქი, ვკითხე ბატონ ვანოს. ჰო, აუცილებლად უნდა აკრაო, მითხრა.

მოსამზადებელ პერიოდში ხან კუნთები მტკიოდა, ხან სახსრები, ცოტა წელიც და მაჯებიც მაწუხებდა. იმ წუთას კი ყველაფერი გადამავიწყდა. ჩემპიონობის შანსი მაქვს და ხელიდან ვერ გავუშვებ-მეთქი, გავიფიქრე. 10 წელიწადი ვემზადებოდი ამ მომენტისთვის. შტანგა რომ წამოვქაჩე, ისეთი შეგრძნება მქონდა, თითქოს სხვა მეხმარებოდა. ტემპში მოვხვდი, ანუ შტანგის დრეკადობა გამოვიყენე, რომ ნაკლები ძალა დამეხარჯა. წონა რომ დავაფიქსირე, ჩემს სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა - ოლიმპიური ჩემპიონი ვარ. რამაც თავში გამიელვა, ის იყო - ცხინვალში, ნეტავ, ახლა რა ხდება-მეთქი".

არჩევანის წინაშე

"გასული საუკუნის ოთხმოცდაათიანი წლების დასაწყისში საქართველოს მძიმე პერიოდი ედგა. სპორტისთვის არავის ეცალა. ვარჯიშისა და დასვენების ელემენტარული პირობებიც არ მქონდა, ამიტომ შედეგები გავაუარესე - მსოფლიოს და ევროპის ჩემპიონატებზე მეორე ადგილები დავიკავე, ცივ დარბაზში ვარჯიშის გამო იმატა ტრავმებმა.

ვითომ ბინით დამაკმაყოფილეს - ფარატინა ქაღალდი მომცეს. აღნიშნულ ადგილას რომ მივედი, იმ სახლში დევნილები დამხვდნენ. დახმარებისთვის ვის არ მივმართე, მაგრამ ყურადღება არავინ მომაქცია. ოლიმპიური ჩემპიონი დარბაზში ტროლეიბუსზე ჩამოკიდებული დავდიოდი. ვაკის პარკსა და კუს ტბის მიდამოებში რაც კი ხმელი ხეები იყო, ძალოსნებმა მოვჭერით, ღუმელი რომ დაგვენთო და გაყინული ხელები გაგვეთბო, ვარჯიში შეგვძლებოდა.

ასეთ სიტუაციაში რომ ვიყავი, ჩემმა ბერძენმა ნათესავებმა ათენში გადასვლა შემომთავაზეს. დიდხანს ვყოყმანობდი, მაგრამ პერსპექტივა რომ არ ჩანდა, ან თავი უნდა დამენებებინა სპორტისთვის, ან ჩემს თავში სპორტსმენი გადამერჩინა. ერთი წლის შემდეგ საბერძნეთში წავედი, სადაც ძალიან უყვართ სპორტი და, კერძოდ, ძალოსნობა.

იქ გადასვლის მერე ოდნავ სული რომ მოვითქვი, ჩვენს ფედერაციას სასპორტო ინვენტარი გამოვუგზავნე, მოწინავე სპორტსმენებს მცირედი სტიპენდიები დავუნიშნე. ბერძნებმა შესანიშნავი პირობები შემიქმნეს. ზედიზედ ორ ოლიმპიადაზე - ატლანტასა და სიდნეიში მათი სახელით ოქროს მედლები მოვიპოვე, რამდენჯერმე მსოფლიოს და ევროპის ჩემპიონი გავხდი, მსოფლიო რეკორდები დავამყარე. აქტიურ სპორტში მოღვაწეობა, სამწუხაროდ, ათენის ოლიმპიადაზე ნული შეფასებით დავასრულე. ესეც იმის გამო, რომ ვანო გრიქუროვს არ დავუჯერე და პოლონეთში არ წავედი მასთან მოსამზადებლად, ზედ თამაშების წინ შვიდი კილო დავიკელი და მოხდა ის, რაც მოხდა"...

კახი კახიაშვილი ახლა საქართველოს ძალოსნობის ფედერაციის პრეზიდენტია. მისი თანადგომით, ბოლო სამი წელიწადია, ქართველი ათლეტები საერთაშორისო სარბიელზე არნახულ წარმატებებს აღწევენ. წლევანდელი სეზონიც გამარჯვებით დაიწყეს - ირანის საერთაშორისო ტურნირში გოგა და გიორგი ჩხეიძეებმა ექვსი ოქრო მოიპოვეს. ქართველი ძალოსნები 24 მარტიდან რუმინეთში ევროპის ჩემპიონატზე გამოვლენ და გვჯერა, რომ იქიდანაც მედლებით დახუნძლული დაგვიბრუნდებიან.

5406
მკითხველის კომენტარები / 5 /
ნინო გურგენიძე
0
კახის სახელობის ქუჩა არსებობს ათენში
დაჯი მუმლაძე
0
კახი რომ ბრწყინვალე სპორცმენია ყველამ იცის.უპირველეს ყოვლისა არაჩვეულებრივი ადამიანია, საბერცნეთის ემიგრანტებმა ყველაზე კარგად იციან როგორი თავდადებული და გულშემატკივარია ემიგრანტი ქართველების.. მადლობა ბატონო კახი თანადგომისთვის..
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;