[რეპორტაჟი დუბლინიდან] მწვანე ქალაქი, ლუდი და ფეხბურთი - 5-მილიონიანი ირლანდია - მაგალითი საქართველოსთვის

დუბლინში ჩასვლისთანავე იგრძნობ, რომ იქ ფეხბურთი უზომოდ უყვართ. უფრო სწორად, ეს მათი ცხოვრების წესია - ცხოვრებისა, რომელიც თავად აიწყვეს და გაილამაზეს.

თვითმფრინავის ეკიპაჟი აეროპორტში დასაჯდომად ემზადებოდა და გამოჩნდა ორი დიდი კომპლექსი, სადაც ფეხბურთელები და მორაგბეები ვარჯიშობენ. ერთზე 4 მოედანი იყო, მეორეზე - 3. ხელოვნური ერთიც არ ყოფილა.

ირლანდია მდიდარი ქვეყანაა. ერთ სულ მოსახლეზე შემოსავალი 75 ათასი დოლარია, რაც მსოფლიოში მე-5 მაჩვენებელია ლუქსემბურგის, შვეიცარიის, მაკაოსა და ნორვეგიის შემდეგ.

ყოველდღიურობაშიც იგრძნობა, რომ სხვა სამყაროში ხვდები, სადაც ქუჩაში “ბირჟას” არავინ “ამაგრებს”, ქალაქი დილის 6 საათზე იღვიძებს, საღამოს კი ბარ-რესტორნები გადატენილია, აივნებზე, მაპატიეთ და, ნიფხვებს არავინ გამოფენს და შუა ქუჩაშიც არავინ აჩერებს მანქანას.

დუბლინის მოსახლეობა თბილისისაზე ოდნავ მეტია - გარეუბნებიანად 1,9 მილიონი ადამიანი ცხოვრობს. შემოსავლები საკმაოდ აქვთ და მანქანებიც უფრო მეტია, ვიდრე თბილისში. გადმოცემით გავიგეთ, რომ ქალაქში საცობები არის, იშვიათად, მაგრამ მაინც. თუმცა ეს გადმოცემული ამბავი საკუთარი თვალით გვინახავს, ისევე, როგორც ქუჩაში მანქანების გადასწრება და მსგავსი “ექსტრიმები”...

ქალაქი მწვანეში

“დუბლინი” თარგმანში “შავს”, “ბნელს” ნიშნავს, მაგრამ სინამდვილეში ძალიან ნათელი და მწვავე ქალაქია, სადაც წარსულის სურნელი თანამედროვეობას ისე ეშხიანად ერწყმის, თბილისიდან ჩასული ვერ მიხვდები, რატომ არ აძლევენ სამშენებლო კომპანიებს უფლებას, ეს სილამაზე მრავალსართულიანი, გარემოდან “ამომხტარი”, უსახური კორპუსებით დამალონ.

ფული ჩვენზე ნაკლებად არ უყვართ, მაგრამ ისტორიულ სახეს არაფრის დიდებით არ ეხებიან. ეს აძლევს დუბლინს განუმეორებელ სილამაზეს და იმ შიშხათს, რომელიც უამრავ ტურისტს იზიდავს - წელიწადში ქვეყანაში 6,2 მილიონი ტურისტი ჩადის, რომელთა უმრავლესობაც დუბლინს სტუმრობს.

2002-წლიანზე უფროსი ასაკის მანქანა არ გვინახავს (გამოშვების წლები ნომრებზე წერია), მაგრამ ველოსიპედი იქ უფროა სახალხო ტრანსპორტი, ვიდრე - სამტრედიაში. სპორტით და ჯანსაღი ცხოვრების წესით ცხოვრობენ, მანქანების პარკირების ადგილებივით ყველგანაა ველოსიპედების სადგომი. იქირავებ ველოსიპედს და ნებისმიერ სხვა სადგომზე დატოვებ. დიდი თუ პატარა ვარჯიშობს - ესეც ცხოვრების წესია.
რაც მთავარია, ყველა სახლთან არის გამწვანება, ბალახის საფარი და მცირე ზომის აუზი.

არენები

რაც მთავარია, ბევრია საფეხბურთო თუ სარაგბო სტადიონი, რომელიც, ტევადობის მიუხედავად, კომფორტული და ლამაზია: დუბლინის გარეუბანში მდებარე “კარლაილ გრაუნდსი”, სადაც საქართველოს ნაკრებმა ივარჯიშა და მასზე “ბრეი უონდორესი” თამაშობს, 4 ათას მაყურებელს იტევს, “შემროკ როვერსის” სტადიონი “ტალა” - 6 ათასს, “ბოჰემიანსის” “დელიმაუნთ პარკი” - 12 ათასს, “სენტ პატრიკსის” “რიჩმონდ პარკი” - 5,300-ს, “შელბურნის” “ტოლკა პარკი” - 9,600-ს, ხოლო მთავარი არენა - “ავივა”, იგივე “ლენდსდაუნ როუდი” - 51 ათასს.

საინტერესოა, რომ დუბლინში ყველაზე ტევადი მაინც “კროუკ პარკია”, სადაც ეროვნული სახეობის - გელური ფეხბურთისა (ფეხბურთის და რაგბის ნაზავია) და ჰერლინგის (ჰოკეის ჯოხებით თამაშობენ) გუნდები თამაშობენ.

ამ სტადიონებზე ისეთი კარგი და მოვლილი საფარია, თამაში ერთი სიამოვნებაა. ამის შესახებ “ავივა სთედიუმის” პერსონალს ვკითხეთ და საინტერესო ამბავი გვითხრეს - რაგბის თამაში? რა პრობლემაა! სტადიონს მთელი მეურნეობა ემსახურება, საფარს წელიწადში სამჯერ(?!) ცვლიან, პერსონალი კი გვიან საღამომდე მოედანს უვლის და პრობლემებს აგვარებს, მოედანზე გასული მოთამაშე ამის ნიშანწყალს ვერ გრძნობს. აქ ბურთი ისე გორავს, როგორც საჭიროა.

ქართველები დუბლინში

ირლანდია-საქართველოს მატჩს ბევრი გულშემატკივარი დაესწრო. თუმცა გიბრალტართან ნაჩვენები ცუდი ფეხბურთის გამო, “ავივა” სრულად არ შევსებულა. ამის მიზეზი წინასწარ ვიცოდით. ირლანდიელები ქრისტეს ეკლესიაშიც ფეხბურთზე ლაპარაკობდნენ და ერთ-ერთმა თამაშამდე გვითხრა - ისეთი სუსტი ნაკრები გვყავს, დღეს საქართველო მოიგებსო...

ქართველი გულშემატკივარი “ავივასკენ” ამის იმედად დაიძრა. ცხადია, ხუთჯვრიანი დროშები, ირლანდიურებს ვერ აღემატებოდა, მაგრამ ქუჩაში საკმაოდ ბევრი ჩვენებური იყო.

თამაშის დღეს სიურპრიზის გარეშე არ ჩაუვლია - სტადიონისკენ მიმავალ გზაზე “ხუთჯვრიანი” დროშით ჩიკაგოელი ამერიკელი გავიცანით. თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის უნივერსიტეტი დაუმთავრებია და დუბლინში საქართველოს საქომაგოდ ჩამოსულიყო...

შარვალი აიწია და ფეხზე ამოსვირინგებული ქართული წარწერა გვაჩვენა - “სიკეთე არის სიძლიერე”. სიამაყით თქვა - ეს თენგიზ აბულაძის სიტყვებიაო! თან სახტადაც დაგვტოვა და თან უზომოდ გაგვახარა!

...ირლანდიელი ფანები თავის სტიქიაში იყვნენ. ვინც ბილეთი ვერ (თუ არ) იყიდა, თამაშის დროს გადაჭედილ (ნემსი რომ არ ჩავარდებოდა) პაბებში ადგილს ეძებდა, და მღეროდა ლუდით ხელში. და განა მარტო ახალგაზრდობა? ასაკოვანნიც არანაკლებ იყვნენ.

ჩაკვეტაძე?

საქართველოს ნაკრებისთვის ძირითადი შემადგენლობის ნებისმიერი მოთამაშის არყოფნა დიდი დანაკლისია, მაგრამ, როგორც ჩანს, გიორგი ჩაკვეტაძის ტრავმამ გუნდი კატასტროფულ ვითარებაში ჩააგდო.

ეს ბიჭი მეტოქის კართან თამაშს ამწვავებს, დაცვა სულ დაძაბულობაში ჰყავს და არაფრისგან მომენტს ქმნის. 19 წლის ჩაკვეტაძის არყოფნაში, ბევრი არაფრით გამორჩეული ირლანდიის ნაკრების კართან ხეირიანი მომენტი თითქმის ვერ შევქმენით.

ცხადია, დიდი დანაკლისია თორნიკე ოქრიაშვილისა და ჯანო ანანიძის არყოფნა. ოქრიაშვილმა “ავივაზე” ცოტა ითამაშა, მაგრამ “ანორთოსისში” წასვლამდე ჯერ სასურველ კონდიციებში არ არის და ამას ძალიან განიცდის. ჯანოს კი მუხლი გაუსივდა და შვეიცარიის შემდეგ “კრილია სოვეტოვს” დაუბრუნდა...
ანუ, საქართველოს ნაკრებს ორი საკვანძო მოთამაშე დააკლდა, მესამე სრული ძალით ვერ თამაშობდა და მოულოდნელი არ ყოფილა, ირლანდიელთა მეკარეს ბევრი საქმე რომ არ ჰქონდა.

ესე იგი, რა გამოდის - ჩაკვეტაძის არყოფნაში გოლი ვერ უნდა გავიტანოთ?! “ლელოს” ამ კითხვაზე ვლადიმირ ვაისს პირდაპირ არ უპასუხია, მაგრამ მიმიკით დაახლოებით ასე გამოუვიდა - აბა, მე ხომ არ შევალ და გავიტანო?!

აქვე, ერთს ვიტყვით: ვაისს პრესკონფერენციაზე მთლად ხელაღებით არ დაუდანაშაულებია ლორია, როგორც ეს მისი ფრაზიდან “ცოცხალ კედელზე” საუბრისას გამოჩნდა:

“გიორგი ლორიამ რამდენჯერმე რეალური გოლისგან გვიხსნა. თამაში კი “სტანდარტებით” წავაგეთ. “კედელი” არასწორად იდგა და ამიტომაც გავუშვით გოლი”.

ბოლოს ისევ ირლანდიით დავამთავროთ. ეს 5-მილიონიანი ქვეყანა საქართველოსთვის მაგალითია, როგორც სახელმწიფო და როგორც - საფეხბურთო სუბიექტი. თამაში თავადაც ნახეთ და ყველა კიდევ ერთხელ დარწმუნდებოდით, რომ ჩვენზე უკეთესი მოთამაშეები არ ჰყავთ. მაგრამ ყოველთვის გვიგებენ. ალბათ, იმიტომ, რომ თავის შესაძლებლობებს მაქსიმალურად იყენებენ.

ალბათ, ამიტომაც არის ლამაზი და სასურველი ქვეყანა ირლანდია, რომელიც ბუნებრივი სიმდიდრეებით საქართველოზე მდიდარი არ არის. მაგრამ მაინც წინ არიან, მათ შორის, ფეხბურთშიც.

როცა შენნაირი რესურსის მქონე ქვეყანა მუდამ გჩაგრავს, ამას “შემთხვევითობას” ვერ დაარქმევ...
მაგრამ იმედს მაინც ნუ დავკარგავთ...

სერგო კორძაია
თბილისი-დუბლინი-თბილისი

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
1281
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;