რით იყო განსაკუთრებული 2018 წელი: ხალხი სტადიონზე, ვაისის წვლილი და ორი ნაბიჯი ევროპამდე

წინასაახალწლო სურვილებიდან მთავარი აგვიხდა. ერთა ლიგაზე საქართველოს ნაკრებმა კარგად ითამაშა და ორი ნაბიჯიღა აკლია ევროპის ჩემპიონატამდე.

საფუძველი ჩაეყარა დიდი ოცნების ასრულებას. რაოდენ მტკიცეა ეს საფუძველი, მომავალმა უნდა გვითხრას. ფაქტი კი ისაა, რომ მთელი საფეხბურთო საქართველო მომავლის იმედით ცხოვრობს. ეს უკვე რაღაცას ნიშნავს...

ვინ თქვა, რომ სანტა არ არსებობს?!

საახალწლო სურვილები, თავისთავად ცხადია, ერთი წლის წინაც გვქონდა. მაშინ სანტა კლაუსს პირველ რიგში საქართველოს ნაკრების წარმატებული ასპარეზობა დავუკვეთეთ და მივიღეთ კიდეც. ერთა ლიგა რომ ჩვენი საუკეთესო შანსი იყო, ამას იმთავითვე ვხვდებოდით, მაგრამ ასე თუ გადავუვლიდით მეტოქეებს, ამას ვერაფრით წარმოვიდგენდით.

საქართველოს ნაკრებმა ერთი ამოსუნთქვით მოიგო ერთა ლიგის ჯგუფი და ისეთ დღეში ჩააგდო მეტოქეები, სადაც სამართალია, ერთად უნდა დაემდურონ ბედს, სანტას და იმ ხელს, ჯგუფში საქართველოს ნაკრები რომ არგუნათ მეტოქედ.

პრაქტიკულად ყველა მატჩი ჩავატარეთ მაღალ დონეზე და 2 ქულა დავკარგეთ მხოლოდ გასვლაზე, ანდორაში, სადაც მეტოქე გვეთამაშა ისეთ სტადიონზე, რომელიც ამ უსტადიონობის ხანაშიც კი შეგვიძლია მოვიძიოთ თბილისის რომელიმე კორპუსებიანი უბნის ეზოში.

მოკლედ, ერთის გარდა მოვიგეთ ყველა თამაში. გავუშვით მხოლოდ 2 გოლი და საფეხბურთო სამყაროს მძლავრად შევძახეთ, რომ თუნდაც ამ დონეზე შეგვიძლია პირველობა. და რაც მთავარია, ეს შეგვიძლია დომინანტური თამაშით და არა - წვალებით.

ახლა ერთა ლიგის ნახევარფინალში მეტოქედ გვყავს ბელარუსი. პრეზიდენტმა ალექსანდრ ლუკაშენკომ რაღაც აგდებით და გაურკვევლად ილაპარაკა საქართველოს ნაკრებზე. აგერ ბურთი და აგერ - მოედანი. ვნახოთ, ვისი აჯობებს.

ჰოდა, გასული ახალი წლის იმ სანტას, ჩვენი სურვილი რომ ჩააგდო თავის გვარიან ხურჯინში, ნამდვილად ვერ დავემდურებით...

როგორ არის... გიორგი ჩაკვეტაძე?

აღმოსავლეთ საქართველოში კაცი კაცს რომ შეხვდებოდა ძველ დროში, ასე მოიკითხავდა - ცოლ-შვილი და საქონელი როგორ გყავსო? ეს არ იყო შემთხვევითი. საქონელი უმნიშვნელოვანესი იყო ჩვენი გლეხის ცხოვრებაში. მერე მოკითხვამ ათასჯერ იცვალა ნირი. დღეს ფეხბურთის ქომაგები ერთმანეთს რომ შეხვდებიან, სანამ საკუთარ ამბავს იტყვიან და სხვისას მოიკითხავენ, გიორგი ჩაკვეტაძეზე ჩამოაგდებენ სიტყვას...

2018 წელი განსაკუთრებული იყო იმით, რომ ქართულ ფეხბურთში, როგორც იქნა, ისევ გამოჩნდა ჭეშმარიტი სახალხო ვარსკვლავი. კი, ჯერ ძალიან ახალგაზრდა, ჯერაც დასახვეწი და გასაუმჯობესებელი, მაგრამ მაინც სახალხო ვარსკვლავი თავისი სანაკრებო გმირობებით.

ერთა ლიგაზე საქართველოს ნაკრების შემადგენლობაში ჩაკვეტაძემ ითამაშა ისე, როგორც მისი ასაკის ბიჭები ვერ თამაშობენ და პრაქტიკულად მან “გააკეთა საჩვენოდ” თითქმის ყველა თამაში.

ჩაკვეტაძეს მსურველი გრანდების რიგი უდგას. დასასრული ყველაფერს აქვს და უნდა დამთავრდეს საქართველო დიდი ფეხბურთელის გარეშე. რად უნდა ბევრი სჯა-ბაასი და კამათი იმას, რომ კახა კალაძის შემდეგ ჩვენ აღარ გვყოლია ისეთი ფეხბურთელი, რომელიც საერთაშორისო მასშტაბებს შეიძენდა.

წლის ტენდენცია:  ხალხი სტადიონზე!

სტადიონზე ხალხი დაბრუნდა და ეს გასული წლის მთავარი ტენდენცია იყო. ჩვენი ნაკრების ყველა თამაშმა გადაჭედილი ტრიბუნების ფონზე ჩაიარა “დინამო არენაზე”. ვისთვის თამაშობენ ფეხბურთს? ამაზე ერთადერთი პასუხი არსებობს - გულშემატკივრებისთვის. ხალხს უნდა სანახაობა. მან მიიღო ეს სანახაობა და დააფასა.

ჩვენ ერთხელაც დავრწმუნდით, რომ საქართველო არის საფეხბურთო ქვეყანა და საკმარისია პატარა ნაპერწკალი, რომ ალი ისევ აალდეს. ცეცხლი დანთებულია. მას ახლა ჩაქრობა კი არა, პირიქით, სულის შებერვა და მოფრთხილება სჭირდება იმისათვის, რომ არ ჩაქრეს.

არადა, ეს ნამდვილად არ უნდა მოხდეს, რადგან ახალგაზრდა და მზარდი ნაკრები გვყავს, რომელმაც კი არ უნდა მოუკლოს, პირიქით, უნდა მოუმატოს თამაშს და შედეგებს.

ვაისის წვლილი

საქართველოს ნაკრებმა მსოფლიოს ჩემპიონატის შესარჩევი ციკლი რომ ჩააგდო, ფეხბურთის ფედერაცია დილემის წინაშე დადგა - გაეშვა თუ დაეტოვებინა ვლადიმირ ვაისი. სლოვაკი სპეციალისტის ხელში მუნდიალის შესარჩევ ციკლში  ნაკრებს ჰქონდა ნორმალური თამაშები, მაგრამ ისე მოხდა, რომ ერთი კინკილა მოგებაც ვერ გავახერხეთ.

ფეხბურთის ფედერაციამ, ბევრი იფიქრა თუ ცოტა, არ იჩქარა, ენდო ვაისს და ავანსად შესთავაზა ახალი კონტრაქტი. ძველის ნდობა სანანებლად არ გაგვიხდა: ვაისის ხელმძღვანელობით საქართველოს ნაკრებმა ერთა ლიგაზე რაც ქნა, ამაზე აღარ ვილაპარაკებთ.

ჩავიხედოთ სარკეში

წლევანდელი ევროტურნირები ისე ჩამთავრდა, ტრადიცია არ დაირღვა და ვერცერთმა ქართულმა კლუბმა ვერ შეაღო ევროპული ტურნირების ჯგუფური ეტაპის კარი.

ევროთასებს უსახელოდ დაემშვიდობნენ თბილისის “დინამო” და “სამტრედია”. პირველი - ვიღაც “დუნაისკა სტრედასთან”დამარცხდა, მეორემ კი ფინანსურად ძლიერ, თუმცა მაინც დაბალი კლასის “ტობოლს” მოუხარა ქედი, სადაც ფეხბურთს მხოლოდ ჯაბა კანკავა და ნიკა კვეკვესკირი თამაშობდნენ.

ჩვეულად მაგრად იბრძოლა “ჩიხურამ” და თავისზე გაცილებით ძლიერ “ბეითარს” ასროლინა კუდით ქვა, თუმცა სლოვენიური “მარიბორის” გასამწარებლად აღარც რესურსი ეყო და აღარც ძალა, რაც სავსებით ბუნებრივია.

ყველაზე ყოჩაღად ითამაშა ქუთაისის “ტორპედომ”. კახა ჩხეტიანის გუნდი ჩემპიონთა ლიგაზე “შერიფს” გადაეყარა და ორმატჩიან დუელში წააგო. მერე ფარერული ბარიერი დაძლია და ზედ ალბანური “კუკეშიც” მიაყოლა. ევროპალიგის ჯგუფამდე ბოლო ბარიერი გადაულახავი აღმოჩნდა. ბულგარულმა “ლუდოგორეცმა” შანსი არ დაგვიტოვა.

ევროპალიგის ჯგუფში, სხვებს რომ თავი დავანებოთ, ლუქსემბურგული “დუდელანჟი” მოხვდა. ამით ყველაფერია ნათქვამი. თუ ჩვენ იქ ყოფნა გვინდა, მინიმუმ ისეთი გუნდი უნდა გავაკეთოთ, როგორებიც “შერიფი” და “დუდელანჟი” არიან. სხვანაირად განსაკუთრებული იღბალი დაგვჭირდება.

სარკეები მრავლად მოგვიტანეს “ტობოლმა”, “დუნაისკა სტრედამ”, “შერიფმა” და “ლუდოგორეცმა”. მთავარია, ჩახედვა  არ დაგვეზაროს...

სახელმწიფო რომ არა...

ჩვენი კლუბები ისევ სახელმწიფოს შეჰყურებდნენ ხელში. გავრისკავთ და დავწერთ - რომ არა სახელმწიფო, ეროვნულ ჩემპიონატს ან ვერ ჩავატარებდით, ან ამ ტურნირში უპრეცედენტოდ ცოტა კლუბი ითამაშებდა.

ქართული საფეხბურთო თემის კულუარებში ყველაზე პოპულარული თემაა არა მომავლის სტრატეგია-განვითარება, ან ტრანსფერები, არამედ ის, თუ როდის ჩარიცხავს ფონდი ფულს ამა თუ იმ კლუბის ანგარიშზე.

რას ვიზამთ, ეს მწარე რეალობაა და არც არავის გამტყუნება ეგების. როცა შენ არ იცი, რა და როგორ მიიტანო სახლში, როცა შენ გყავს ოჯახი და გჭირდება ფული, ვერ იფიქრებ ხანგრძლივ პერსპექტივებზე.

წლის ტრანსფერი არა, მაგრამ წლის გოლები

2018  წელს ქართველი ფეხბურთელის მონაწილეობით არ შემდგარა ისეთი ტრანსფერი, რომელზეც განსაკუთრებით უნდა დაიწეროს. იყო ჩვეულებრივი მიდი-მოდი, ოღონდ, გრანდების გარეშე. მომავალ წელს ეს ტრადიცია უნდა დაირღვეს.

მანამდე კი ნაკრების წარმატების შემდეგ ალბათ ყველაზე მეტად ქართველი ფეხბურთელების მიერ გატანილი გოლებით თუ ვიამაყებთ. მაგალითად, ულამაზესი გოლი შეაგდო თორნიკე ოქრიაშვილმა ევროპალიგაზე, “სევილიასთან”, იმ სტილში, როგორც - ადრე, “ზენიტის” კარში. ამ ორ გოლს საერთო ის ჰქონდა, რომ ორივე გამარჯვება მოუტანა ოქრიაშვილის გუნდს. და ამ გუნდმა, “კრასნოდარმა”, ოქრიაშვილი გუნდიდან გაუშვა.

ის არ დაიკარგება და მალე იპოვის ახალ კლუბს, ისევე, როგორც ჯანო ანანიძე, ვინც ძალიან ახლოსაა “სპარტაკის” დატოვებასთან.

რა თქმა უნდა, გასულ წელს ქართველ ფეხბურთელებს აკლდათ სტაბილურობა. რა თქმა უნდა, მათ ხშირ შემთხვევაში აკლდათ სათამაშო პრაქტიკა, რა თქმა უნდა, მათგან ხშირ შემთხვევაში მეტს ველოდით, მაგრამ ეს წელი უკვე წარსულია და მომავალს მივანდოთ უკეთესობა!.

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
1142
მკითხველის კომენტარები / 1 /
რაჭველი
0
ვაისი ასეთი მაგარი მრთვნელი იყო წინა წლებშიც მარგამ
მაშინ მეტოქეები საშულო დონის ნაკრებები გვყავდა წელს
კი ყველაზზე დაბალი დონის გუნდები და მაინც მოახერხა
ანდორასთან ჩაგდება.
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;