როგორ გააჩერა გელა კეტაშვილმა ოლიმპიადის ფინალში ბრაზილიელი რომარიო [VIDEO]

1988 წელს საბჭოთა კავშირის ნაკრებმა ოლიმპიადის ფინალში ბრაზილია დაამარცხა. იმ დღეს მთელი საქართველო ხარობდა. გელა კეტაშვილმა გადამწყვეტ შეხვედრაში დიდებულად ითამაშა და თვით მრისხანე რომარიო არ გაანძრია. კეტაშვილი ერთადერთი ქართველი ფეხბურთელია, ვინც ოლიმპიური ოქროს მედალი მოიგო. რა თქმა უნდა, იმ დიდი მატჩის გახსენება სწორედ მას ვთხოვეთ.

სსრკ
2
ბრაზილია
1

1988 წლის 1 ოქტომბერი. სეული
გოლები: 0:1 რომარიო (29), 1:1 დობროვოლსკი (60,პენ), 2:1 სავიჩევი (103)
საბჭოთა კავშირი: ხარინი, კეტაშვილი, კუზნეცოვი, დობროვოლსკი, ლიუტი (115. სკილაროვი), იაროვენკო, ტატარჩუკი, მიხაილიჩენკო, ლოსევი, გორლუკოვიჩი, ნარბეკოვასი (46. სავიჩევი)
მთავარი მწვრთნელი: ანატოლი ბიშოვეცი
ბრაზილია: ტაფარელი, ჟორჟინიო, კარეკა, რომარიო, ანდრე კრუზი, ლუის კარლოსი, ალოიზიო, მილტონი, ნეტო (73. ედმარი), ანდრადე, ბებეტო (75. ჟოაო პაულო)
მთავარი მწვრთნელი: კარლოს ალბერტო სილვა
გაფრთხილება: კეტაშვილი, ტატარჩუკი, გორლუკოვიჩი – კარეკა, ლუის კარლოსი, ალოიზიო
არბიტრი: ჟერარ ბიგე (საფრანგეთი)

 "თავადაც არ მჯეროდა, ოლიმპიადაზე თუ ვითამაშებდი. ტრაბახით არ ვამბობ, იმ ნაკრებში შეუცვლელი კაცი ვიყავი, მაგრამ ფეხბურთი და ტრავმები ვის გაუყვია? "შახტიორთან" შეხვედრაში ერთხელ მოტეხილი კოჭი მეორედ მოვიტეხე. თვენახევარი რჩებოდა ოლიმპიადამდე. მოსკოვში ხაზი გადამისვეს, მორჩა კეტაშვილის ოლიმპადაო.

მაშინ ძალიან პოპულარული იყო გადაცემა "საფეხბურთო მიმოხილვა". ცალკე რუბრიკა მიეძღვნა ჩემს ტრავმას. მგონი, ახლაც უნდა იყოს შემონახული ეს კადრები. მოკლედ, ყველას ეგონა, რომ ოლიმპიადამ გვერდით ჩამიარა.

ძალიან ცუდად ვიყავი. თუ გახსოვთ, ძველი ტრავმატოლოგიური საავადმყოფო იყო ჯავახიშვილი ქუჩაზე. ვწევარ იქ, საშინელი ტკივილები მაქვს. გავახილე დილით თვალი, იღება კარები და შემოდის ოლიმპიური ნაკრების ექიმი, ზურაბ ორჯონიკიძე. სპეციალურად გადმოფრინდა თბილისში, ჩემი ტრავმის ამბავი რომ გაიგო.

გადავფრინდით ეგრევე მოსკოვში. კლინიკაში დავიწყე მკურნალობა. ექიმი იყო ძალიან ცნობილი - მირონოვი. ყველაფერი გააკეთეს, შეუძლებელიც კი. მოკლედ, წავედი ნაკრებთან ერთად ოლიმპიადაზე. შეკრება იაპონიაში გვქონდა და იქ რომ ჩავედი, ხელჯოხებით ვიყავი, ამომავალი მზის ქვეყანაში გავიარე ფეხზე. თავიდან ძალიან ცუდად ვიყავი ფსიქოლოგიურად. ამ ტრავმამ "დამანგრია". მერე მივხვდი, რომ იყო შანსი და ამ შანსისათვის ბოლომდე უნდა მებრძოლა.

4 მატჩი ვითამაშე შეკრებაზე. თანდათან მემატებოდა სათამაშო დრო. თავს არ ვზოგავდი. ეგაა, გუნდი რომ ვარჯიშობდა, მე ხშირად ვიწექი ამ დროს. ტკივილები კიდევ მქონდა, მაგრამ იმდენად დიდი იყო სურვილი, რომ საკუთარ თავს ვჯობნიდი.

მოგეხსენებათ, იტალიის ნაკრებს მოვუგეთ ოლიმპიადის ნახევარფინალში. 23 წელი სწორედ იმ დღეს შემისრულდა. სტადიონის დიქტორმა თამაშის დაწყების წინ გამოაცხადა, საბჭოთა კავშირის ორი ნომერი, გელა კეტაშვილი იუბილარიაო. მთელი სტადიონი ადგა და ტაში დამიკრა. იმ წუთში ტკივილი დამავიწყდა.

იტალიას რომ მოვუგეთ, საპრიზო ადგილები გავინაღდეთ. ამას გვისახავდნენ ამოცანად და ახალგაზრდა კაცის ამბავი ხომ იცით, შესრულებულად ჩავთვალეთ ამოცანა. ოლიმპიურ სოფელში რომ მივედით, ისე დავიქსაქსეთ, რომ ანატოლი ბიშოვეცმა სადილზეც კი ვერ შეგვკრიბა.

   ↵თენგიზ სულაქველიძე: ლობანოვსკი მეძახის და მეუბნება, მარადონა უნდა დაიჭიროო! [VIDEO]

გაგიჟდა კაცი. მიხვდა, რაღაც არაორდინალური უნდა ექნა. შეკრიბა მთელი გუნდი და წაგვიყვანა ინჩხონის პორტში. იქ მაშინ საბჭოთა გემი იდგა და ამ გემზე იყო მთელი ბომონდი. აღარც კი ვიცი, ვინ ჩამოვთვალო - პუგაჩოვა, ვინოკური...

ბიშოვეცმა გვითხრა, ეს ფინალი ამ ნაკრების ბოლო თამაშია, ამის შემდეგ ვიშლებით და ისე გავაკეთოთ, რომ ყველა პირნათელი ვიყოთ ერთმანეთთანო. მაგარი სიტყვები გვითხრა. მორჩა კრება. ვარ ჩემთვის კაიუტაში და მასაჟისტი შემოვიდა, ბიშოვეცი გეძახისო. შევედი მასთან. მეუბნება, ვიცი, დაბადების დღე რომ გქონდა და საჩუქარი მოგიმზადეო. რომ არ მოგატყუოთ, კი გამიხარდა.

საჩუქარს ველოდები და ნახაზებით სავსე დაფა ამოიღო. ბრაზილიელთა 10 ნომერს დაადო ხელი და მითხრა, ეს რომარიოა, ყველაზე სახიფათო ფორვარდი მათი შემადგენლობიდან, ესაა ჩემი საჩუქარი, ეს უნდა დაიჭიროო...

ძალიან ძლიერი ფორვარდი იყო. წამიერი უყურადღებობა და ეგრევე გაიტანდა. ხვლიკივით იყო. მე მითამაშია კლინსმანის, პაპენის, ეკლიაერის, ლაუდრუპების, ბუტრაგენიოს წინააღმდეგ, მაგრამ ის სხვა იყო...

არ მინდა, ვინმე ტრაბახში ჩამომართვას და, მგონი, კი გავაჩერე რომარიო. ბრაზილიელთა ერთადერთი გოლი სწორედ მან შეაგდო, მაგრამ აქ იყო ერთი "მაგრამ". მისი მეურვეობა მევალა ყველა სიტუაციაში სტანდარტების გარდა. სტანდარტებისას ბრაზილიელთა მეორე, ტანმაღალი ფორვარდი უნდა დამეჭირა. ისე მოხდა, რომ პირველ ტაიმში სტანდარტის მერე რომარიოს ლოსევი დაუდგა და იმანაც შეაგდო.

შესვენებაზე ბიშოვეცს პირდაპირ ვუთხარი, ან მე ჩამაბარეთ ეს რომარიო ბოლომდე, ან საერთოდ შემცვალეთ – მეთქი. დამიჯერა. ძალიან ძლიერი ფორვარდი იყო. წამიერი უყურადღებობა და ეგრევე გაიტანდა. ხვლიკივით იყო. მე მითამაშია კლინსმანის, პაპენის, ეკლიაერის, ლაუდრუპების, ბუტრაგენიოს წინააღმდეგ, მაგრამ ის სხვა იყო...

ანგარიში თერთმეტმეტრიანით გავათანაბრეთ. მიხაილიჩენკომ მოიპოვა პენალტი და დობროვოლსკიმ შეაგდო. გოლის შემდეგ ყველას გვჯეროდა, რომ მივიგებდით. მეორე გოლისას მე გავაკეთე საგოლე გადაცემა. მოგეხსენებათ, ორი დამატებითი ტაიმი ვითამაშეთ. პირველი დამატებითი ნახევარი რომ მორჩა, ისე ვიყავი დაღლილი, თამაში დასრულებული მეგონა. ზეიმი დავიწყე. ბიჭებმა გამაჩერეს, ჯერ ადრეაო. მეორე დამატებითი ტაიმი ისე მახსენდება, როგორც კოშმარი. გავძელით. ძალიან გავიხარეთ, თუმცა ზოგიერთ ქართველ დიდ სპორტსმენს სულაც არ გახარებია ჩემი წარმატება.

პრემიებს რაც შეეხება, ისე იყო გაწერილი, რომ ძირითადის 11 ფეხბურთელს სხვა ნიხრი ჰქონდა და სხვებს სხვა, მაგრამ ჩვენ ერთი ოჯახი ვიყავით და ზუსტად გავყავით ეს ფული ყველაზე. ზუსტად 6430 მანეთი შეგხვდა თითოს და კიდევ, ახალთახალი "ვოლგები" დაგვირიგეს.

მერე საქართველოს რომ გაუჭირდა და ჩვენი ქვეყანა ომში ჩაება, საქართველოს ძლიერებისათვის ჩავაბარე ოლიმპიური ოქროს მედალი. ქვეყანას უჭირდა, ბიჭები საქართველოსათვის კვდებოდნენ და რა მედალზეა აქ საუბარი?

მერე ის მედალი სარფის საბაჟოზე გადადიოდა, ვახტანგ ქორიძე მუშაობდა იმ დროს საბაჟოზე, ჩვენი სასიქადულო ფეხბურთელი... აღარც მინდა ყველაფრის მოყოლა. 2013 წელს დავიბრუნე ის მედალი. დიდი მადლობა ამისთვის გურამ ოდიშარიას. ახლა ჩემთან მაქვს, სახლში...

7337
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები