როცა კრიზისი იწყება მმართველი რგოლიდან... ანუ ვინ არიან ქართული კლუბების პრეზიდენტები?

დღეს ჩვენს ფეხბურთში იმდენი პრობლემაა, ჩამოთვლა რომ დაიწყო, მთელი საგაზეთო ნომერი არ გეყოფა. ამიტომ, თანდათანობით უნდა მივყვეთ მათ წამოწევასა და გამოსავლის გზების ძებნას...

ასე იყო, ასე არის და ასე იქნება: ხელმძღვანელის როლი უდიდესია ყველა ქვეყნის, ოჯახისა თუ საფეხბურთო კლუბის წარმატებაში. რამდენიც უნდა ვილაპარაკოთ გუნდურ პრინციპებსა და ძალაუფლების გადანაწილებაზე, მაინც ასეა: მმართველის პასუხისმგებლობა და წვლილი უდიდესია.

საიდუმლო არავისთვისაა: დღეს არაერთ ქართულ კლუბს მხოლოდ პირობითად ჰყავს პრეზიდენტი თუ ხელმძღვანელი. ამას რომ ვწერთ, ვგულისხმობთ არა მხოლოდ კერძო კლუბების ხელმძღვანელთა დიდ ნაწილს, არამედ იმათაც, ვინც სახელმწიფო კლუბების სათავეშია.

რაკი კლუბის პრეზიდენტს პასუხისმგებლობა ეკისრება ყველაფერ იმაზე, რაც ხდება გუნდში და ის უნდა შეეგუოს იმასაც, რომ თუ მას წარმატების შემთხვევაში შეაქებენ, წარუმატებლობის დროს მძაფრად გააკრიტიკებენ.

ქართული კლუბების დღევანდელ მდგომარეობას ზერელედაც რომ გადახედო, მაშინვე მიხვდები, რომ კრიზისი იწყება მმართველი რგოლიდან. მაგრამ კრიზისიცაა და კრიზისიც. რა თქმა უნდა, იდეალური სიტუაცია არც მმართველობის ქვედა რგოლებშია.

მოდი, აქედანვე შევთანხმდეთ იმაზე, რომ კლუბის პრეზიდენტის ან მმართველის ფუნქცია ვერაფრით იქნება მხოლოდ სახელმწიფოს მიერ გამოყოფილი თანხის ათვისება. მეორე საკითხია, რამდენად წარმატებით ხდება თუნდაც ამ ფუნქციის შესრულება, მაგრამ ასეც რომ იყოს, ეს ვერაფრით იქნება საკმარისი და მისაღები.
საქართველო, ალბათ, ერთადერთი ქვეყანაა დედამიწის ზურგზე, სადაც უმრავლეს შემთხვევაში სეზონი ისე ჩაივლის, კლუბის პრეზიდენტები და მმართველები პრაქტიკულად არაფერს ხარჯავენ გუნდში კვალიფიციური ფეხბურთელების მისაყვანად. რახანია, შიდაქართულ საფეხბურთო სივრცეში ტრანსფერი, ამ სიტყვის კლასიკური გაგებით, არ განხორციელებულა.

ჩვენი კლუბების ყოფა აგებულია თავისუფალი აგენტების აქეთ-იქეთ სიარულზე, რომელთა გადაბირების სანაცვლოდ გადასახდელი არაფერია, მათი შენახვა კი ხდება გუნდიდან წასული მოთამაშის მიერ გამოთავისუფლებული თანხის ხარჯზე.

როგორ მენატრება, დავწერო, რომ ამა თუ იმ ქართულმა კლუბმა რომელიღაც ფეხბურთელის სანაცვლოდ რაღაც თანხა გადაიხადა. ინატრე, რამდენიც გინდა - რაც არ ხდება, იმას ვერაფრით მოიგონებ.

სამწუხაროდ, ჩვენში ჩამოყალიბდა კლუბის მმართველთა კასტა, რომელიც ისე ჭრის და კერავს, როგორც თავად მოეპრიანება. რა თქმა უნდა, თუნდაც საქართველოში კლუბის პრეზიდენტობა გულისხმობს დამოუკიდებლობის გარკვეულ და არცთუ მცირე ხარისხს, მაგრამ ყველა პრეზიდენტი ვალდებულია გულშემატკივართან, რომელიც ჩახედული უნდა იყოს მიმდინარე პროცესებში, უნდა იცოდეს, რა ხდება და რა არ ხდება გუნდში, რომელსაც ქომაგობს...
გამოსავალს მე ასე ვხედავ: თუნდაც წელიწადში ორჯერ კლუბის პრეზიდენტი უნდა წარსდგეს გულშემატკივრებისა და მედიის წინაშე, უნდა გახმოვანდეს (ზოგადად მაინც) სატრანსფერო პრიორიტეტები და უნდა ითქვას ისიც, თუ რა თანხის დახარჯვას აპირებს შემადგენლობის გასაძლიერებლად.

ასეა უცხოეთში. ყველა სოლიდური კლუბი ზამთრისა თუ ზაფხულის სატრანსფერო ფანჯრის გახსნამდე ამცნობს ქომაგს, დაახლოებით რამდენი მილიონის დახარჯვას აპირებს სატრანსფერო ბაზარზე.

ძალიან კარგად გვესმის, რომ უცხოური კლუბების მიერ დაანონსებულ მილიონებს ვერ შევწვდებით, მაგრამ აქ მთავარია ფორმა და იმის ხაზგასმა, რომ კლუბის პრეზიდენტი თუ სხვა ტიპის მმართველი ქომაგისა და საზოგადოების წინაშე ვალდებულია, რაღაც ანგარიში ჩააბაროს...

სამწუხაროდ, პირადად მე ასეთ დამოკიდებულებას საქართველოში ვერ ვხედავ და, მგონი, ვერც მკითხველი უნდა ხედავდეს. არაერთხელ მოგვისმენია ზეპირი დაქადნება იმის შესახებ, რომ აი, მოახლოვდება თუ არა ევროთასები, ლეგიონერებს ჩამოვიყვანთ და სულ სხვანაირი, უფრო ძლიერი გუნდი გვეყოლებაო. მერე გავა, მოგვადგება კარს ეს ევროთასები, გავდივართ სათამაშოდ და მორიგი იმედგაცრუების მომსწრენი ვხდებით...

არადა, უცხოეთში სულ სხვა სიტუაციაა. 5 მილიონით ნაკლებიც რომ დახარჯოს კლუბმა, არც მედია ისვენებს და არც ქომაგი. ბოლომდე მისდევენ კვალს. კლუბების ხელმძღვანელობას მოსვენების საშუალებას არ აძლევენ...

ჩვენ ჩვენი წილი პასუხისმგებლობა ნამდვილად გვეკუთვნის, გულშემატკივარიც რაღაცნაირად ინდიფერენტული გახდა ქართულ ფეხბურთში მიმდინარე მოვლენების მიმართ, უმრავლესობას ხელი აქვს ყველაფერზე ჩაქნეული და აქვს შეგრძნება, რომ რაც უნდა მოხდეს, უკეთესობისკენ მაინც არაფერი შეიცვლება.
ევროპული კლუბების განვითარებას და თუნდაც იქაური საკლუბო ფეხბურთის მაჯისცემას რომ შეხედავ, ძალიან ძნელია, სასოწარკვეთამ არ შეგიპყროს, მაგრამ არ უნდა დაგვავიწყდეს, რომ არც ცხოვრებაში და არც ფეხბურთში არ არსებობს გამოუვალი სიტუაციები.

მთავარია, ოდესმე დავიწყოთ, რაღაც წერტილი გავიხადოთ ათვლის წერტილად და ერთად ვნახავთ, რომ საშველი აუცილებლად მოვა. მოვა, რადგან ფეხბურთშიც და ცხოვრებაშიც ასეა - ვინც ეძებს, ის აუცილებლად პოულობს.

კარგია, ამ ზამთარს ჩვენი კლუბების ტრანსფერები ოდნავ იმაზე უკეთესია, ვიდრე აქამდე იყო, მაგრამ ეს ჯერ მხოლოდ ზღვაში წვეთია.

დღევანდელ წერილში ძალიან აქტუალურ და საინტერესო თემას შევეხეთ. ვინ არიან დღეს კერძო ქართული კლუბების ხელმძღვანელები, რას აკეთებენ ისინი და შეიძლება თუ არა, რომ მათ საქმე უკეთესად გააკეთონ?

ტარიელ ხეჩიკაშვილი
(საბურთალო)

კარგა ხანია, ფეხბურთი და სპორტი მისი ცხოვრების მთავარი კრედოა. სპორტის ყოფილმა მინისტრმა ტარიელ ხეჩიკაშვილმა ჯერ კიდევ წლების წინ მოჰკიდა ხელი „საბურთალოს“ და პატარა საფეხბურთო სკოლიდან საქართველოს ჩემპიონობამდე მიიყვანა. „საბურთალო“ ერთ-ერთი მოწინავეა საქართველოში ინფრასტრუქტურის თვალსაზრისით და საათივითაა საქმე აწყობილიო, ამ კლუბზე თუ ითქმის. ნორმალური ლეგიონერები და კარგი ქართველები, მცოდნე მწვრთნელი - „საბურთალო“ მალე ისტორიაში პირველად გავა ევროთასებზე, ითამაშებს ჩემპიონთა ლიგაზე და ბევრი რამ სწორედ იქ გამოჩნდება.

რომან ფიფია
(დინამო თბილისი)

წლებია, „დინამოს“ სათავეში დგას. კლუბის განვითარების რამდენიმე გზა მოსინჯა. მის საქმიანობას კრიტიკა არასოდეს მოჰკლებია და, ალბათ, ხშირად სამართლიანადაც, მაგრამ მეორე მხრივ, რომან ფიფიამ ქართულ ფეხბურთს აჩუქა „დინამოს“ აკადემია, ამ აკადემიამ კი ყველას ერთად გვაჩუქა თუნდაც გიორგი ჩაკვეტაძე.

ფიფია ერთხელაც შეუყვა განვითარების ესპანურ ვექტორს. ამ პროექტის სათავეში ჩისკო მუნიოსი დგას - ახალი „დინამოს“ ისტორიაში საუკეთესო ლეგიონერი. მოკლედ ვნახოთ, რა და როგორ იქნება.

ზაალ ჩაჩავა
(ტორპედო)

შემადგენლობის თვალსაზრისით, ერთ-ერთი უძლიერესი ქართული კლუბის პრეზიდენტია. ფაქტია, ქუთაისში ფული იხარჯება. ეგაა, კლუბის სლოვაკმა ექსლეგიონერებმა მწარე რამეები თქვა ქუთაისურ ყოფაზე, მაგრამ ასეთები არ გვიკვირს. ვინ იცის, რა ხდება კლუბის შიდა სამზარეულოში და ისიც უნდა დავუშვათ, რომ ეს დიდწილად გაბრაზებული ფეხბურთელის ნათქვამი იყოს.

ჟამიდან ჟამამდე ფინანსურ კრიზისსა და ჩინელი ინვესტორის წასვლაზეც ითქმება ხოლმე, მაგრამ ქართული მასშტაბებით მართლა გამორჩეული მწვრთნელის, კახა ჩხეტიანის გუნდმა თურქული შეკრებაც დაგეგმა და ნორმალურ ფეხბურთელებსაც იმატებს. სხვისი არ ვიცი და, პირადად მე ზაალ ჩაჩავას მუშაობას წარმატებულად ვაფასებ - საშინაო და საგარეო ასპარეზზე მიღწეული შედეგები (რა თქმა უნდა, აქ ყველაფერი შედარებითია და მცირე პროგრესსაც ვითვალისწინებთ) სწორედ ამას მეტყველებს.

გურამ რუხაძე
(ვიტ ჯორჯია)

ყველაზე „ძველი“ პრეზიდენტი ქართულ ფეხბურთში. წლებია, გურამ რუხაძე, აღზევებისა თუ დაცემის ჟამს, კედლად უდგას „ვიტ ჯორჯიას“. რა თქმა უნდა, კოლოსალურ თანხებს არ ხარჯავს, მაგრამ რასაც ხარჯავს, ძალიან ზომიერად, მიზანმიმართულად და ხარისხიანად. „ვიტ ჯორჯია“ საქართველოს ჩემპიონატის უმაღლეს ლიგას დაუბრუნდა და ეს არ უნდა იყოს შემთხვევითი ამბავი.

ებრაელი ინვესტორები
(დილა)

ამ დროისთვის „დილამ“ ჯერ ვერ შეძლო მთავარი მისიის შესრულება და ევროტურნირებზე გასვლა, მაგრამ ქართულ დონეზე მაინც ამბობს თავის სიტყვას, ოღონდ, ძირითადად - ლეგიონერების ხარჯზე. ფაქტია, დღეს ის ქართულ სინამდვილეში ყველაზე განსხვავებული კლუბია. აგერ, გუნდის ლიდერი ლეანდრო რიბეირო ტირასპოლის „შერიფში“ წავიდა. ლეგიონერები მიდიან და მოდიან. ადგილ-ადგილ მათში კარგი ბიჭებიც გამოერევიან ხოლმე. ეგაა, „დილას“ შემადგენლობა ხშირად იცვლება, რაც ვერ იქნება სტაბილურობის გარანტია სტაბილურობის გარეშე კი შედეგი ვერ მოვა.

ლექსო თოფურია
(ლოკომოტივი)

„ლოკომოტივი“ ძალიან სწორად მუშაობს. თანამედროვე ქართულ სინამდვილეში ეს, ალბათ, ერთადერთი სწორი გზაა. გასაგებია, რომ ის არ უკავშირდება საკლუბო მწვერვალების დაპყრობას, მაგრამ „ლოკო“ იმას მაინც ახერხებს, რომ ნიჭიერი ახალგაზრდა ფეხბურთელებს აფრთიანებს და მერე უცხოეთში უშვებს სათამაშოდ. კი, „რკინიგზელები“ ვერ აჩვენებენ დიდ შედეგებს, მაგრამ რომელი ქართული კლუბი ახერხებს ამას?

ბესო ჩიხრაძე
(გაგრა)

მან „გაგრა“არაერთ ქარტეხილს აარიდა. ზუსტად ვიცი, იყო დრო, ბესო ჩიხრაძეს არ ულხინდა, მაგრამ კლუბი არ მიატოვა, შეინარჩუნა და ასე გვგონია - ჩვენ გაგრაში სწორედაც რომ „გაგრასთან“ ერთად დავბრუნდებით. „გაგრამ“ უკვე მოიგო საქართველოს თასი, ითამაშა ევროტურნირებზე, წინა სეზონში კი კინაღამ მეორედ შესწვდა სათასო ტრიუმფს.

ილია კოკაია
(ზესტაფონი)

ერთ დროს „ზესტაფონს“ ფიანდაზად ჰქონდა დაგებული ქართული საფეხბურთო ბილიკები. ახლა სხვა დრო და რეალობაა - გუნდი რანგით ყველაზე დაბალ ქართულ ლიგაში თამაშობს. როგორ და რატომ, ეს ძალიან ვრცელი და წინააღმდეგობებით სავსე თემაა, სადაც ყველას თავისი აზრი და სიმართლე აქვს. ილია კოკაია, როგორც კლუბის მფლობელი, მაინც არ დგას გვერდზე. ზესტაფონში ქართულ საფეხბურთო ელიტაში დაბრუნებას ელიან...

...რა თქმა უნდა, ქართულ ფეხბურთში დღეს სხვა პრეზიდენტებიც არიან, მაგრამ ჩვენ დავწერეთ იმათზე, ვინც წლების განმავლობაში თავისი ნიშა დაიკავეს ქართულ ფეხბურთში. რა თქმა უნდა, ასეთი ხალხი მეტი სჭირდება ჩვენს ფეხბურთს...

ვაჟა სიმონიშვილის კარიკატურა

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
1779
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;