როცა სხვა გზა არ იყო... ანუ როგორ და რატომ დარჩა ვაისი?

საქართველოს ეროვნულ ნაკრებს კვლავ ვლადიმირ ვაისი გაწვრთნის. ასე იქნება მიმდინარე წლის ბოლომდე და რა იქნება მომავალში, ამას ყველა ერთად ვნახავთ. სწორედ სლოვაკი მწვრთნელი უთავკაცებს ჩვენი ქვეყნის უპირველეს გუნდს ბელარუსთან ეპოქალური მნიშვნელობის მატჩში და თუ ჩვენი ნაკრების ბედისწერის ჩარხი წაღმა დატრიალდა, ის დამოძღვრავს გუნდს ჩრ. მაკედონიასა ან კოსოვოსთან ფინალურ ჯახში...

იმ შემთხვევაში, თუ საქართველოს ნაკრები ევროპის ჩემპიონატზე გავა, სწორედ ვაისი იდგება ჩვენი გუნდის საჭესთან უკვე მრავალტანჯულ და თარიღშეცვლილ ევროპის ჩემპიონატზე. ეს ლოგიკურია: სანაკრებო მოსავალი იმან უნდა მოიმკოს, ვინც დათესა და თესლი გააღვივა...

სხვა გამოსავალი არ გვქონდა...

საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციას ჩვენგან ჯანსაღი კრიტიკა არასოდეს დაჰკლებია. ასე იყო ადრე, ასეა ახლაც და ასე იქნება მომავალშიც, ვინც არ უნდა იდგეს ჩვენი ფეხბურთის სათავეებთან. ეგაა, ამ შემთხვევაში ნამდვილად ივარგეს ქართული ფეხბურთის სახლის ბინადრებმა და კონკრეტულ მომენტში ისე მოაწყვეს სანაკრებო საქმე, რომ მათზე საკრიტიკოდ ძნელად თუ ვინმეს მოუბრუნდება ენა.

100-პროცენტიანი ალბათობით შეგვიძლია ვთქვათ, რომ ვლადიმირ ვაისს, თავისი სამწვრთნელო წონიდან გამომდინარე, უსათუოდ ექნებოდა საკმაოდ კარგი შეთავაზებები. ჩვენი ფედერაციის მესვეურები ერთხმად ამტკიცებენ - ვაისისა და ჩვენი სურვილები ერთმანეთს დაემთხვაო, მაგრამ ჩვენ კარგად ვიცით - მწვრთნელი მაშინ თანხმდება ამა თუ იმ შეთავაზებას, როცა ის მისთვის მისაღებია, როცა მოლაპარაკების პროცესი კარგად მიდის, როცა მწვრთნელი გრძნობს დაფასებას და მის მიმართ სწორ მიდგომას...

სულაც არ გვგონია, რომ ვაისი, თავისი სამწვრთნელო ნატურიდან გამომდინარე, იდეალური მწვრთნელია საქართველოს ეროვნული ნაკრებისთვის. მეტიც, მის მიმართ კრიტიკაც არ დაგვიშურებია და ისიც გვგონია, რომ სლოვაკ სპეციალისტთან, მის მიერ ნაჩვენები შედეგებიდან გამომდინარე, უპრიანი იქნებოდა, ადრე მომხდარიყო განშორება, მაგრამ...

...აქ არის ერთი ძალიან დიდი "მაგრამ". კონკრეტულ სიტუაციაში ჩვენ, უბრალოდ, არ გვქონდა სხვა გამოსავალი - ერთა ლიგის ნახევარფინალურ და, გნებავთ, ფინალურ სერიაში საქართველოს ნაკრები უნდა გაეწვრთნა სლოვაკ სპეციალისტს და ძალიან კარგია, რომ ეს სწორედ ასე მოხდა და არა სხვანაირად.

ლევან კობიაშვილი პოსტპანდემიურ ქართულ ფეხბურთზე... რა გველის და რას უნდა ველოდეთ

რატომ ერთადერთი და ოპტიმალური?..

რა თქმა უნდა, არსებობენ ვაისზე მაღალი კლასის მწვრთნელები. რა თქმა უნდა, არიან სპეციალისტები, ვინც უფრო მოუხდებოდნენ საქართველოს ნაკრებს, მაგრამ ამ კონკრეტულ სიტუაციაში სლოვაკის დარჩენა ერთადერთი ოპტიმალური გამოსავალი გახლდათ.

რატომ ვაძლევთ თავს ამის თქმის უფლებას? მოდით, შევთანხმდეთ - ერთა ლიგის გადამწყვეტი მატჩები წლეულს გაიმართება და როცა არ უნდა ვითამაშოთ, საფეხბურთო თვალსაზრისით იმ შეხვედრებამდე ძალიან მცირე დროა დარჩენილი. ამ მცირე დროში კი ახალი მწვრთნელი ბოლომდე ვერაფრით გაუმკლავდება და ჩაუღრმავდება ჩვენს სანაკრებო ნიუანსებს.

კარგა ხანია, საქართველოს ნაკრები ვაისის ხელმძღვანელობით მოდის. სწორედ სლოვაკმა მწვრთნელმა შექმნა თანამედროვე ნაკრების ძირითადი ბირთვი და მან ყველაზე უკეთ იცის ჩვენი თითოეული ფეხბურთელის შესაძლებლობები.

ბოლოს და ბოლოს, ვაისმა ორი რეგულარული შესარჩევი ციკლი შესწირა ეროვნული გუნდის ძირითადი ბირთვის ჩამოყალიბებას და ეს დრო არ უნდა დაიკარგოს. ჩავთვალოთ, რომ ვაისის წასვლის შემთხვევაში ეს დრო დაკარგული იქნებოდა.

სულაც არ მგონია, რომ ვაისის მიერ არჩეული ტაქტიკა და შემადგენლობა უალტერნატივოა, მაგრამ ამ უმოკლეს დროში მაინც ვერ მოხერხდებოდა რადიკალური, ხელშესახები ცვლილებების განხორციელება საქართველოს ნაკრებში და გუნდი უკეთესი ვერაფრით გახდებოდა...

ვინ მოვიდოდა?

ფეხბურთში ყველაფერი ხდება და, რა თქმა უნდა, შესაძლებელი ჩანდა, ვაისი არ დარჩენილიყო საქართველოს ნაკრების მთავარი მწვრთნელის პოსტზე. აი, მაშინ კი ფეხბურთის ფედერაცია ფორსმაჟორულ, გამოუვალ მდგომარეობაში აღმოჩნდებოდა.

დავიწყოთ იქიდან, რომ ახალი მწვრთნელი, ვინც არ უნდა ყოფილიყო ის, თავისი ნებით დებდა თავს ეშაფოტზე. როგორი საქმეა, გუნდი მოამზადო გადამწყვეტი შეხვედრებისთვის ისე, რომ ერთი შეკრება, ერთი ამხანაგური შეხვედრაც კი არ გქონდეს მარაგში. ეს ხომ პრაქტიკულად შეუძლებელია?!

ყველამ კარგად იცის, რომ ნებისმიერ მწვრთნელს ფეხბურთის თავისებური ხედვა აქვს. ნახევარფინალური და, გნებავთ, ფინალური შეხვედრა კი ვერაფერი დროა ექსპერიმენტებისთვის. ახალი მწვრთნელი იმთავითვე აღმოჩნდებოდა სიტუაციის მძევალი და იძულებული გახდებოდა, ნებისმიერ შემთხვევაში გაჰყოლოდა ვაისის მიერ არჩეულ გეზს.

მეორე და ძალიან მნიშვნელოვანი ფაქტორია ისიც, რომ არცერთი, ასე თუ ისე ავტორიტეტული მწვრთნელი არ დაიჭერდა საქმეს საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციასთან ამ კონკრეტულ შემთხვევაში. არა იმიტომ, რომ საქართველოს ნაკრების გაწვრთნა არავის სურს - არა, საქმე ისაა, რომ არავინ იცის, როგორ წავა ჩვენი გუნდის საქმე ამ ორ შეხვედრაში და ორი მატჩისთვის არავინ გარისკავს.

საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციის ხელმძღვანელობისთვის კი ამ დროისთვის პრაქტიკულად შეუძლებელი იქნებოდა ამა თუ იმ მწვრთნელისთვის გრძელვადიანი კონტრაქტის შეთავაზება.

ფეხბურთი ისეთი რამეა, მხოლოდ დადებითზე ვერ იფიქრებ და იმსჯელებ. ძალიან კარგი იქნება და ყველას ოცნებაა, თუ საქართველოს ნაკრები მოიპოვებს ევროპის ჩემპიონატის ფინალური ეტაპის საგზურს, მაგრამ რა იქნება იმ შემთხვევაში, თუ იქ ვერ გავედით? ალბათ, ხალხის განწყობა ისეთი იქნება, რომ ის აღარ იგუებს ასეთ მწვრთნელს. ასეთ შემთხვევაში ფეხბურთის ფედერაციის მიერ დღეს შეთავაზებულ კონტრაქტს ალბათ არანაირი ძალა აღარ ექნება.

სხვა დროს, სხვა სიტუაციაში შეიძლება საქმე სხვანაირად წასულიყო, მაგრამ ეს საქართველოა, აქ ალბათ მსოფლიოში ყველაზე ამბიციური ხალხი ცხოვრობს და პრაგმატულადაც რომ შევხედოთ, ვლადიმირ ვაისს კი არა, ალბათ გაცილებით უფრო დიდ ავტორიტეტსაც არ აპატიებს გულშემატკივარი ამ შანსის ხელიდან გაშვებას.

ასე რომ, საქართველოს ნაკრების სათავეში მოსვლა ამ დროისათვის წარმოადგენდა დიდზე დიდ რისკს და არ მეგულება ასე თუ ისე ამბიციური მწვრთნელი, ვინც ამ შეთავაზებას დათანხმდებოდა. შორს ვარ იმ აზრისაგან, რომ სადღეისოდ ქართულ სამწვრთნელო სივრცეში არ არის სპეციალისტი, ვინც სანაკრებო გამოცდას ვერ ჩააბარებს, მაგრამ ისიც ვიცი, რომ არცერთია მათგან ისეთი, ვინც ამხელა რისკის ქვეშ დააყენებს თავის რეპუტაციას.

რა მოხდებოდა იმ შემთხვევაში, თუ?..

კიდევ ერთხელ ვიტყვით, რომ ამ შემთხვევაში საქართველოს ფეხბურთის ფედერაცია და, რაც ყველაზე ცუდია, საქართველოს ნაკრებიც უაღრესად რთულ სიტუაციაში აღმოჩნდებოდნენ.

რა თქმა უნდა, ფეხბურთის ფედერაცია რაღაც ნაბიჯს მაინც გადადგამდა. უდიდესი ალბათობით, ხელში შეგვრჩებოდა უცხოელი მწვრთნელი, რომელიც არად დაგიდევთ თავის სამწვრთნელო რეპუტაციას და ხშირად იცვლის სამუშაო ადგილს.

ქართველ მწვრთნელებზე ვთქვით და, რა თქმა უნდა, არცერთი მეტ-ნაკლებად სოლიდური უცხოელი მწვრთნელი არ გარისკავდა ჩვენი ნაკრების სათავეში მოსვლას ამ დროს და ამ ვითარებაში.

"პეპელა" მწვრთნელებს კი ძალიან იშვიათად თუ მოუტანიათ კარგი შედეგი. მე ვინც მახსენდება, ასეთთა შორის ერთადერთი გამონაკლისი 75 წლის ბორა მილუტინოვიჩია.

ასე რომ, ვაისი გზაგასაყარზეა - ის ან გმირის სახელით შევა ჩვენი ფეხბურთის ისტორიაში, ან - ანტიგმირის. სლოვაკი მწვრთნელი თავისი ქვეყნის საფეხბურთო მატიანეში ოქროს ასოებით შევიდა. მან სლოვაკეთის ნაკრები პირველად გაიყვანა მსოფლიოს ჩემპიონატზე და მერე მუნდიალზეც დიდი ამბები დაატრიალა. საინტერესოა, შეძლებს თუ არა იმავეს - საქართველოში?

ამის შანსი ნამდვილად არის, დანარჩენს კი მალე ვნახავთ...

3574
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;