როჯერ ფედერერმა ვრცელი ინტერვიუ გაზეთ The Financial Times-თან

როჯერ ფედერერმა დიდი ინტერვიუ მისცა გაზეთ The Financial Times-ს. საუბარი შედგა ციურიხიდან მადრიდში გადაფრენის დროს, როჯერის ერთ-ერთი სპონსორის - კომპანია NetJets-ის კერძო თვითმფრინავში.

ორი საათის განმავლობაში ჟურნალისტი გაკვირვებული დარჩა იმით, რომ „დიდი სლემის“ ტურნირების 20-გზის ჩემპიონი ჩვეულებრივად იკვებება, ფედერერმა კი შემდეგ თემებზე ილაპარაკა:

14 წლის ასაკში საჩოგბურთო აკადემიაში ცხოვრებაზე...

„ვტიროდი, როცა გამგზავრება მიწევდა. როცა კვირას, საღამოს ექვს საათზე მატარებელში ვჯდებოდი, ყოველთვის ნაღვლიანი ვიყავი, მაგრამ მე თავად გავაკეთე ეს არჩევანი. რა თქმა უნდა, ბავშვობის ნაწილს მსხვერპლად სწირავ, მაგრამ, მეორეჯერაც ასევე მოვიქცეოდი“.

15 წლის ასაკში ავტოგრაფების დამუშავებაზე...

„ეს იმ შემთხვევისთვის, თუ ერთ დღეს სახელგანთქმული გავხდებოდი. ასე ვფიქრობდი: „იმედია, ერთხელაც დავიწყებ ტურნირების მოგებას, შევალ ტოპ100-ში. და ვინ იცის, იქნებ მომიწიოს იმათთან თამაშმა, ვისაც აქამდე ტელევიზორში ვუყურებდი.

როგორც მახსოვს, 18 წლისა უკვე ტოპ-ასეულში ვიყავი და ვფიქრობდი: „ოჰო, მე მართლაც შემიძლია ტურში ყოფნა. გასახდელში ვიმყოფები ანდრე აგასისთან და პიტ სამპრასთან ერთაოდ. ღმერთო, ეს შესანიშნავია“.

კარიერაში პირველ რთულ ამოცანებზე...

„წითელი ხალიჩები, შეხვედრები მნიშვნელოვან ადამიანებთან, საუბრები ქალებთან და უცნობებთან. მორცხვი ადამიანი ვიყავი. მაგრამ, ვფიქრობ, ჩოგბურთი დამეხმარა ჩამოყალიბებაში“.

ასაკთან ერთად თამაშის ცვლილებაზე...

„20 წლის ასაკში ატარებ შესანიშნავ გათამაშებას და ფიქრობ: „ახლა ისეთი ძალით დავარტყამ, რომ კორტში ორმოს გავაკეთებ“. 37 წლის ასაკში კი უკვე ასეთი ხარ: „ჯერ, ალბათ, იქ დავარტყამ, შემდეგ ვაიძულებ გადაადგილებას, შემდეგ ბადესთან გავალ და დავამთავრებ ჰაერიდან კარგი დარტყმით“.
მაგრამ დღესაც მე ვაიძულებ საკუთარ თავს გიჟურ დარტყმებზე წასვლას. არ მინდა ზედმეტად წინდახედული ვიყო და თამაში ძალიან პროფესიული

დონისა გახდეს“. ხანგრძლივ კარიერაზე...

„შეგნებული გადაწყვეტილება მივიღე, რომ ძალიან დიდი ხანი მინდა თამაში. ყოველთვის მინდოდა სხვადასხვა თაობაში გამევლო, რადგან ჩოგბურთში თაობა არ არის 10-15 წელი. ყოველ ხუთ წელიწადში ჩდება ახალი. ჩემი თაობა, შემდეგ რაფაელი, ნოვაკი და ენდი. ახლა ახლები არიან.

მინდოდა ეს განმეცადა და კიდევ, მიმეცა ახალგაზრდა ბიჭებისთვის შესაძლებლობა - ეთამაშათ ჩემნაირ მოხუცებთან, თუმცა, ეს შეიძლება სულელურად ჟღერს“.

კონკურენტების არარსებობაზე...

„რა თქმა უნდა, არ იქნებოდა ცუდი. ვისურვებდი მუდმივად დომინირებას. როცა მოვიდნენ რაფაელი და დანარჩენები, დრო დამჭირდა ახალ სიტუაციასთან შესაგუებლად.

მაგრამ, რაღაც მომენტში, მათ წინაშე ქუდი უნდა მოიხადო და უთხრა: „ძალიან ძლიერი ხარ“. და მე მიხარია, როცა ვაცნობიერებ, რომ არ შეიძლება მარტო იყო მწვერვალზე. საჭიროა მოწინააღმდეგეები. მადლობა ამ ადამიანებს იმისთვის, რომ მე უფრო უკეთესს მხდიან“.

ბავშვების აღზრდაზე...

„მგონია, რომ ორ საათს ვატარებ - ერთს ჩემთვის და მეორეს ოჯახისთთვის, რადგან მათი განრიგი ზედმიწევნით კარგად ვიცი. მაგალითად, როდის წვებიან დასაძინებლად, როცა მე თამაში მიწევს. ვიცი, სწრაფად როდის უნდა დავურეკო.

შეიძლება დავბრუნდე მოგების ან წაგების შემდეგ, ისინი კი ამბობენ: „იქნებ ლეგო გვეთამაშო?“ და მე ყოველთვის ვთანხმდები. ხანდახან ვზივარ მათთან ერთად, თავში კი მატჩზე ფიქრები მიტრიალებს, მაგრამ ვცდილობ მთელი ყურადღება შვილებზე გადავიტანო. ვერასოდეს წარმომედგინა, რომ შევძლებდი უიმბლდონის მოგებას, შემდეგ კი შვილებთან წავიდოდი სათამაშოდ. ეს ცოტათი არარეალურია.

შვილებთან ერთად საბავშვო მოედნებზეც დავდივარ. ვლაპარაკობ სხვა მშობლებთან, როგორც ჩვეულებრივი ადამიანი. ხანდახან მთხოვენ სელფის, მაგრამ ეს ნორმალურია. დილიდან უნდა მივიღო გადაწყვეტილება - მზად ვარ თუ არა ამისთვის. თუ არა, სახლში შემიძლია დავრჩე. ან შეიძლება თავაზიანად ვუთხრა, რომ ბავშვებთან ერთად ვართ, ჩვენ ვთამაშობთ, მაგრამ შემდეგ სიხარულით გადავიღებ მათთან ფოტოს“.

ჯანმრთელობაზე...

„მიმაჩნია, რომ დღემდე ფიზიკური შესაძლებლობების პიკზე ვარ“.

კარიერაზე...

„მგონია, რომ კარიერამ სწრაფად ჩაიარა. ისეთი შეგრძნებაა, თითქოს გუშინ ვიყავი იუნიორი“.

ცხოვრებაზე ჩოგბურთის შემდეგ...

„არ მგონია, რომ სიცარიელის შეგრძნება მექნება. მე ხომ ფონდი მაქვს, ოთხი შვილი მყავს, კონტრაქტები, რომელიც იმოქმედებს კარიერის დასრულების შემდეგაც. ვფიქრობ, წესრიგში ვიქნები.

მაგრამ მოვიწყენ ჩემი მეორე ოჯახის - მოთამაშეების გარეშე. ვფიქრობ, ეს იქნება ყველაზე რთული. როცა მიდიხარ, დგება საკითხი - ვისთან გააგრძელებ ურთიერთობას? ასეთ მომენტში აცნობიერებ, ვინ არიან შენი ნამდვილი მეგობრები. და გესმის, რომ ისინი არც ისე ბევრნი ყოფილან.
მგონია, რომ რაფაელთან ურთიერთობას გავაგრძელებ“.

ლიონელ მესიზე...

„მე მასზე ძალიან ცოტას ვლაპარაკობ. მომწონს, როცა ის ბურთს იღებს და ახერხებს კარისკენ შეტრიალებას - ამ დროს, მას ნებისმიერი რამის გაკეთება შეუძლია - მისცეს პასი, მოატყუოს ან დაარტყას. ყოველთვის არის სამი ვარიანტი. ის ერთ-ერთი იშვიათია იმათგან, ვისაც ასეთი არსენალი გააჩნია“.

რა არ იციან ჟურნალისტებმა...

„მიყვარს ხუმრობა. და მე მაქვს ღვინის მარანი და მიყვარს ბოთლის გახსნა მეგობრებთან ერთად“. 

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
537
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;