"რუს ჩემპიონებს 15 ათას მანეთს აძლევდნენ, ჩვენ კი თითქმის ორჯერ ნაკლებს" - როგორი იყო საბჭოთა სპორტსმენების ანაზღაურება?

"რუს ჩემპიონებს 15 ათას მანეთს აძლევდნენ, ჩვენ კი თითქმის ორჯერ ნაკლებს" - როგორი იყო საბჭოთა სპორტსმენების ანაზღაურება?

რამდენიმე ათეული წლის წინ ქართველ ათლეტებს ზღაპრული პირობები არ ჰქონიათ. ისინი მოყვარულ სპორტსმენებად მიიჩნეოდნენ და როგორც სოციალისტურ წყობაში მიღებული გახლდათ, საკუთარი შრომის სანაცვლოდ საბჭოთა მშრომელების ტიპურ ანაზღაურებას იღებდნენ. მართალია ჰქონდათ გარკვეული შეღავათები, მაგრამ მათი იმდროინდელი საზღვარგარეთელი კოლეგებისგან განსხვავებით ეს მაინც ზღვაში წვეთი იყო.

დღევანდელ წერილში წინა საუკუნეში დაგაბრუნებთ და გავიხსენებ თუ რას ჰყვებოდნენ სპორტსმენები საკუთარ ანაზღაურებასა და მატერიალურ წახალისებაზე.

ფეხბურთით დავიწყოთ.

ილია დათუნაშვილი:

"საბჭოთა პირველობის ოქროს მედლები რომ მოვიგეთ, საქართველოს ცენტრალური კომიტეტის პირველმა მდივანმა ვასილ მჟავანაძემ მიგვიღო. მანამდე გავრილ კაჩალინს ვუთხარი, ცოლის მოყვანას ვაპირებ-მეთქი და მწვრთნელმაც ვასილ პავლოვიჩს სთხოვა, ბიჭი დაოჯახებას გეგმავს და იქნებ ბინა ურიგოთ გამოუყოთო. მჟავანაძეს გაეცინა და დათანხმდა. პირველმა მდივანმა კი მომცა ბინა, მაგრამ მაშინდელი ორჯონიკიძის რაიონის აღმასკომის თავმჯდომარე გაჯიუტდა - ერთი კაცისთვის ამხელა ბინა ჯერ არასდროს მიგვიციაო. მოკლედ, სამოთახიან ბინაზე ძალიან მაწვალეს".



სერგო კოტრიკაძე:

"ოქროს მატჩის" შემდეგ ყველა თავისთან გვეპატიჟებოდა და პრემიებსაც გვაძლევდნენ. მაგალითად, საკავშირო ფეხბურთის ფედერაციამ 400 მანეთი გადმოგვცა, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრომ ასევე 400 მანეთით დაგვაჯილდოვა. მახსოვს, მოოქროვილი, 160-მანეთიანი საათები და იმხანად მოდური იაპონური რადიომიმღებიც გვისახსოვრეს.

ედუარდ შევარდნაძე ახალი დანიშნული იყო შინაგან საქმეთა მინისტრის თანამდებობაზე. როცა ჩვენ შეგვხვდა, მე მითხრა: "ჩემპიონი ხარ, პარტიის წევრიც გახდი, აბა, შენ იცი, აწი ბურთი უკეთ უნდა დაიჭიროო".

ვლადიმირ გუცაევი

"ბევრს ჰგონია, რომ "ვოლგები" თასების თასის მოგების შემდეგ დაგვირიგეს, მაგრამ ასე არ მომხდარა. უბრალოდ, ედუარდ შევარდნაძის საგანგებო ბრძანებით, "დინამოელებს" მანქანების ურიგოდ გამოყვანის უფლება მოგვცეს. 16 200 მანეთი ღირდა მაშინ საბჭოეთის ნომერ პირველი ავტო.
თასების თასის მოგების შემდეგ სამჯერ ავიღეთ პრემია: გერმანიაში 150-150 მარკა დაგვირიგეს, თბილისში დაბრუნებულები კი სპორტსაზოგადოება "დინამოს" რესპუბლიკურმა სამმართველომ 300, ხოლო საკავშირომ 700 მანეთით გაგვახარა.

"დინამოში" თითქმის ყველას თანაბარი ხელფასი გვქონდა და თუ რამე სხვაობა იყო, ეს წოდებით იყო განპირობებული. მაგალითად, სპორტის ოსტატს ჯამაგირზე 10 მანეთი ემატებოდა, საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატს - 15, ხოლო სპორტის დამსახურებული ოსტატი 20 მანეთით მეტს იღებდა. იცით, ერთხელ "ვერდერის" მენეჯერმა ვილი ლემკემ ამ თემაზე მკითხა და ყველაფერი ავუხსენი, მაგრამ ვერაფერი გაიგო - ძალიან ჩაგიხლართიათო, მითხრა".



ოთარ გაბელია:

"1981 წელს, "თასების თასებზე" თამაშისას, "ლივერპულთან" გამარჯვების შემდეგ პრემიად, თუ არ ვცდები, 150 მანეთი მოგვცეს . ზუსტად იმდენი, რამდენსაც საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატში გამარჯვების შემთხვევაში ვიღებდით".

დავით მუჯირი:

"1978 წელს ორი ოქროს მედალი გადმომცეს. მაშინ ასეთი წესი იყო: თუ მატჩების საკმარის რაოდენობას ჩაატარებდი, ჩემპიონის ტიტულს განიჭებდნენ. მე კი მონაცვლეობით ვთამაშობდი ძირითად და სათადარიგო შემადგენლობაში. და რადგან ორივე გუნდი, პირველიც და დუბლებიც ჩემპიონი გახდა, ორი მედალი მომცეს.

ჩემპიონობაზე პრემია არ აგვიღია, არ იყო მაშინ ასეთი წესები. ერთადერთი, რითაც "გაგვახარეს", ეს თავის ფასში "ჟიგულის" შეძენა იყო.
თბილისის "დინამოში" თამაშისას ხშირად დავდიოდით უცხოეთში, მაგრამ დღიურს, ეგრეთ წოდებულ "სუტოჩნის" იმდენს გვაძლევდნენ, მხოლოდ სუვენირების შესაძენად გვყოფნიდა. რაც შეეხება პრემიებს, საკავშიროს და ევროთასების შედარება არ შეიძლება. მაგალითად, იყო რამდენიმე მატჩი ევროპის საკლუბო ტურნირებში, რომელშიც გავიმარჯვეთ და 300 თუ 400 მანეთი პრემიაც მოგვცეს".

გაგრძელება: kvirispalitra.ge

11051
მკითხველის კომენტარები / 1 /
sake
0
ისეთი დონის ფეხბურთელები გვყავდა ნებისმიერი ტოპ გუნდი სიხარულით იყიდდა,არც შეხედავდნენ თანხას
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;