სად გვიჭირს, სად გვილხინს, რას შევეგუოთ და რა უნდა გვეიმედებოდეს... ევროპის შესარჩევი კარს მოგვადგა [ანალიზი]

საქართველოს ნაკრები მალე ჩაატარებს ევროპის ჩემპიონატის შესარჩევი ციკლის ორ სასტარტო შეხვედრას შვეიცარიისა და ირლანდიის უპირველეს გუნდებთან.

ჩვენი წერილი ერთგვარი ცდაა, შევაჯამოთ ნაკრების ძლიერი და სუსტი მხარეები. იმისიც გვჯერა, რომ ამ ერთგვარ წიაღსვლას მკითხველის ინტერესი გარანტირებული აქვს...

მაშ ასე, დავიწყოთ იმით, რაც გვაიმედებს და მერე გადავიდეთ იმ ტენდენციებზე, რომელიც გარკვეულ სიფრთხილეს აღძრავს ჩვენში...

როცა გამარჯვების გემო იცი...

საქართველოს ნაკრებმა მოიგო ერთა ლიგა. სხვა დროს და სხვა შემთხვევაში, თუნდაც 90-იანი წლების შუაში, ერთ რიგით მოვლენად ჩავთვლიდით ისეთი ნაკრებების დამარცხებას, როგორებიც არიან ყაზახეთი, ლატვია და ანდორა, მაგრამ ახლა სხვა დროა.

ჩვენ ისე გვენატრებოდა თუნდაც პატარა გამარჯვება, როგორც უდაბნოში მყოფ მწყურვალს - წყალი. აქედან გამომდინარე, ძალიან მნიშვნელოვანი იყო ის, რომ ვლადიმირ ვაისის გუნდმა ძალიან დამაჯერებლად მოახერხა ერთა ლიგის ჯგუფის მოგება.

გავრისკავთ და ვიტყვით, რომ ეს ორმაგად სასარგებლო რამაა: ჯერ ერთი, საქართველოს ნაკრებს გაუღვივდა რწმენა, რომ მოგება შეუძლია და მეორე - ეჭვი არ გვეპარება, ჩვენი მომავალი მოწინააღმდეგეები იმაზე მეტად დაგვაფასებენ, ვიდრე გვაფასებდნენ აქამდე.

როცა წნეხი არ არის...

გავრისკავთ და დავწერთ იმასაც, რომ საქართველოს ნაკრები მომავალ შესარჩევ ციკლში ყოველგვარი წნეხის გარეშე ითამაშებს. დავიწყოთ ჩვენი შესარჩევი ჯგუფის სირთულით. ჯგუფი ისეთი რთულია, ვერავინ მოითხოვს ხელაღებით აქედან ევროპის ჩემპიონატზე გასვლას.

ასევე ხელაღებით ვერც ერთ მეტოქეზე ვერ ვიტყვით, რომ აუცილებლად უნდა ვაჯობოთ. მით უმეტეს, ფეხმსუბუქმა საფეხბურთო ფორტუნამ მეტოქეებად ის ნაკრებები გადაგვყარა, რომლებთანაც წლების განმავლობაში ძალიან გვიჭირს თამაში.

პირადად მე, როგორც ქართული ფეხბურთის ერთი რიგითი გულშემატკივარი, ასე დავაყენებდი საქართველოს ნაკრების ამოცანას ევროპის ჩემპიონატის შესარჩევ ციკლში: ვითამაშოთ ის ფეხბურთი, რასაც ბოლო დროს ხვეწდა ვაისი, არ დავკარგოთ ჩვენი საფეხბურთო იდენტობა და ვცადოთ ყველასთან პირველნომრობა თუნდაც ერთა ლიგის პლეი ოფების ხათრით.

ამასთან ერთად, თუ ჯგუფიდან გასვლა გამოვა, ამას რა აჯობებს? თუ არა და, ერთა ლიგის გადამწყვეტი შეხვედრებისთვის საქართველოს ნაკრები კიდევ უფრო გაზრდილი, ჩამოყალიბებული და სერიოზული წარმატებისთვის მომწიფებული გუნდი უნდა იყოს.

სათამაშო პრაქტიკა, როგორც მთავარი  კოზირი

ამ დროისთვის საქართველოს ნაკრების ერთ-ერთ მთავარ კოზირად მიგვაჩნია ის, რომ ფეხბურთელთა დიდ ნაწილს აქვს სათამაშო პრაქტიკა. რა თქმა უნდა, ამ კუთხით იდეალური მდგომარეობა არ არის და უკეთესს ვისურვებდით, მაგრამ რა შედარებაა იმასთან, რაც ადრე იყო.

ამ დროისთვის, პრაქტიკა აკლიათ ოთარ კაკაბაძეს (ახლახან მოშუშებული ტრავმის გამო), თორნიკე ოქრიაშვილს (უკლუბოდაა) და გიორგი ქვილითაიას (ესეც პირობითად, რადგან ის სისტემატურად თამაშობს “გენტის” მეორე გუნდში და გააქვს კიდეც.

არადა, არცთუ შორეულ წარსულში ადვილი გასახსენებელია შემთხვევები, როცა სათამაშო პრაქტიკა საქართველოს ნაკრების ერთბაშად ათ ან მეტ ფეხბურთელსაც აკლდა. რა თქმა უნდა, ეს პირდაპირ აისახებოდა გუნდის თამაშზე.

კონკურენციის მომენტი

მას შემდეგ, რაც საქართველოს ნაკრებში აღარ თამაშობს 90 - იანი წლების თაობა, მუდმივად ფეხბურთელთა სიმცირეზე ვწუწუნებთ. ცხადია, ეს ვაი-ვიში ცოტა ხნის წინ თითიდან გამოწოვილი მართლაც არ იყო და ეს პრობლემა აშკარად იდგა საქართველოს ნაკრების წინაშე. დღეს კი აბსოლუტურად სხვა ვითარებაა.

თუ არ ჩავთვლით თავდასხმის ხაზს, ყველგან დიდი კონკურენციაა. განსაკუთრებით ნახევარდაცვის ხაზში, სადაც, გიორგი ჩაკვეტაძის არყოფნის მიუხედავად, მართლაც რომ შესანიშნავმა ფეხბურთელებმა მოიყარეს თავი. რაც მთავარია, თუ უკლუბოდ დარჩენილ თორნიკე ოქრიაშვილს არ ჩავთვლით, თითოეული მათგანი მართლაც რომ შესანიშნავ ფორმაშია და ოქრიაშვილსაც რომ შეუძლია “აფეთქება”, ამაზე ყველა ერთად უნდა შევთანხმდეთ.

ვინ იქნება ლიდერი?

ეს კითხვა ნამდვილად არ შეგვაშფოთებდა, ჩაკვეტაძე რომ ჯანმრთელად იყოს, მაგრამ რას ვიზამთ, ფეხბურთი და ტრავმები არავის გაუყვია და უნდა შევეგუოთ იმას, რომ ამ ორ შეხვედრაში “გენტის” უნიჭიერესი შემტევი დაგვაკლდება.

რა თქმა უნდა, როცა ლიდერზე ვლაპარაკობ, მხედველობაში მყავს ისეთი მოთამაშე (ან მოთამაშეები), რომლებიც ბევრს ქმნიან მეტოქის კართან, თორემ ლიდერები არ აკლია საქართველოს ნაკრებს - თუნდაც, ჯაბა კანკავასა და გურამ კაშიას დასახელება იქნება საკმარისი.

ახლა ის ვიკითხოთ, ვინ უნდა დაატრიალოს ქარიშხალი მოწინააღმდეგის კართან ჩაკვეტაძის არყოფნაში? ოქრიაშვილს ბოლომდე ვერ მოვთხოვთ ამას. კარგა ხანია, ის მინდორზე არ გასულა. კი, მონდომებით ვარჯიშობს და თავს არ ზოგავს. ისიც ვიცით, რას ნიშნავს მისთვის თითოეული სანაკრებო მატჩი, მაგრამ როცა ოფიციალურ თამაშებში პრაქტიკა გაკლია, ცოტა რთულია, ამ დონის მეტოქეებთან თქვა გადამწყვეტი სიტყვა.

ოქრიაშვილი ვაისს, ალბათ, დროის კონკრეტულ მონაკვეთებში დასჭირდება და სწორედ ამ დროს უნდა თქვას “ოქრიმ” თავისი ომახიანი სიტყვა. სხვანაირად რომ ვთქვათ, მან უფრო “ჯოკრის” ფუნქცია უნდა იტვირთოს.

ასეთ სიტუაციაში განუზომლად იზრდება ჯანო ანანიძის როლი. გავრისკავთ და ვიტყვით, რომ ის უკვე კარგა ხანია, არ ყოფილა ასეთ სპორტულ ფორმაში. ბოლოს და ბოლოს, ანანიძემ იპოვა კლუბი, სადაც ის რიგითი ფეხბურთელი კი არა, გამოკვეთილი ლიდერია.

ის, რაც მართლა გვაშინებს...

მკითხველი ქვეთავის სათაურს წაიკითხავს და, ალბათ, მაშინვე მიხვდება, რომ საქმე ეხება საქართველოს ნაკრების თავდასხმის ხაზში არსებულ პრობლემებს.

ლევან მჭედლიძეს ტრავმა ამ შემთხვევაშიც არ აძლევს საშუალებას, იყოს ეროვნულ გუნდთან ერთად. ქვილითაიაზე უკვე ვილაპარაკეთ, ვატო არველაძე ნაკრების დებიუტანტია და ამ ეტაპზე მას დიდ ტვირთს ვერ ავკიდებთ, თუმცა ისეთ ფორმაშია, ნაღდად შეუძლია ეროვნული გუნდის დახმარება.
ბევრს ველით ნიკა კაჭარავასგან და ვნახოთ - “ანორთოსისის” შემტევს ჩვენი გახარება დასტურ შეუძლია.

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
2169
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;