საიდუმლო, როგორ მოიგო ვიქტორ სანეევმა მონრეალის ოლიმპიადა

ნაწილი I: [VIDEO] რატომ ახსენა ბრაზილიელმა ოლივეირამ ჟურნალისტების პროვოკაციულ შეკითხვაზე ვიქტორ სანეევი?

ნაწილი II: ვიქტორ სანეევი: წაგება თავმოყვარეობასა და პატივმოყვარეობას გვიცხოველებს

ნაწილი III: აი, მიზეზი, რატომ იკარგებიან უფროსებში გადასვლის შემდეგ მოზარდები, რომლებსაც დიდ მომავალს უწინასწარმეტყველებენ

ნაწილი IV: საკითხი ასე იდგა: შევძლებდი თუ არა შიშის დაძლევას და ვაიძულებდი თუ არა თავს მთელი ძალით ხტომას

ნაწილი V: ამ მეთოდს მაშინ იყენებენ, როცა ბრძოლის სიმძაფრის ხელოვნური განელება სურთ

ნაწილი VI: სწორედ წაგებები გახდა ჩემი დაოსტატების, ტაქტიკური სიმწიფის, ფსიქოლოგიური მომზადების კარგი სკოლა

ნაწილი VII: არჩევანის წინაშე ოლიმპიადის წინ: სიგრძეზე ხტომა თუ სამმხტომი?

ნაწილი VIII: ვიქტორ სანეევის ავტობიოგრაფია: ყოველთვის უნდა ელოდო \"მისტერ X-ის\" გამოჩენას

ნაწილი IX: როგორ ემზადებოდა ვიქტორ სანეევი პირველი დიდი ნახტომისთვის

ნაწილი X: ტაბლოზე მაშინვე ახალი ოლიმპიური და მსოფლიო რეკორდი აინთო - 17,39!

ნაწილი XI: ვიქტორ სანეევი: ფეხბურთელობას ვაპირებდი, თავი მიხეილ მესხი მეგონა... ეზოში კი კონსერვის ქილით ვთამაშობდი

ნაწილი XII: ვიქტორ რას აკეთებ? უთოებს ვხეხავ ქარხანაში!

ნაწილი XIII: ვიქტორ სანეევი: კალათბურთი სიმკვირცხლის განვითარებაში, მოძრაობის კოორდინაციაშიც გეხმარება

ნაწილი XIV: ვიქტორ სანეევი: საშინელება იყო, არავინ იცოდა, როგორ უნდა მემკურნალა

ნაწილი XV: ვიქტორ სანეევი: იმ ორიოდე კვირაში, რომელიც სოხუმში გავატარე, ვიგრძენი...

ნაწილი XVI: ვიქტორ, რეკორდს შინ დაამხობ, სოხუმში, სანეევის თასზე!

ნაწილი XVI: მეც გამაჩნდა სისუსტეები, უცებ როდი გავხდი ის ვიქტორ სანეევი, პირველ იანვარს, ქორწინების დღესაც რომ ვარჯიშობდა

ნაწილი XVII: ვიქტორ სანეევი: ტურისტებთან ერთად რომში ჩამოვიდა ჩემი მეუღლე ტატიანა, რომელიც ბავშვს ელოდებოდა

ნაწილი XVIII: ვიქტორ სანეევის ავტობიოგრაფია: არ დავიჯერე - ოლივეირამ ჩემი რეკორდი დაამხო...

ნაწილი XIX: ვიქტორ სანეევი მეტოქეებს: შვიდი ბოთლი შამპანური, თუ ნაძლევს წავაგებ!

მონრეალში გამგზავრებამდე ცოტა ხნით ადრე ჩვენმა გუნდმა სამატჩო შეხვედრა ფრანგებთან გამართა. პარიზში ბევრმა სპორტსმენმა კარგი შედეგი აჩვენა. მე კი ძალიან ფრთხილად, ვხტოდი: ფეხს ვამოწმებდი. გადავწყვიტე, თავი შემენახა. ოლიმპიურ თამაშებამდე მცირე დრო რჩებოდა.

კანადაში ჩვენ ვვარჯიშობდით და ქალაქ კვებეკის შორიახლო დავიდეთ ბინა. კარგი პირობები გვქონდა, მაგრამ ერთი რამ მტანჯავდა – ოთახში მარტო ვცხოვრობდი. მარტოობა ისეთი საპასუხისმგებლო და რთული შეჯიბრების წინ, როგორც ოლიმპიური თამაშებია, თითქოს უნდა დაგეხმაროს, რომ ბრძოლისთვის განეწყო, მაგრამ, სინამდვილეში, სულ სხვა იყო. მარტოდ დარჩენილი შეჯიბრებაზე ვიწყებდი ფიქრს, ყველა მოსალოდნელ ვარიანტს წარმოვიდგენდი და ბოლოს ვგრძნობდი, რომ ამგვარად ჯერ კიდევ სტარტზე გასვლამდე "მოვათავებდი" შეჯიბრებას. არც წიგნები მშველოდა, არც მუსიკა. სევდა მომერეოდა და სასაუბროდ და გულის გადასაყოლებლად ამხანაგებთან მივდიოდი – ნიკოლოზ ავილოვთან, სერგეი სენიუკოვთან. არც ეს შეხვედრები მეხმარებოდა. მაშინ კი გადავწყვიტე, უკვე დროა ოლიპიური სოფლის ემოციით სავსე ატმოსფეროში გადავეშვა-მეთქი.

თავდაპირველად კრეერი წინ აღუდგა ამ წინადადებას: ჩვენი გუნდის ათლეტების უმრავლესობა სტარტამდე ორი-სამი დღით ადრე უნდა ჩამოსულიყო, რათა ტყუილუბრალოდ არ აეშალათ ნერვები. ამ შემთხვევაში მე გამოვიჩინე სიმტკიცე: განა, მე არ უნდა გადავმხტარიყავი?! და მონრეალს გავემგზავრე. იქ რამდენიმე მსუბუქი ვარჯიში ჩავატარე. რა თქმა უნდა, მწვრთნელის დასწრება არ იყო სავალდებულო. მხოლოდ მოთელვას ვასრულებდი. მცირე გამორბენებით ვხტოდი. ერთი სიტყვით, ოლიმპიადაზე გამოსასვლელად ისე განვაწყობდი თავს, როგორც პიანისტი საპასუხისმგებლო კონცერტის წინ, რომელიც მთელ ნაწარმოებს კი არ ასრულებს, არამედ მის ცალკეულ ნაწილებს, ძნელ პასაჟებს.

ოლიმპიურ ვარჯიშებზე მაყურებლების მზერისა არ მეშინოდა. პირიქით! ახლა უკვე მე აღვაგზნებდი ჩემ მეტოქეებს, რომლებიც პირველად მონაწილეობდნენ ოლიმპიურ თამაშებზე. სწორედ ეს იყო ჩემი ფსიქოლოგიური უპირატესობა. თუმცა, გრძელ გამორბენებშიც უნდა მეცადა თავი, როგორც ეს მეხიკოში და მიუნხენში გავაკეთე, სადაც თამაშებს წინასაოლიმპიადო სტარტები უძღოდა წინ. მაგრამ იქ, მონრეალში, წონასწორობას ვიცავდი სამართებლის პირივით ვიწრო ზღვარზე სურვილსა და შიშს შორის: სურვილი მქონდა, რომ ერთხელ მაინც გადავმხტარიყავი მთელი ძალით, შიში იმისა, ისევ არ მეგრძნო ფეხის მწვავე ტკივილი.

სამი-ოთხი ვარჯიშის შემდეგ წინა ოლიმპიურ თამაშებზე განცდილი გრძნობა დამეუფლა – შეჯიბრებისა და ბრძოლის წყურვილი. ამ გრძნობის გაჩენას ყველაფერი უწყობდა ხელს: ოლიმპიურ სოფელში მომავალ მეტოქეებთან შეხვედრაც კი. ვზივარ სასადილოში და ჩემთვის ვათვალიერებ უცნობ სპორტსმენებს. სახეზე ვატყობ, ვინ არის მზად ბრძოლისთვის, და ვინ უკვე გონებაში ჩაატარა შეჯიბრება. საერთოდ, იმ დღეებში, სეირნობისას, ერთობლივ ვარჯიშებზე უფრო მეტად სხვებზე დაკვირვება მიყვარდა, ვიდრე თავის გამოჩენა. აქ მნიშვნელოვანია ნებისმიერი წვრილმანი. ხედავ, როგორ ნერვიულობს მეტოქე, როგორ ღელავს შენთან შეხვედრისას. გრძნობ, რომ შენ მასზე უფრო მაღლა დგახარ. მე ხომ მშვიდად ვარ, ესე იგი, მასზე ძლიერი ვარ! ასეთი დადებითი ემოციების მოგროვება თითქოსდა შეჯიბრებებისგან შორს მდგარ სიტუაციებში – სასადილოში, ინტერნაციონალურ კლუბში – არის სწორედ საკუთარი აკუმულატორის დამუხტვა.

ამრიგად, რამდენიმე დღის შემდეგ ვიგრძენი, რომ უკვე მომწიფებული ვიყავი ოლივეირასთან საბრძოლველად (თუმცა მე სპეციალურად ვეძებდი მასთან შეხვედრას, მაგრამ ვერ შევძელით ერთმანეთის ნახვა). ამბობდნენ, რომ ოლივეირა არ იყო ფორმაში და მე შევძლებდი მის დამარცხებას, მაგრამ ამ ხმების მხოლოდ 50 %-ს ვიჯერებდი, რაც ხელს მაძლევდა. ვიგრძენი თუ არა, რომ უკვე მზად ვიყავი შეჯიბრებისთვის, მივხვდი, რამდენიმე დღით ოლიმპიური სოფლიდან აგარაკზე უნდა დავბრუნებულიყავი, რომელიც საბჭოთა დელეგაციის განკარგულებაში იყო და მონრეალიდან 60 კილომეტრზე იმყოფებოდა. იქ შეიძლებოდა ბუნების წიაღში გასეირნება, თევზაობა. ჩვენ ბიჭებს პირდაპირ ვედროებით მოჰქონდათ თევზი. მე კი, სამწუხაროდ, ერთი ჭიჭყინაც ვერ დავიჭირე. მაგრამ გული არ გავიტეხე და ესეც ჩემ სასარგებლოდ ვიწინასწარმეტყველე; თავს ვარწმუნებდი, თუ თევზაობაში არ გამიმართლა, შეჯიბრებაში აუცილებლად გამიმართლებს-მეთქი. აი, ასეთი წვრილმანებით ყალიბდება ოლიმპიური განწყობილება!

მონრეალში მხოლოდ "კვალიფიკაციის" წინ დავბრუნდი. იქ კი, თითქოს განგებ, მტყორცნელებთან ერთად მოვხვდი ოთახში. მთელი ღამე ისე ხვრინავდნენ, გეგონებოდათ, ვეფხვებთან გძინავს გალიაშიო! რა თქმა უნდა, ვერ გამოვიძინე და გადავწყვიტე, თუ "კვალიფიკაცია" ნორმალურად ჩაივლის, ამ ოთახში აღარ დავბრუნდები-მეთქი.

"კვალიფიკაციაზე" პირველად ვნახე ჩემი მეტოქე. ოლივეირა ძალიან კარგად გამოიყურებოდა, მაგრამ მერე, როცა მისი მომზადება გავაანალიზე, მივხვდი, რა შეცდომა დაუშვა, ოლიმპიურ თამაშებზე ორ სახეობაში – სიგრძეზე და სამმაგ ხტომაში რომ მონაწილეობს. პროგრამა ასე იყო შედგენილი: სამმაგი "კვალიფიკაციის" გავლის შემდეგ. საღამოს, სიგრძეზე ხტომის ძირითად შეჯიბრებაში უნდა ეასპარეზა. რა თქმა უნდა, ამან მას დიდი ძალა და ნერვები წაართვა და სამმაგის წინ, ცოტა არ იყოს, დაიღალა.
ჩემთვის "კვალიფიკაციამ" იოლად ჩაიარა. პირველ ცდაზე მსუბუქი ზურგქარის თანხლებით 16,77-ზე გადავხტი. ოლივეირა მეტისმეტად აღგზნებული მომეჩვენა, მაგრამ იოლად გადახტა – 16,80, რაც თავისთავად მისი განზრახვის სერიოზულობაზე ლაპარაკობდა. ვალია შევჩენკომ ნორმატივი ვერ შეასრულა...

შეჯიბრებაზე კიდევ ერთ ძველ მეტოქეს შევხვდი. მონრეალში ნელსონ პრუდენსიოც მონაწილეობდა. წარუმატებლად ხტოდა, "კვალიფიკაცია" ვერ შეასრულა. უკანასკნელი შეხვედრის სამახსოვროდ მან ბრელოკი მაჩუქა და გამარჯვება მისურვა. საინტერესო დეტალია – მან გამარჯვება მე მისურვა, მრავალი წლის მეტოქეს და არა თავის თანამემამულე ოლივეირას! ეტყობა, მასში მექსიკისა და მიუნხენის მოგონებებმა იძალა, სადაც იგი პრიზიორი იყო. ნელსონი ჩვენი თაობის ათლეტად მიიჩნევდა თავს და გამარჯვებაც თავის თანატოლს უსურვა.

სწორედ ეს აზრი გამოთქვა მან დამშვიდობებისას: "მე შენი მჯერა!" ესეც ხომ ძალიან დიდი მხარდაჭერა იყო ჩემთვის.
და აი, გადამწყვეტი ორთაბრძოლის დღეც დადგა. კრეერი კვლავ მაძლევს ბარათს წარწერით. ორივე ვხვდებით, რომ ახლა ეს უკვე ჩვეული რიტუალია და სხვა არაფერი. ვერავითარი ნიშანი ვერ მიშველის, თუ თვითონვე არ დავიოკებ მღელვარებას და არ დავივიწყებ, რა უნდა გავაკეთო. მაგრამ ამ ბარათს ისე ვიღებ, როგორც თილისმას, რომელიც ჩემთან ერთად იყო მეხიკოსა და მიუნხენში. მწვრთნელიც ასე უფრო მშვიდად იქნება. სექტორში გამოვედი და მივხვდი, რომ ხალხი ჩემ წინააღდეგ იყო განწყობილი – ტრიბუნებზე ძირითადად ამერიკელები სხედან და თავიანთ მხტომელებს ქომაგობენ. ყველაფერი ისეა, როგორც მეხიკოსა და მიუნხენში. მხოლოდ მეტოქეები არიან ახალი. "მექსიკელებიდან" ერთი მე დავრჩი, მიუნხენის ფინალიდან კი მხოლოდ კორბუ. გეგმა ასეთია: პირველივე ცდიდანვე უნდა შევეცადო ლიდერებში მოხვედრას. მერე კი დაუყოვნებლივ "ვუპასუხო" მოწინააღმდეგეთა თითოეულ ცდას. ვიცოდი, რომ ამერიკელებისგან ნებისმიერ ნახტომშია სიურპრიზი მოსალოდნელი. არც ოლივეირასთვის შეიძლება თვალის მოცილება: სიგრძეზე ხტომაში მან მეოთხე ადგილი აიღო და ახლა სამმაგში მხოლოდ მედალზე ფიქრობს. მაგრამ ტყუილა კი არ ამბობენ: სათქმელად იოლიაო.

პირველი ცდა გამომივიდა. ვგრძნობ, ნახტომი 17,50-ის ფარგლებშია. და უცებ – წითელი ალამი. არეკნის ზოლს დავაბიჯე. მსაჯთან მივდივარ, ვთხოვ, მაჩვენოს ჩემი ანაბეჭდი სახტომ დაფაზე დაფერილ პლასტელინის ზოლზე. უარს მეუბნება და ალმით მაჩვენებს, მონაწილეთა სკამისკენ წადიო. "მშვიდად, – ვეუბნები საკუთარ თავს, – არ აღელდე, კიდევ ხუთი ცდაა". ფინალში რომ მოხვდები, ეჭვი არ მეპარება. მაგრამ საჭირო იყო, როგორღაც დამეცვა თავი ასეთი მოულოდნელობებისგან. სექტორში მყოფ იააფის (სამოყვარულო მძლეოსნობის საერთაშორისო ფედერაციის) წარმომადგენელს ვთხოვე, ყურადღებით დაკვირვებოდა ჩემ გამორბენს. შემდეგ კუბელი პერესი ხტებოდა. იგი გაიზარდა, უფრო გამოცდილი გახდა და ერთბაშად გააკეთა განაცხადი მედალზე – 16,81. შემდეგ ამერიკელები ხტებიან, ისეთი ღრიანცელი დადგა მათი ნახტომების შემდეგ, თითქოს 17 მეტრს მიღმა მიფრინავენო. ნახტომები კი 16,60-ს არ ასცილებია.

მეორე ნახტომში მეორე საფეხური დავიკავე, მაგრამ იქვე ამერიკელმა ჯეიმს ბატსმა დამახევინა მესამე ადგილზე. მე არ ვღელავდი, რადგან ვერავინ შეძლო 17 მეტრს მიღმა გადახტომა; მთელი ბრძოლა წინაა. ოლივეირას არ გამოსდიოდა ხტომები: პირველსავე ცდაზე დააბიჯა არეკნის ზოლს, მეორეზე – 16,15.

მესამე ცდაზე 17,06-ზე გადავხტი. გადავხედე ოლივეირას – თვალები ჩაუქრა. დაიღალა სიგრძეზე ხტომის შემდეგ და დღეს ვეღარ მიწევს მეტოქეობას. მაშ, ვინ შემეცილება გამარჯვებას? ახლა მთელი ყურადღება ამერიკელი ბატსისკენაა მიპყრობილი. შეჯიბრების მსვლელობისას ორიენტაციის ასეთნაირად შეცვლა ძალიან ძნელია. ამის გაფიქრებაც ვერ მოვასწარი, რომ ოლივეირამ მღელვარება დაძლია და მეორე ადგილზე გავიდა. საწყენია, რომ მეოთხე ცდაში ზუსტად მილიმეტრით გადავაბიჯე არეკნის ზოლს – შორი ნახტომი გამოვიდა. იქვე ჯეიმს ბატსი გადახტა 17,18.-ზე. მეგონა, სტადიონი ღრიალისგან დაინგრეოდა.

მაგრამ ეს მხოლოდ მე მაძლევდა ხელს: გავბრაზდი და კარგი ნახტომით ვუპასუხე. ორმოდან ამოვდივარ – სიჩუმეა. შემეშინდა კიდეც, ხომ არ დავაბიჯე-მეთქი. არა, ვხედავ, მსაჯს თეთრი ალამი უჭირავს, ესე იგი, ნახტომი ჩაითვალა. ტაბლოზე შედეგია 17,29, ტრიბუნებზე კი არავითარი რეაქცია! როგორ გამოირჩეოდნენ ეს მაყურებლები ტემპერამენტიანი, მაგრამ კეთილმოსურნე მექსიკელებისგან, კვალიფიციური, კირკიტა, მაგრამ მაინც ობიექტური მიუნხენელი მძლეოსნობის მოყვარულებისგან.

არ მეგონა, ამ ნახტომით თუ დავაგვირგვინე ბრძოლა. ბოლო ცდისთვის ვემზადებოდი. ნახევარი ტერფით უკან გადავიტანე გამორბენის საწყისი ადგილი და მთელი ძალით მოვქროდი, მაგრამ უკვე ბოლო ნაბიჯებზე ვიგრძენი, რომ ვაბიჯებდი. ეს კი აღარ მეგონა, შეჯიბრების ბოლოს თუ ამდენი ძალა დამრჩებოდა. არადა, როგორ მინდოდა მეხიკოში დამყარებული ჩემი ოლიმპიური რეკორდის გაუმჯობესება. მაგრამ რა გაეწყობა: არ გამომივიდა ნახტომი, რომელიც – ამაში დარწმუნებული ვარ – ყველაზე გრძელი იყო ჩემი ნახტომებიდან.

დავით ჭელიძე

გაგრძელება იქნება

1165
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;