საფიქრალი თუ საამაყო? რა დაგვიტოვა თბილისის ტურნირმა

ძიუდოში თბილისის ტურნირმა კიდევ ერთხელ გვასიამოვნა წარმატებებით და კიდევ ერთხელ დაგვიტოვა საფიქრალი... თუმცა, შესაძლოა, წლეულს საამო და საამაყო უფრო მეტი დაგვიტოვა, ვიდრე - საფიქრალი. ამჯერად კარგი უფრო მეტია...

ჩვენი ნაკრების მიერ მოპოვებული 14 მედალი (5 ოქრო, 3 ვერცხლი, 6 - ბრინჯაო) წარმატებად არა მარტო ჩვენ, არამედ ევროპაშიც მონათლეს. ძიუდოს ქართული კონვეიერიდან ახალი ვარსკვლავები იბადებიანო, წერდა ძიუდოს ევროპული ფედერაციის საიტი.

ამ ტურნირმა კიდევ ერთხელ დაადასტურა ძალიან დადებითი ტენდენცია: თითქმის ყველა წონაში გაჩნდა რეალური კონკურენცია და თითქმის ყველგან გამოჩნდა მეორე კაცი, ვისაც შეუძლია მედლისთვის ბრძოლა.

ახლა ეს გუნდი აღარაა თითო-ოროლა ლიდერზე დამოკიდებული კრებული, უკვე გაცილებით ფართოა მედლის მომპოვებელთა არეალი. ფედერაციის სტრატეგიაც ეს იყო - გაფართოებულიყო ლიდერთა წრე, გაზრდილიყო კონკურენცია. ახლა ბრძოლა უკვე საუკეთესო მეორე ნომრის წოდებაზეც მიდის და ამ საევროპოდ მწვრთნელებს საკმაოდ ბევრი საფიქრალი აქვთ, რომელი წონები გააორონ.

ალბათ, დღეისათვის კონკურენციის მხრივ ყველაზე ცუდი ვითარება მაინც 66-ში გვაქვს, სადაც ვაჟა მარგველაშვილს ჯერაც ვერ გამოუჩნდა ღირსეული მოცილე. იქნებ ვინმე შემომედავოს, რომ 73-ში და 100-შიც ასეა, მაგრამ იქ ეს ძირითადად დღევანდელი ლიდერების, შესაბამისად, ლაშა შავდათუაშვილისა და ვალერი ლიპარტელიანის სიძლიერის გამოა ასე - ამ დონის ფალავანთა შეცვლა არაა იოლი და ამიტომ ჩანან სხვებზე მაღლა, თორემ ურიგო სარეზერვოები არ ჰყავთ.

განსაკუთრებით - 100-ში, სადაც ონისე სანებლიძე გაცილებით მაღალ დონეზეა და, აგერ, ევროპის ჩემპიონატზე მოსახვედრ კონკურენციაშიც კია ჩართული. იმავეს ვიტყვი მძიმე წონაზეც, სადაც გურამ თუშიშვილი მართლაც გამორჩეული ფიგურაა. იქ ახალი არც ამ ტურნირზე წარმოჩენილა ვინმე, ისევ ძველების იმედად ვართ, თუმცა კონკურენცია მაინც საკმარისია.

ახლა მთავარი ამოცანაა, იმავე ლაშა ჩადუნელმა, თემურ ნოზაძემ (ორივე - 60), ფრიდონ გიგანმა (73), თამაზ კირაკოზაშვილმა (81), გიორგი პაპუნაშვილმა (90), დავით ოზბეთელაშვილმა (100) და სხვებმა უცხოეთშიც აჩვენონ ასეთივე ჭიდაობა. ამ ტურნირის შემდეგ ძალიან დაიძაბა და ჩაიხლართა კონკურენცია 60-სა და 81-ში, რასაც მხოლოდ მივესალმებით.

თუშიშვილის ქარიზმა და ხასიათი

თუშიშვილმა ერთხელაც ასიამოვნა ქომაგი, მაგრამ ფინალში გვარიანადაც ანერვიულა. საბოლოოდ ყველაფერი მაინც ჩვენს სასარგებლოდ დასრულდა, მაგრამ, იმედია, ეს შეხვედრა მასაც გაკვეთილად გამოადგება. სხვა მხრივ კი თუშიშვილი ახალ ქარიზმატულ ლიდერად ყალიბდება.

მართალია, ჩვენს ნაკრებს ამგვარი ლიდერები ლიპარტელიანის და შავდათუაშვილის მაგალითზე (თუმცა "შავი" უფრო ფუტკარივით უხმოდ მშრომელთა კატეგორიას ეკუთვნის და ხშირად არ ჩნდება პრესაში, თავაუღებლად ვარჯიშობს) არ უკვირს, მაგრამ დარბაზის აყოლიება თუშიშვილსაც მაგრად შეუძლია.

გახსოვთ, როგორ ყვიროდა ტრიბუნები "გურამ, გურამ" - ამგვარი ოვაცია მხოლოდ მარიამ ჭანტურიას (70) გაუმართეს, პატარა გოგონას, რომელიც ლამის დედისტოლა ქალებს ვაჟკაცურად ეომა და ბრინჯაოს მედალი უთანასწორო ბრძოლაში გამოგლიჯა.

თუშიშვილის პოპულარობას მისი გულღია ხასიათიც უწყობს ხელს - ღიმილი და სალამი არავისთვის ენანება, ყველას პასუხობს, ყველას ავტოგრაფს აძლევს, ყველასთან იღებს ფოტოებს...

დასაჯილდოებლად გასვლამდე ირანელ ჯავად მაჰჯუბთან მივიდა, გადაეხვია და თითქოს ანუგეშა, ისე დაჰკრა ხელი ბეჭზე. თუშიშვილის გამოსვლას უცხოელებმაც დიდი ადგილი დაუთმეს და შეიძლება ითქვას, საკმაოდ კარგი პრესა ჰქონდა.

იქ, იმ გასასვლელში წინა დღითაც შევესწარი ერთ საინტერესო სცენას, როგორ ხუმრობდა საკუთარ შეცდომაზე საერთაშორისო ფედერაციის პირდაპირი რეპორტაჟის კომენტატორი, ქართველთა დიდი მეგობარი და ქართული ძიუდოს ავან-ჩავანის მცოდნე, ბრიტანელი შელდონ ბრუქს-როუქსი: პორტუგალიის სახელით მოჭიდავე ანრი ეგუტიძესთან მივიდა და უთხრა, რეპორტაჟისას შემეშალა და შენზე პორტუგალიის ნაცვლად საქართველო ვთქვიო...

ფრანგები - მამლების ნაცვლად... ქალებით

ტურნირის ყველაზე ძლიერი და გამორჩეული გუნდი, უდავოდ, საფრანგეთის ქალთა ნაკრები იყო - ქალებშიც და ვაჟებშიც მათზე უფრო ძლიერი არცერთი გუნდი არ ყოფილა.

ფრანგებს ვაჟებშიც არ ჰყავდათ ასეთი ძლიერი შემადგენლობა. თითო-ოროლა ვარსკვლავი სხვებსაც ჰყავდათ. მაგალითად, ჩამოვიდნენ ბრაზილიელი ოლიმპიური ჩემპიონი სარა მენეზეში (48), ჩვენთვის ავადსახსენებელი კუბელი მსოფლიოს ჩემპიონი ეშლი გონსალესი (90) - იმ ფინალში ლიპარტელიანს მოუგო, თუმცა ფრანგი ქალებივით ძლიერი გუნდი არავის ჰყოლია.

მათი მწვრთნელი ოლიმპიური, მსოფლიოს სამგზის და ევროპის ოთხგზის ჩემპიონი ლუსი დეკოსი იყო. მან, თურმე, გვარიანი პატივი დაგვდო - მომავალ კვირას ანთალიაში წასვლას ჩვენთან ჩამოსვლა არჩია.

როგორც ამბობენ, ლუსი საკმაოდ კეთილგანწყობილია საქართველოს მიმართ, სადაც პირველად 2015 წელს ჩამოვიდა, ბავშვთა ოლიმპიურ ფესტივალზე, როცა საფრანგეთის ჭაბუკთა ნაკრებს ედგა სათავეში. და რა გასაკვირია, მედლები თუ დახვეტეს - 5 ოქრო, 1 ვერცხლი და 3 ბრინჯაო - ეს სულ ფრანგი ქალების მონაგარია.

საინტერესო იყო სლოვენიის ნაკრებიც: ისინი სულ ორი სპორტსმენით ჩამოვიდნენ, ორივე - ქალებში ჰყავდათ და თანაც დები: მარუსა (48) და ანია სტანგარები. არანაკლებ საინტერესოა, რომ სახლშიც ორი მედლით - ოქრო-ვერცხლით დაბრუნდნენ.

სხვათა შორის, ქალთა ტურნირში გერმანელებსაც ჰყავდათ დები და თანაც, სტანგარებისგან განსხვავებით, ტყუპები: ამელიე და ტერეზა შტოლები (ორივე - 52). მათ ოქრო და ბრინჯაო მოიპოვეს.

ქალების ნაკრები

ფრანგი ქალებისგან განსხვავებით, ამ ტურნირზე ჩვენმა ქალებმა მხოლოდ ერთი მედალი მოიპოვეს, თუმცა ძალიან მნიშვნელოვანი და ფასეული: მარიამ ჭანტურიასგან კვარცხლბეკზე ასვლა გმირობის ტოლფასია.

დანარჩენებზე კი ვიტყვით, რომ მათ ამჯერად იმედები ვერ გაამართლეს, მაგრამ ამისგან ტრაგედიას ნუ შევქმნით, მათ წინ კიდევ ბევრი მიღწევა ელოდებათ.

უბრალოდ, მათი უმეტესობა ასაკით ჯერ პატარაა და თან ძირითადად ფრანგებთან ან მომავალ მედალოსნებთან წააგეს. აქაც გამოჩნდა, რომ მათ ჯერ კიდევ აკლიათ სპარინგები, გამოცდილება.

ქალთა ნაკრების მთავარი მწვრთნელი გია თენაძე გუნდის გადახალისებას გეგმავს - უფროსებში ევროპის ჩემპიონატზე მცირე ნაწილს წაიყვანს, უმეტესობას კი ისევ ახალგაზრდებში გადართავს.

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
996
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები