საქართველოს ახალგაზრდული ნაკრები: ასე არ შეიძლება!

საქართველოს ახალგაზრდულმა ნაკრებმა, როგორც იქნა, ევროპის ჩემპიონატის შესარჩევ ციკლში პირველი გამარჯვება მოიპოვა. გია გეგუჩაძის შეგირდებმა საშინაო ასპარეზზე ლიტვას მოუგეს. რა თქმა უნდა, ამ შესარჩევში წარმატების მიღწევა უკვე ძალიან რთული, პრაქტიკულად შეუძლებელი ამოცანაა.

ერთგვარად შევაჯამოთ ჩვენი ქვეყნის რანგით მეორე გუნდის ასპარეზობა მიმდინარე შესარჩევი ციკლის იმ ნაწილში, რომელიც უკვე დასრულდა.

გასაგებია, რომ გვქონდა სასურველზე მეტი ტრავმა და ვერცერთხელ ვერ ვითამაშეთ ოპტიმალური შემადგენლობით, მაგრამ ამის მიუხედავად, აშკარად შეგვეძლო, უკეთესი შედეგი გვეჩვენებინა...

მხოლოდ ხავსი შეგვრჩა...
ნაკრები შესარჩევი ციკლისთვის ჯერ კიდევ წინა შესარჩევიდან ემზადებოდა. ამდენად, ჩვენ ძალიან დიდი იმედით შევხვდით პოლონეთის ნაკრებთან სასტარტო შეხვედრას, რომელიც გორში გაიმართა. არადა, სტუმრებმა იმ მატჩში ყველა კომპონენტში გვაჯობეს, რაზეც ნათლად მეტყველებს საბოლოო ანგარიში - 3:0 პოლონელთა სასარგებლოდ.

პოლონელები მეორე ტაიმის დასაწყისში კოვნაცკიმ დააწინაურა და ამის შემდეგ საქართველოს ნაკრებს ფეხბურთი ნამდვილად აღარ უთამაშია. ერთადერთი, გოლებს ვუშვებდით. თამაშის დასრულებამდე სტუმრებმა კიდევ ორჯერ იზეიმეს - იმავე კოვნაცკიმ და კაპუსტკამ ჩვენს იმედებს ცივი წყალი გადაასხეს.

ამას მოჰყვა ძალიან რთული გასვლა დანიაში. რა თქმა უნდა, ვიცოდით, რომ მეტოქე ძლიერი და, ერთგვარად, ფავორიტიც იყო, მაგრამ იმას კი ნამდვილად ვერ წარმოვიდგენდით, რომ თამაშის დასრულებამდე ნახევარი საათით ადრე ანგარიში 4:0 იქნებოდა სკანდინავიელთა სასარგებლოდ. ინგვარსტენმა (ორჯერ), დალუნდმა და ლარსენმა საქართველოს ნაკრები უშანსოდ დატოვეს. დარჩენილ დროში ქართველებმა ორი ბურთი გაიტანეს (მიქელთაძის დუბლი), დანიელებმა კი ერთი (სკოვი).

დანიურ კოშმარს მოჰყვა ქართული ფეხბურთის ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე სამარცხვინო მარცხი გასვლაზე, ფარერებთან. ამას ნამდვილად ვერ ვიფიქრებდით: ოლსენისა და ტომსენის გოლებით ფარერები ორი ბურთით დაწინაურდა. მერე ერთ-ერთმა მათგანმა საკუთარ კარში ჩაჭრა ბურთი. საქმე პირველივე ტაიმში მოგვითავდა: ავტოგოლის ავტორმა იაკობსენმა ახლა აქეთ შეგვიგდო.

ჩვენი მხრიდან იყო გამოუყენებელი მომენტები. ხანდახან იქმნებოდა შთაბეჭდილება, თითქოს ქართველ ფეხბურთელებს, უბრალოდ, არ სურდათ გოლის გატანა...

საშინაო შეხვედრაში ფინეთთან ყველა გამარჯვებას ველოდით, შედეგად კი მივიღეთ 2:2. კელმანის დუბლს ქართველთაგან გიორგი ბერიძემ და რომან ჭანტურიამ უპასუხეს. ვერავინ იტყვის, რომ საქართველოს 21-წლამდელებს უეჭველად მოსაგები თამაში ჰქონდათ...

დაბოლოს, შეხვედრა ლიტვასთან. გავტეხეთ კაცნაკლული მეტოქე, რომელიც მხოლოდ დაცვაში იდგა და ძალიან სუსტი იყო. ამაში თავად ლიტველები დაგვეხმარნენ... ავტოგოლით.

ვერ წარმომიდგენია, როგორ უნდა ითამაშოს დიდი ფეხბურთი საქმისადმი ასეთი მიდგომით მართლაც ნიჭიერმა არაბიძემ

პასუხისმგებლობის საკითხი
საქართველოს ნაკრების სატურნირო მდგომარეობა ისეთია, ჩვენი გუნდი მხოლოდ ხავსს თუ მოეჭიდება. ზესასწაული უნდა მოხდეს, როგორმე ვუწიოთ სანატრელ მეორე ადგილს. ეს ისეთი ხარისხის სასწაულია, რომელიც ფეხბურთში ძალიან, ძალიან იშვიათად ხდება.

საქართველოს დღეს ამ ასაკში ჰყავს ისეთი თაობა, როგორიც კარგა ხანია, არ ჰყოლია. სულაც არ გვგონია, რომ ამ ფეხბურთელებს სასწაულის მოხდენა შეუძლიათ, მაგრამ ის კი ხელეწიფებათ, რომ ამ ჯგუფის ორ საუკეთესო გუნდს შორის იყვნენ...

ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, ჩვენი გუნდის შეტევაში ძალიან დიდი რესურსია, გოლები, ასე თუ ისე, გავიტანეთ, მაგრამ რა ხდება უკან? აი, უკანა ხაზში, თუნდაც დაცვით ფაზაში, საქართველოს ნაკრების მოქმედება ვერანაირ კრიტიკას ვერ უძლებდა.

საკმარისი იყო, რომ ჩვენს მოწინააღმდეგეს მთელ რიგ შემთხვევაში მინდვრის ცენტრი გადმოელახა, რომ ჩვენს კართან ეგრევე სახიფათო მომენტები იქმნებოდა. რა თქმა უნდა, ეს მხოლოდ დაცვის ბრალი არ არის, თავს იცავს მთელი გუნდი, მაგრამ ალბათ მეტი ცვლილებების შეტანა შეიძლებოდა დაცვის ხაზში და მეკარის პოზიციაზე. ეს მხოლოდ ჩემი აზრია, აზრი, რომელსაც აქვს არსებობის უფლება, თუ ვნახავთ, რამდენი გოლი აქვს გაშვებული საქართველოს ახალგაზრდულ ნაკრებს.

ამ დროისთვის, ნაკრების სამწვრთნელო შტაბმა, სუბიექტური თუ ობიექტური მიზეზების გამო, თავი ვერ გაართვა დაკისრებულ ამოცანას. ვერ შექმნა გუნდის ერთიანი სათამაშო ხელწერა, ვერ მისცა თამაშს ორგანიზებული სახე და ვერ გამოიყენა მთლიანად ის პოტენციალი, რომელიც ჩვენს გუნდში არის. ეს ფაქტია და შედეგებითაც დასტურდება.

მით უმეტეს, მწვრთნელებიცა და ფეხბურთელებიც ერთხმად აღნიშნავდნენ, რომ ნაკრების ერთადერთი მიზანი ჯგუფური ბარიერის დაძლევა იყო.

ყველა გუნდის წარუმატებლობასა თუ წარმატებაში მთავარი დამნაშავე არის მწვრთნელი და გია გეგუჩაძე ვერაფრით აირიდებს თავის წილ პასუხისმგებლობას

გულშემატკივარი კი პასუხისმგებლობის აღებას ითხოვს იმისთვის, რომ მორიგი შესარჩევი ციკლი ჩაგვივარდა და თანაც, ასეთ ხელსაყრელ ჯგუფში.

არა მწვრთნელითა ხოლო...
რა თქმა უნდა, ყველა გუნდის წარუმატებლობასა თუ წარმატებაში მთავარი დამნაშავე არის მწვრთნელი და გია გეგუჩაძე ვერაფრით აირიდებს თავის წილ პასუხისმგებლობას.

რაც შეეხებათ ფეხბურთელებს. საქართველოს დღევანდელი ახალგაზრდული ნაკრები ერთ-ერთი ყველაზე "ვარსკვლავურია" ბოლო წლების ფორმაციებს შორის. სულო ცოდვილო, ამას რომ ვწერ, პირველი კენჭი კი არა, ლოდი ჩემს ბოსტანში უნდა ვისროლო - მეჩვენება, რომ ეს ხალხი ზედმეტადაა გარეკლამებულ-გაპიარებული.

მე ვნახე გიორგი არაბიძის თამაში ფინეთთან და ლიტვასთან. პირდაპირ უნდა დავწერო: ვერ წარმომიდგენია, როგორ უნდა ითამაშოს დიდი ფეხბურთი საქმისადმი ასეთი მიდგომით მართლაც ნიჭიერმა არაბიძემ.

თუნდაც, ლიტვასთან ბოლო თამაში ავიღოთ. შემექმნა ისეთი შთაბეჭდილება, რომ არაბიძე მხოლოდ მაშინ აკეთებს პასს, როცა სხვა გამოსავალი, უბრალოდ, არ აქვს. ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, მთელ რიგ ეპიზოოდებში ის მინდორზე დგას და ელის, როდის მიუტანენ ბურთს. ასე არ შეიძლება! ის ასეთი არ არის ეროვნულ ნაკრებში და ეს კარგია, მაგრამ, რატომ უნდა იყოს ასეთი - ახალგაზრდულში?

არაბიძის თემა წინ იმიტომ წამოვწიეთ, რომ მისგან ყველაზე მეტს ველით. და, საერთოდ, იქმნება შთაბეჭდილება, რომ ამ ასაკში ჩვენზე ოდნავ ნაკლებად ნიჭიერი, ვთქვათ, დანიელი ახალგაზდა გაცილებით დიდი პროფესიონალია, ვიდრე მისი კბილა ქართველი. ეს არის ყველაზე სამწუხარო...

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
1379
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;