სიყვარული, გაღიზიანება და პოტენციური აუდიტორია: ანუ რა შეცვალა ერთა ლიგამ?

მართალია, საქართველოს ნაკრებმა ერთა ლიგაზე იდეალური ფეხბურთი ვერ აჩვენა, მაგრამ ორიდან ორივე შეხვედრა მოიგო, ჯგუფში გალიდერდა და ხალხის განწყობა ეროვნული ნაკრებისადმი შეიცვალა...

...ამის ამსახველია ის სურვილები თუ ინტერესი, რომელსაც ფეხბურთის ფედერაციის გვერდზე კომენტარებში წავაწყდით. თუკი ადრე წარუმატებლობის გამო ნაკრებს და მოთამაშეებს ლანძღვა-გინება არ აკლდათ, ახლა ეს პრეტენზიებით შეიცვალა - ხალხს ეროვნული ნაკრების მაისურების შეძენა სურს და ფედერაციას პრეტენზიას უყენებდნენ, რომ "ჯვაროსნების" ფორმა მასობრივად არ იყიდება - ვერაფერს იტყვი, მშვენიერი სახეცვლილებაა.  

"ფეხბურთის მაისურები სად შევიძინოთ? ხალხი სტადიონზე "რეალის", "ბარსას", "მაჩესტერის" ფორმებით იყო".

"მაისურის შეძენა თუ შეიძლება ინტერნეტით? ძალიან სირცხვილია, აი ძალიან, როცა შენი ქვეყნის ნაკრების მაისურს ვერ ყიდულობ ვერსად. ამ დღეებში მიუნხენის სათვისტომოებს შორის ტურნირი ჩატარდა, ქართველები ხორვატებს შეხვდნენ, ხორვატებს თავიანთი ქვეყნის მაისურები ეცვათ, ჩვენებს რაღაც უბედურება. მოკლედ სირცხვილი თქვენ".

"მაისურა სად შევიძინოთ? ხალხს ყიდვა გვინდა, ჩუქებას ხომ არ გთხოვთ?"

"საზღვარგარეთ ტრანსლაციას თიშავს 1 არხი და ხომ ვერ მეტყვით (ანდორასთან თამაშს) სად შეიძლება ვუყუროთ?"

"რომელი არხი გადმოსცემს ამ მატჩს (საქართველო-ანდორა)?"

"სალაროებში (ანდორასთან მატჩის) ბილეთები როდიდან გაიყიდება?"

ცხადია, ჩვენ ჯერ მხოლოდ ვოცნებობთ იმ ლამაზ დროზე, როდესაც საქართველო საკლუბო და სანაკრებო დონეზე წარმატებული ქვეყანა გახდება. მაგრამ ერთა თასზე პირველი მატჩების მოგებამ ფეხბურთისადმი ინტერესი აშკარად რომ გაზარდა, ეს პრეტენზიებიც მეტყველებს.

საერთოდ, საქართველო პოლუსების ქვეყანაა, რაზეც ბევრი რამ მეტყველებს. მაგალითად, გვახსოვს სუპერთასის მატჩი თბილისის "დინამოსა" და საჩხერის "ჩიხურას" შორის, რომელსაც 1000 მაყურებელი თუ დაესწრო. ამავე დროს, გვახსოვს შარშანდელ, 19-წლამდელთა ევროპის ჩემპიონატზე საქართველო-ჩეხეთს 25 ათასი მაყურებელი დაესწრო. ძნელი წარმოსადგენია, რომელიმე სახეობის რანგით მესამე ნაკრებს ამხელა აუდიტორიის შეკრება შეეძლოს...

ერთა ლიგამ ფეხბურთისამდი ინტერესი დააბრუნა და შეუძლებელია, ამის გამო უეფას მენეჯმენტი არ შევაქოთ. აქ დაახლოებით იგივე ფორმატია, რაც რაგბში ევროპის თასი ლიგა - თანაბარი დონის გუნდებში თამაშისას გამოჩნდა, რომ ამ დონეზე საქართველო ყოჩაღადაა.

რაც მთავარია, ამ ტურნირმა სტადიონზე მაყურებელი დააბრუნა. ძველი ფორმატის შესარჩევ ციკლში ვერავინ წარმოიდგენდა, რომ ლატვიასთან 30-40 ათასზე მეტი მაყურებელი მოვიდოდა და მსგავსი კალიბრის ნაკრებებს, უმთავრესად, "ჯვაროსნები" "მიხეილ მესხზე" მასპინძლობდნენ.

მაგრამ ერთა ლიგაზე საქართველო-ლატვიის მატჩს "დინამო არენაზე" 50 ათასამდე მაყურებელი დაესწრო. მითი, რომ ქართველები მხოლოდ ძლიერი ნაკრებების სანახავად დადიან და არა - "ჯვაროსნების", კიდევ ერთხელ გაბათილდა.

საქართველოში ფეხბურთი ძალიან უყვართ, შესაბამისად, განიცდიან და ჩვენს ფეხბურთს, ფეხბურთელებს, მწვრთნელებსა და ფედერაციას ან აგინებენ ან იცავენ და ეფერებიან - მაგრამ მნიშვნელოვანია, რომ ისინი ფეხბურთზე ლაპარაკობენ და არა, მაგალითად, ბადმინტონზე ან მაგიდის ჩოგბურთზე. ეს ის ადამიანები არიან, რომლებიც ქართული ფეხბურთის ბედისადმი გულგრილები არ არიან.

შესაძლოა, ისინი ეროვნული ლიგის მატჩებზე სტადიონზე არ დადიან და მას დაბალი დონის გამო აგინებენ. თუმცა სწორედ ეს არის ის პოტენციური აუდიტორია, რომელიც კლუბების მოღონიერების შემთხვევაში ცარიელ ტრიბუნებს სანახევროდ მაინც შეავსებს.

იმიტომ, რომ ეს ხალხი ფეხბურთზე ფიქრობს და ამის გამო აგინებს ან იცავს ჩვენს ფეხბურთს, ფეხბურთელებსა და ფედერაციას და არა სხვა სახეობას. მათი რიცხვი კი ძალიან დიდია და ეს ზემოთნახსენებ თამაშებზე გამოჩნდა - მცირე წარმატების შემთხვევაში ნაკრებები სტადიონებს ავსებენ.

ეგაა, ამ განწყობას შენარჩუნება უნდა - სასაფლაოებივით მდუმარე ტრიბუნები ასეთ შემთხვევაში აუცილებლად გამოცოცხლდება. საამისოდ კი საკლუბო ფეხბურთის განვითარება გვჭირდება.

1251
მკითხველის კომენტარები / 1 /
Tbiliseli
0
მშვენიერი სტატიაა. მადლობა ავტორს :)
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;