სულიკო თორთლაძის უკანასკნელი ინტერვიუ: სად დაიკარგა ის ინტერესი, ის ცეცხლი და თავგანწირვა?

1982 წლის 23 მაისის გაზეთ "ლელოში" გამოქვეყნდა ამჟამად ყველასთვის კარგად ცნობილი ჟურნალისტის, ელგუჯა ბერიშვილი ნაშრომი სულიკო თორთლაძის შესახებ. ეს გახლდათ ლეგენდარული მწვრთნელის ბოლო ინტერვიუ, რომლის გამოქვეყნებასაც მსოფლიოსა და ოლიმპიური ჩემპიონების აღმზრდელი ვერ მოესწრო.

20 ნოემბერს სულიკო თორთლაძეს 100 წელი შეუსრულდებოდა. ვფიქრობთ, 1982 წლის პუბლიკაციის გაცოცხლება ჩვენს მკითხველსაც დააინტერესებს.

"ქართული კალათბურთის ისტორია წარმოუდგენელია სულიკო თორთლაძის გარეშე. სამოცდაორი წლისა წავიდა ჩვენგან ჭეშმარიტი მამულიშვილი, ქართული კალათბურთის უპირველესი მოჭირნახულე.

პირდაპირი კაცი იყო სულიკო თორთლაძე, ჩინებული მოსაუბრე და მოქართულე. მას ქუთაისში ვესტუმრე: ქართული კალათბურთის შესახებ თქვენი აზრი გვაინტერესებს-მეთქი. ცოტა შეუძლოდ კი იყო, მაგრამ საუბარი მაინც გამოგვივიდა.

მაშინ, აბა, ვინ იფიქრებდა, რომ ეს მისი უკანასკნელი ინტერვიუ იქნებოდა. სულიკო თორთლაძემ ქართულ კალათბურთზე ფიქრში გალია წუთისოფელი. ამის მაგალითია ამ გულნათელი კაცის მთელი ცხოვრება, ამაშივე დაგარწმუნებთ ქვემოთ დასტამბული დიალოგიც.

- ჩვენი საუბარი, ალბათ, იმ საძირკვლიდან უნდა დავიწყოთ, რომელზეც დიდი კალათბურთია დაფუძნებული. ეტყობა, ყურადღება მოვაკელით რეზერვების აღზრდას, სათანადოდ ვერ ვიზრუნეთ პერსპექტიულ კალათბურთელთა დაოსტატებისთვის. ისე კი, ურემი რომ გადაბრუნდება, გზა მერე გამოჩნდება ხოლმე...

- ჩემი აზრით, გზა მანამდეც კარგად ჩანდა, მაგრამ... ერთი უცნაური თვისება გვაქვს ადამიანებს: რამე ავადმყოფობა რომ შეგვეყრება, ჯერ არხეინად ვართ, ექიმსა და წამალს ახლოს არ ვიკარებთ, მაგრამ თუ მოგვერია და ლოგინად ჩაგვაგდო, მერე, იცოცხლე, ქვეყანას შევყრით. ჩვენდა სავალალოდ, დროზე არ მივხედეთ საქმეს, დაგვავიწყდა, რომ მექანიზმს, თუნდაც კარგად აწყობილს გზადაგზა გაპოხვა და გაცვეთილ-ჟანგმოდებული დეტალების გამოცვლა სჭირდება. ცრუ ოპტიმიზმი არ ვარგა, თუმცა არც უიმედობა და ხელის ჩაქნევაა მოსაწონი.

მჯერა, რომ თბილისის "დინამო" შეინარჩუნებს ადგილს უძლიერესთა შორის, მაგრამ ამით მხოლოდ მსუბუქდება მთავარი სატკივარი, რომელიც მარტო ერთ კონკრეტულ გუნდთან კი არა, მთელი ჩვენი კალათბურთის სიცოცხლისუნარიანობასთან არის დაკავშირებული. შეიძლება ვიღაც-ვიღაცებმა თქვან: საგანგაშო, აბა, რა არის, დაწყნარდით, ყველაფერი რიგზეაო. იმას კი არ გაიხსენებენ, რომ ახლო წარსულში, იგივე "დინამო", უფრო ადრე ჩვენი სხვა გუნდებიც (მათ შორის ქალთა) ყველასათვის და ყველა დონეზე ანგარიშგასაწევ ძალად ითვლებოდნენ. კალათბურთის ქართველი გულშემატკივარი კარგა ხანია შეურიგდა (აბა, რა ექნა) იმას, რომ უმაღლეს ლიგაში მხოლოდ ერთი გუნდი შემოგვრჩა, მაგრამ ეს გუნდიც თუ რიგითამდე ჩამოქვეითდა, შეიძლება კალათბურთზე საერთოდ აიცრუოს გული.

ცხოვრება ყოველდღე გვარწმუნებს, რომ უსიყვარულოდ არანაირი საქმე არ გამოვა. მიკვირს, სად გაქრა ის სიყვარული, რითაც ქართული კალათბურთი ათწლეულების მანძილზე იყო გარემოსილი

თუ რაიმე ვნებს საქმეს, ეს, პირველყოვლისა, მოჩვენებითი კეთილდღეობაა. ვატყობ, რომ ზოგიერთები ცდილობენ კიდეც სურათის შელამაზებას და რადგან ცდილობენ, ალბათ ხელსაც აძლევთ. მაგრამ თუ ჭეშმარიტად შეგვტკივა გული ქართული კალათბურთის ბედ-იღბალზე, თეთრს თეთრი ვუწოდოთ, შავს - შავი. თბილისის "დინამოს" უჭირს და, მაშასადამე, მთლიანად ჩვენს კალათბურთშიც არ არის საქმე კარგად. დიახ, სახელიც და ტრადიციაც თანდათან გაგვიუფერულდა და პირველი, რაც ახლავე მოგვეთხოვება, ის არის, რომ ეს სიმართლე ვაღიაროთ - კალათბურთის მწვრთნელებმაც, მესვეურებმაც და გულშემატკივრებმაც.

ცხოვრება ყოველდღე გვარწმუნებს, რომ უსიყვარულოდ არანაირი საქმე არ გამოვა. მიკვირს, სად გაქრა ის სიყვარული, რითაც ქართული კალათბურთი ათწლეულების მანძილზე იყო გარემოსილი, სად დაიკარგა ის ინტერესი, ის ცეცხლი და თავგანწირვა?

სულიკო თორთლაძე - 100

მიშა კეკელიძის - შესანიშნავი ადამიანისა და აღმზრდელის ამბავი მინდა გავიხსენო. ამ კაცმა მთელი გუნდი ჩამოაყალიბა და უმაღლეს ლიგაში დაამკვიდრა. მიშას უსაზღვროდ უყვარდა კალათბურთი და ეს სიყვარული თავის შეგირდებსაც გადასდო. ხშირად ვამბობთ ხოლმე - მაშინ სხვა დრო იყოო. მაშინ მართლაც სხვა დრო იყო: კალათბურთს თამაშობდნენ თბილისში, ქუთაისში, ბათუმში, სოხუმში, მთელს რესპუბლიკაში. თამაშობდნენ გატაცებით და სიყვარულით. არ ვიცი რატომ, მაგრამ საკალათბურთო ბუმი ნელ-ნელა დაცხრა და ასე ნელ-ნელა გამოიფიტა ერთ დროს ნოყიერი ნიადაგი, რომლითაც დიდი კალათბურთი იკვებებოდა. ამიტომაც, უთუოდ სწორი იქნება თბილისის "დინამოს" ჩამორჩენის მიზეზები და შესაბამისად მდგომარეობის გამოსწორების გზები მხოლოდ "დინამოში" კი არა, უპირატესად ჩვენს საკალათბურთო ცხოვრებაში ვეძებოთ. მთავარ გუნდში სულ ორი-სამი მწვრთნელია და 20-30 კალათბურთელი. მათ უკან კი ასობით მწვრთნელი, სექცია და სპორტული ჯგუფი, ათასობით ნორჩი სპორტსმენი დგას - ქართული კალათბურთის ხვალინდელი დღე."

ელგუჯა ბერიშვილი

გაგრძელება ხვალ

1868
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;