ტაბლოზე მაშინვე ახალი ოლიმპიური და მსოფლიო რეკორდი აინთო - 17,39!

ნაწილი I: [VIDEO] რატომ ახსენა ბრაზილიელმა ოლივეირამ ჟურნალისტების პროვოკაციულ შეკითხვაზე ვიქტორ სანეევი?

ნაწილი II: ვიქტორ სანეევი: წაგება თავმოყვარეობასა და პატივმოყვარეობას გვიცხოველებს

ნაწილი III: აი, მიზეზი, რატომ იკარგებიან უფროსებში გადასვლის შემდეგ მოზარდები, რომლებსაც დიდ მომავალს უწინასწარმეტყველებენ

ნაწილი IV: საკითხი ასე იდგა: შევძლებდი თუ არა შიშის დაძლევას და ვაიძულებდი თუ არა თავს მთელი ძალით ხტომას

ნაწილი V: ამ მეთოდს მაშინ იყენებენ, როცა ბრძოლის სიმძაფრის ხელოვნური განელება სურთ

ნაწილი VI: სწორედ წაგებები გახდა ჩემი დაოსტატების, ტაქტიკური სიმწიფის, ფსიქოლოგიური მომზადების კარგი სკოლა

ნაწილი VII: არჩევანის წინაშე ოლიმპიადის წინ: სიგრძეზე ხტომა თუ სამმხტომი?

ნაწილი VIII: ვიქტორ სანეევის ავტობიოგრაფია: ყოველთვის უნდა ელოდო \"მისტერ X-ის\" გამოჩენას

ნაწილი IX: როგორ ემზადებოდა ვიქტორ სანეევი პირველი დიდი ნახტომისთვის

გამოგიტყდებით, მარტო მე როდი ვფიქრობდი, რომ შუბისმტყორცნელთა სექტორში ყველაფერი პირველივე, ან უკიდურეს შემთხევაში, მეორე ცდაზე გაირკვეოდა. ლუსისი 90 მეტრს მიღმა სტყორცნის და სხვებს მხოლოდ ვერცხლისა და ბრინჯაოს მედლების გათამაშება მოუწევთ. მაგრამ სრულიად გაუთვალისწინებელი რამ მოხდა. ცდა ცდას მიჰყვებოდა, იანისი კი ვერა და ვერ ასრულებდა "თავის" ტყორცნას. კირკიტა სტატისტიკოსებმა ჯერ კიდევ ოლიმპიურ თამაშებამდე დაიანგარიშეს, რომ ოლიმპიადისწინა ოცდასამ შეჯიბრებაში ლუსისის საშუალო, ვიმეორებ, საშუალო შედეგი 88 მეტრს აღემატებოდა. აქ კი, ყველაზე მთავარ შეჯიბრებაში – მან 86 მეტრს ვერ გადააცილა შუბი... ვითომ კვლავ დადასტურდება ძველი, ოლიმპიური თამაშების დასაწყისის დროინდელი ნიშანი, რომ შუბის ტყორცნაში ფავორიტები ოლიმპიურ თამაშებს ვერ იგებენ? ლუსისს მხოლოდ ერთი, უკანასკნელი ცდა რჩებოდა.

მძლეოსნობის მოყვარულთ ალბათ ახსოვთ ეს, თითქოსდა ორჯერ შესრულებული ნატყორცნი. თავიდან ლუსისმა ყველაფერი გააკეთა – გამორბენი, შუბის უკან გადატანა, სატყორცნი ნაბიჯები, მოქნევა – და უცებ, ყველასთვის მოულოდნელად, ზედ სექტორის შემომსაზღვრელ ხაზთან გაჩერდა. ვერავინ მოასწრო ნანახის გააზრებაც კი, რომ იანისი თავიდან, სირბილით გაემართა გამორბენის საწყისი ადგილისკენ და ხელახლა დაიწყო ცდის შესრულება. ეს იყო ამ შეჯიბრებაში პირველი "მისეული" ტყორცნა.

მან იარაღი 90 მეტრს გადააცილა და ჩემპიონობა მოიპოვა. მახსოვს, მხოლოდ ამ მომენტში ამოვისუნთქე თავისუფლად ტელევიზორის წინ და მაშინვე გავიფიქრე (მოდი და თქვი მერე, ცრუმორწმუნე არა ვარო!), კერსელიანს ტყუილად არ წამოუღია-მეთქი სტადიონზე ტექტონას ჯოხი: ხომ დაეხმარა ბოლო წუთს...

სოფელში დაბრუნებული ვეღარ ვიცანი ლუსისი. ამ ხნის მანძილზე ალბათ ხუთ კილომდე მაინც დაეკლო. სახეზე ალმური ასდიოდა, თვალები ჩაცვენოდა, ხმას ვერ იღებდა. ესეც შენი ოლიმპიური გამარჯვების სიხარული! დილისთვის იანისმა, რა თქმა უნდა, მოიხედა. არა, ოლიმპიურ ჩემპიონობას კი არ შეუცვლია, უბრალოდ წინანდელი ლუსისი გახდა, ისეთივე თავმდაბალი, ჩუმი, როგორც მთელი ამ ხნის მანძილზე იყო. მე კი ამ დღეს ჩემი ოლიმპიური მედლისთვის მიწევდა ბრძოლა.

საუზმის შემდეგ კერსელიანი მოვიდა და ჭადრაკის თამაში შემოგვთავაზა. რა თქმა უნდა, მიმციობანას თამაშობს. ღმერთმა ნუ ქნას, სტარტის წინ მოწაფეს გუნება გაუფუჭოს. გვინდა, რომ სადილობამდე დრო გავიყვანოთ, მერე კი სტადიონზე წავალთ.

მოთელვის შემდეგ კერსელიანს და კრეერს მივუახლოვდი. ვხედავ, პულსს უსინჯავენ ერთმანეთს. რამდენია-მეთქი, ვეკითხები. შევატყვე, შეცბუნდნენ. ასოციო, მიპასუხეს და მეც გამისინჯეს. ასოცი მქონდა. გასაგებია, რამდენიმე წუთში ხომ სექტორში ვარ გასასვლელი. თუმცა, მათი მდგომარეობაც გასაგებია. ბატონი აკოფი ჩემსავითაა, ოლიმპიური თამაშების დებიუტანტია, კრეერი კი ორმაგად ნერვიულობს – კოლიასა და ჩემ გამო.

უკანასკნელად გამოვესაუბრეთ ერთმანეთს. კრეერი იმ ნიშნებს შემახსენებს, რითაც სტადიონზე უნდა "ვესაუბროთ" ერთმანეთს. იქ ხომ საშინელი ხმაური იქნება და სიტყვას ვერ გაიგონებ. ბარათსაც მაძლევს, მუყაოს პატარა ნაჭერს, რომელზეც მწვრთნელს ბეჭდური სიტყვებით გამოუყვანია: "შეასრულე ფართო გამორბენი! ბოლომდე შეინარჩუნე სისწრაფე! ნახტომისას ნუ იჩქარებ!" ეს ბარათი გამორბენამდე მექნება. შემდეგ კრეერი ნიკოლოზს არიგებს. ამასობაში სექტორშიც გამოგვიძახეს!

ტრიბუნაზე მსხდომი მაყურებლისგან განსხვავებით, სპორტსმენები სულ სხვა თვალით უყურებენ შეჯიბრებას. ბევრი რამ, რაც სექტორში ხდება, ათლეტისთვის საერთოდ შეუმჩნეველია. საკუთარ ფიქრსა და საზრუნავში გართული, ყოველთვის როდი ამჩნევს მეტოქის მოქმედებას, თუმცა ზოგჯერ ჰგონიათ, რომ ჩვენ ყურადღებით ვადევნებთ თვალყურს ერთმანეთს. ამიტომაა, რომ ჩემ მეხსიერებას ეს შეჯიბრება მოსახევი სურათებივით, მხოლოდ ბრძოლის ფრაგმენტებად შემორჩა.
მეტოქეთა პირველ ცდებს თითქმის საერთოდ ვერ ვხედავდი. ვცდილობდი, დავმშვიდებულიყავი, ჩემ თავს ჩავაგონებდი, პირველ ნახტომში უმთავრესია ტექნიკურად სწორად შესრულებული მოძრაობა, და ეტყობა, ზედმეტად დავმშვიდდი.

მხოლოდ 16, 46-ზე გადავხტი. ჩემ შემდეგ ჯენტილე ცდიდა ბედს. საინტერესოა, ასრულდებოდა თუ არა კრეერის წინასწარმეტყველება, თითქოს მსოფლიო რეკორდის დამყარების შემდეგ იტალიელი "გადაიწვა". კოსტიუმს ვიცვამდი და თვალს ვადევნებდი ჯუზეპეს გამორბენსა და ნახტომს. ძალიან შორს გადახტა... ამას ტაშის გრიალიც ადასტურებს. ტაბლოზე კვლავ აინთო ახალი მსოფლიო რეკორდის მაუწყებელი ციფრები – 17, 22.

სკამიდან წამოვდექი, ჯენტილეს მივულოცე, რომელიც ჯერ ისევ გაოგნებულია. ხელს კი მართმევს, მიყურებს კიდეც. მაგრამ ვერ მხედავს. მე მგონი, ვერც კი მიხვდა, ვინ ულოცავდა. ამან რაღაცნაირად ხელი შემიწყო, ციბრუტივით დავტრიალებულიყავი. მე და კოლიას ისე უნდა შეგვესრულებინა მეორე ნახტომი, რომ ფინალში მოხვედრა გაგვენაღდებინა. ამ დეტალებს იმიტომ ვყვები, რომ მინდა ისევ გავუსვა ხაზი ერთ გარემოებას: მეხიკოში ბრძოლის ყველა ნიუანსი იყო გათვალისწინებული. ჩვენგან მხოლოდ ამ ჩანაფიქრისა და დაგეგმილის შესრულება იყო საჭირო. რა ადვილი სათქმელია, არა!

კოლიამ შეასრულა დავალება – 16, 70-ზე გადახტა და ფინალში მონაწილეობის უფლებაც მოიპოვა. კოსტიუმს ვიხდი და უნებლიეთ ბრაზილიელ ნელსონ პრუდენსიოს ვაყოლებ თვალს. იგი ზამბარასავით ირეკნება და კვლავ აპლოდისმენტები. რა ხდება? ისიც 17 მეტრს მიღმა გადახტა! ვეღარ მოვითმინე, კოლიას გავძახე, ჩვენი დროც მოვიდა-მეთქი და მხოლოდ მაშინღა მივხვდი, რომ იგი უკვე ფინალში იყო გასული, ხოლო მე ახლა უნდა გადავმხტარიყავი. ეტყობა ნელსონის ნახტომმა მაინც იმოქმედა ჩემზე. გამორბენისას დავიძაბე, შემდეგ ხაზთან ძუნძული დავიწყე, მაგრამ ამოცანა შევასრულე – 16, 84-ზე გადავხტი და ფინალში გასვლა გავინაღდე.

მესამე ცდა მშვიდად წარიმართა. არავის არავითარი სასწაული არ მოუხდენია და ვფიქრობ, სწორედ ეს დამეხმარა, ნახტომისთვის კარგად განვწყობილიყავი. მახსოვს, რამდენიმე იმიტაცია გავაკეთე, რომ იტყვიან, ტექნიკას ვაწესრიგებდი. ნახტომის წინ მუყაოს წაკითხვა მოვასწარი. მთავარია – არ ვიჩქარო! კიდევ ერთხელ ვუბრძანე საკუთარ თავს: "ნახტომისას არ იჩქარო" – და წინ გავიჭერი. სიმსუბუქე და თავისუფლება, ასეთი გრძნობა დამეუფლა ამ ნახტომის შემდეგ. სიმსუბუქე და თავისუფლება, ხოლო შედეგი ახალი მსოფლიო რეკორდის ტოლფასი იყო – 17, 23. ჩემში ამას არავითარი ემოციები არ გამოუწვევია, გარდა იმისა, რომ კმაყოფილი დავრჩი კარგად შესრულებული ნახტომის გამო. ასე გავხდი ასპარეზობის ლიდერი. ახლა რვა საუკეთესო მხტომელი ემზადებოდა სამი საფინალო ცდისთვის.

დიახ, ასეთ შეჯიბრებებში პირველად ვმონაწილეობდი! უნდა გამოვტყდე, როცა გვეუბნებოდნენ, ოლიმპიური თამაშები განსაკუთრებული სტარტებიაო, თითქოს ვეთანხმებოდით, მაგრამ სულის სიღრმეში მაინც ვეჭვობდით, გვეგონა, რომ ამას ლამაზი სიტყვებისთვის გვეუბნებოდნენ, რაც არ უნდა იყოს, ჩვენ მეტოქეებს საკმაოდ კარგად ვიცნობდით, ხოლო ოლიმპიადის წინ საშინელ აჟიოტაჟს, მეხიკოში ცხოვრების ერთი თვის მანძილზე მივეჩვიეთ.

მაგრამ თურმე ნაცნობ მეტოქეებსაც შეუძლიათ ოლიმპიურ თამაშებზე გასაოცარი სიურპრიზების შემოთავაზება და XIX თამაშების თავისებურება ის გახლდათ, რომ ალბათ, სენეგალელი მანსურა დიასისა და პოლონელი იუზეფ შმიდტის გარდა, ფინალის თითქმის ყველა მონაწილეს შეეძლო მეხიკოში მოგების პრედენდენტი ყოფილიყო. ახლავე აგიხსნით.
ტრიბუნებზე მსხდომ მაყურებლებს, საერთოდ, ეჩვენებათ, რომ ყველა მონაწილე გამარჯვებისთვის იბრძვის. გაზეთებშიც დაახლოებით ასე წერენ: სამხტომელთა სექტორში ოქროს მედლის მაძიებელი ამდენი და ამდენი სპორტსმენი გამოვიდაო. სინამდვილეში კი, ობიექტურად თუ მივუდგებით საქმეს, მთლად ასე არ არის. როგორც წესი, მედლების მაძიებელთა წრე შეჯიბრებამდეც საკმაოდ ვიწროა. ხოლო შეჯიბრებისას მონაწილეები, რა თქმა უნდა, პირობით რამდენიმე ჯგუფად შეიძლება დაიყოს. ზოგი პირველი ადგილებისთვის იბრძვის, ზოგიც საპრიზო ადგილებს უმიზნებს, დანარჩენები – უკვე ფინალში გასვლით არიან კმაყოფილნი და მეტზე აღარც ფიქრობენ. ჯგუფი, რომელშიც მომავალი ჩემპიონია, როგორც წესი, ყველაზე მცირერიცხოვანია. ხდება ხოლმე, რომ მასში საერთოდ მხოლოდ ერთი ათლეტია, როგორც იყო, ვთქვათ, 60-იანი წლების დასაწყისში, სიმაღლეზე მხტომელ ქალებში, როცა სექტორში რუმინელი იოლანდა ბალაში გამოდიოდა, ან იმავე სახეობის ვაჟთა შეჯიბრებებში, ვალერი ბრუმელი რომ მონაწილეობდა.

ვიმეორებ, მეხიკოში ყველა ფინალისტისგან იყო მოსალოდნელი ხრიკები, რაშიც თვალნათლივ დავრწმუნდი, უკვე ასპარეზობის შემდეგ შეჯიბრების ოქმს გავეცანი თუ არა. მაშინვე ასეთმა ცნობამ მიიპყრო ჩემი ყურადღება: ჯენტილეს გარდა ფინალში ყველა მხტომელმა გაიუმჯობესა თავისი წინასწარი შედეგი. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ბრძოლა ახალი ძალით გაჩაღდა და ფინალისთვის ისე ვემზადებოდი, თითქოს არც დამემყარებინოს მსოფლიო რეკორდი, ხოლო ხტომები ახალი დაწყებული ყოფილიყოს. წინ ხომ ჯენტილეს მაგალითი მედო, რომელიც პირველ ცდაზე მსოფლიო რეკორდის დამყარების შემდეგ ამჯერად მეორე იყო...

ამრიგად, ფინალი, და კვლავ სიურპრიზები. მეოთხე ცდაზე 17 მეტრს მიღმა ხტება ავსტრალიელი მეი, მეხუთეზე – კოლია დუდკინი – 17, 09. ამ დროს ჩვენ პირველი და მესამე ადგილები გვეკავა და ბატონი ვიტოლდი მერე გამოგვიტყდა, რომ ოცნებობდა, შეჯიბრება ნეტავ უკვე დამთავრებული იყოსო. როგორც იტყვიან, "შეჩერდი წამო"!" მაგრამ ასპარეზობა გრძელდებოდა.

სტარტზეა ბრაზილიელი. მან დღეს უკვე ყველა განაცვიფრა, როცა მოულოდნელად 17, 05-ზე გადახტა და "მისტერ X" გახდა, რაზედაც აკი წინასწარ გვაფრთხილებდა მწვრთნელი. ახლა უკვე აღარ ვაშორებ მას თვალს – საშიშია. კვლავ სწრაფი გარბენი და ისევ მუბუქი ნახტომი-გაფრენა. მე მხოლოდ ცალი თვალი შევავლე, სად დაეშვა – მსაჯები აღარ მჭირდება, ისედაც ვხედავ, გამასწრო ნელსონმა. ასეც არის – ტაბლოზეა 17, 27... ერთ დღეში მესამე მსოფლიო რეკორდი!
მართალია, პრუდენსიოსგან სიურპრიზს ველოდი, მაგრამ ნერვები მაინც ვერ დავიმორჩილე, თავგზა ამებნა. "აი, ახლავე დაგიმტკიცებთ" – ეს ფიქრი ამეკვიატა, კოსტიუმი გავიძრე, სირბილით გავეშურე გამორბენის ადგილისკენ და... წყვეტილი გაუწონასწორებელი ნახტომი – 16, 81. ორმოდან ისე ამოვედი, თითქოს ცივი წყალი გადამასხესო. სიბრაზეც გაქრა, გონებაც გამინათდა. ერთი აზრი მიტრიალებდა: ერთი ცდა კიდევ მრჩებოდა.

არ მინახავს, როგორ ასრულებდნენ ბოლო ნახტომს ფინალის მონაწილენი. ყველაფერს გამოვეთიშე, ძალებს ვიკრებდი. უკნიდან ბრბოსა და ღობურაში გამოღწეული კრეერის ნაწყვეტ-ნაწყვეტი ნათქვამი მესმოდა. მხოლოდ ერთი სიტყვა აღვიქვი: "შეასრულებ!". ალბათ იმიტომაც აღვიქვი იგი, რომ იგივე ტრიალებდა ჩემ სულშიც. შევასრულებ! შევძლებ! ახლავე!
ძნელი ცდა გამოდგა. ვიგრძენი, რომ არეკნის ზოლამდე ერთი ნაბიჯი დამაკლდა და ნახტომში, ყოველი აკვრისას "ვინაზღაურებდი" დაკარგულ სანტიმეტრებს, სილაში ჩავეშვი და მაშინვე მოვიხედე, რამდენია?

როცა დავვაჟკაცდი და მეტი გამოცდილებაც შევიძინე, უფრო სწრაფად ვსაზღვრავდი შედეგიანობას. მხტომელებს ერთი საიდუმლო გვაქვს. როცა დიდ შეჯიბრებებში შედეგი ოპტიკური დანადგარით იზომება, მაშინ მსაჯები უნებლიეთ იმავე მდგომარეობაში ტოვებენ მილს, რომელიც წინა მონაწილის შედეგს აღნიშნავს. და იმის მიხედვით, შესაძლოა მიახლოებით 2-3 სმ-მდე განსაზღვრო საკუთარი შედეგი, თუ შენივე ნახტომის შეფასებისას რამდენ და რომელ მხარეს გადაწევენ მილს. სხვათა შორის, ამავე "მეთოდიკით" სარგებლობენ ტრიბუნებზე მყოფი სპეციალისტები და ამით განცვიფრებაში მოჰყავთ მეზობლად მსხდომი მაყურებელი. მაგრამ აქ, მეხიკოში, ჩემთვის ჯერ კიდევ უცნობი იყო ამ სიბრძნის ძალა და ჩემამდე გადამხტარი სპორტსმენის შედეგიც. ერთადერთი ორიენტირი მსაჯის სახე იყო. და თუმცა თემიდას მსახურნი მიუკერძოებლები და ყოველგვარი ემოციისგან დაცლილი არიან, მაინც აძლევენ ხოლმე თავს უფლებას, რომ ოდნავ გადაუხვიონ წესებს. ახლაც მექსიკელმა მსაჯმა, სანამ ნახტომის სიგრძეს ტაბლოს გადასცემდა, შემომხედა და ოდნავ შესამჩნევად გამიღიმა. თვალი შევავლე თუ არა მას, მივხვდი, რომ გავიმარჯვე და უნებურად მაღლა ავხტი, ტაშიც შემოვკარი. ტაბლოზე მაშინვე ახალი ოლიმპიური და მსოფლიო რეკორდის აღმნიშვნელი ციფრები აინთო – 17, 39!

ამ უჩვეულო ჟესტით მე, ალბათ, მთელი დარჩენილი ნერვული ენერგიისგან დავიცალე. სკამისკენ სრულიად დამშვიდებული გავემართე. ალბათ, ეს რაღაც არანორმალური სიმშვიდე იყო, თორემ ჩემ შემდეგ ხომ უნდა გადამხტარიყვნენ ჯენტილეც, რომელიც ვერაფრით შეგუებოდა იმ აზრს, რომ ამ ორი დღის მანძილზე ორი მსოფლიო რეკორდი დაამყარა, მაგრამ მაინც მესამე ადგილზე დარჩა და ბოლომდე მებრძოლი ართურ უოკერიც. იქნებ მე უკვე ვიგრძენი, რომ ისინი ვეღარ დამეწეოდნენ და მხოლოდ მაშინ, როცა სიხარულისგან გაცისკროვნებული და ატირებული ჩემი მწვრთნელები დავინახე, კვლავ ავნერვიულდი.

51 წელიწადი გავიდა იმ პირველი ოლიმპიური გამარჯვებიდან. ბევრ შეჯიბრებაში მიმიღია მონაწილეობა, მაგრამ ისეთი ბრძოლა, როგორც მეხიკოში იყო, აღარასოდეს გამომივლია.

დავით ჭელიძე

1024
მკითხველის კომენტარები / 0 /
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;