ფეხბურთისთვის გადარჩენილი ნაგავსაყრელი ანუ საიდან დაიწყო ვარკეთილში საფეხბურთო კომპლექსის მშენებლობა

სულ რამდენიმე დღის ამბავია, რომელიც ალბათ ყველამ იცით: საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციის პრეზიდენტმა ლევან კობიაშვილმა ვარკეთილში მშენებარე საფეხბურთო ინფრასტრუქტურა დაათვალიერა.

საფეხბურთო კომპლექსი საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციის ინიციატივით შენდება, საბოლოოდ კი დასახლებას ექნება თითო სტანდარტული და მცირე ზომის მოედანი, გასახდელებსა და 300 მაყურებელზე გათვლილი ტრიბუნა, პლუს ამას, დამონტაჟდება განათების სისტემაც...

რაიონისთვის საფეხბურთო ცენტრის გაჩენის პერსპექტივასა და მნიშვნელობაზე საუბარი ზედმეტია: თბილისმა ფულზე დახარბებული ადამიანების წყალობით იმდენი სტადიონი დაკარგა, ფეხბურთზე შესვლის მსურველი ბავშვები პრობლემებს აწყდებიან. მხოლოდ ორიოდე ნორმალური მოედანი შემოგვრჩა, მაგრამ ამ სიკეთით ყველა უბანი ვერ სარგებლობს. ლოგიკურიც იყო შედეგი, რომ ბავშვთა ფეხბურთზე მოსიარულეთა რაოდენობა ბოლო 30 წელიწადში საგრძნობლად შემცირდა.

ინფრასტრუქტურა ბოლო წლებში ჩვენი ფეხბურთის ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან გამოწვევად რჩება. ამდენად, ბავშვთა ფეხბურთის განვითარების კუთხით ვარკეთილის პროექტის მნიშვნელობასა და მის როლზე ლაპარაკიც ზედმეტია - ეს ისედაც გასაგებია და ყოველივე ეს ამიტომ გვიხარია, რადგან ყოველი ახალი სტადიონი ქართული ფეხბურთის უკეთესი მომავლის წინაპირობაა. ბავშვების გაზრდა პირდაპირაა დაკავშირებული სწორედ ინფრასტრუქტურასთან: რაც უფრო მეტი მოედანი იქნება, მეტი ნიჭიერი და საინტერესო ბავშვი გამოჩნდება.

ჩვენ კი გვიხარია, რომ ამ სტადიონის მშენებლობაში “ლელოს” თავისი მოკრძალებული წვლილი აქვს შეტანილი, რაც ამ საქმის სათავეებთან მდგომმა გიორგი გოგიჩაიშვილმა სოციალურ ქსელში გამოქვეყნებულ პოსტში აღნიშნა. საქმე ისაა, რომ 2015 წლის 12 დეკემბერს “ლელოში” გამოქვეყნდა წერილი - “როცა გული გულობს: ნახეთ სტადიონი... ვარკეთილის გაუქმებულ ნაგავსაყრელზე!”, სადაც ლაპარაკი სწორედ იმ ტერიტორიაზე იყო, სადაც ახლა ვარკეთილის სტადიონი შენდება.

ეს იყო გამოხმაურება გასხვისებული თუ გასაყიდად გამზადებული სტადიონების კატასტროფულ რაოდენობაზე, თემა კი მაშინაც უეფას მედიაოფიცერმა მამუკა კვარაცხელიამ წამოწია და შემორჩენილი სტადიონების აღრიცხვა და მათი ხელშეუხებლობის გარანტია მოითხოვა.

მისი ინფორმაციით, ბოლო წლებში თბილისის ლამის ყველა უბანში განადგურდა ან გასხვისდა 20-ზე მეტი სტადიონი და საფეხბურთო სკოლის ტერიტორია. ამას გარდა, უკვე გაყიდული ან დასანგრევად იყო გამზადებული საფეხბურთო ცენტრები დიდუბეში, მუხიანში, საბურთალოზე, ნაძალადევში, ლოტკინზე, დიღმის მასივში, საავიაციო ქარხნისა და, ეგრეთ წოდებულ, “ზეემკას” დასახლებებში.

ამ ყველაფერის ფონზე, მაშინ ისეთ ამბავზე ვწერდით, რაც მაგალითად გამოდგებოდა - დიდი სურვილისა და მონდომების შემთხვევაში, საფეხბურთო ცენტრის შექმნა... ნაგავსაყრელზეც კი შეიძლება... საფეხბურთო სკოლა “გრანდი” თბილისის ფეხბურთის ფედერაციის სუბიექტია. მისი გუნდი გამოდიოდა ასაკობრივ ტურნირებსა და საქართველოს ფუტსალის ჩემპიონატში. “გრანდს” ახალგაზრდა კაცი, 23 წლის გიორგი გოგიჩაშვილი ხელმძღვანელობდა.

გოგიჩაიშვილი ვარკეთილის პრობლემაზე ლაპარაკობდა: “ეს თბილისის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი უბანია და, შესაბამისად, აქ ფეხბურთელების აღმოჩენის დიდი შანსიც არის. მაგრამ ამხელა რაიონში ერთი ნორმალური სტადიონი არ იყო. იმის მაგივრად, რომ ახალი სპორტული ობიექტები ავაშენოთ და მომავალი თაობების ჯანმრთელობაზე ვიზრუნოთ, პირიქით - რაც არის, იმასაც ვანგრევთ.

ვარკეთილის მე-4 მიკრორაიონში, ეგრეთ წოდებულ, “ჩინელების დასახლებაში” ადრე სტადიონი იყო. მაგრამ მერე გადაუარეს, გააპარტახეს და ნაგავსაყრელადაც იყენებდნენ. კიდევ კარგი, თბილისის ცენტრალური სანაგვე ქალაქგარეთ გაიტანეს და ტერიტორია გათავისუფლდა. ვფიქრობდი, იმხელა ფართია თავის ტრიბუნებიანად, რამდენიმე სტანდარტული სტადიონი ჩაიდგმება-მეთქი.

თბილისის მერიაში ვიკითხე და აღმოჩნდა, რომ ტერიტორია მის ბალანსზე იყო. სტადიონის მოწყობაზე თანხმობა მივიღეთ და საქმეს შევუდექით. დიდი ფული არ გვქონდა, სამაგიეროდ, გვქონდა სტადიონის მოწყობის დიდი სურვილი. მოვინდომეთ. მოვიყვანეთ ტრაქტორები, მიწა დავყარეთ, მოვასწორეთ... კიდევ ათასი რამ გავაკეთეთ და სტადიონად გადავაკეთეთ. ეს ყველაფერი ჩემი სახსრებით გავაკეთე, თავადვე ვმუშაობდი “ლაფატკითა” და თოხით, თანაც - ყოველდღე. მერე მანქანების დასაყენებლად იყენებდნენ და ქვებით შემოვღობე, დროშები დავკიდე და აქაურობა ფეხბურთისთვის გავაცოცხლეთ. აქ იმხელა ტერიტორიაა, კარგი საფეხბურთო კომპლექსის აშენებაც შესაძლებელია. სამი სტანდარტული სტადიონისა და ტრიბუნების ჩასადგმელად, გასახდელებისა და სხვა საჭირო სათავსოების მოსაწყობად ადგილი საკმარისია. რეალურია, რომ მცირე დანახარჯის შედეგად, აქ მეორე ლიგის თამაშები მაინც ჩატარდეს და თბილისს ერთი ძლიერი საფეხბურთო ცენტრი შეემატოს. სხვათა შორის, ნიადაგიც ნოყიერია და ბალახი თავისით ამოდის”.

ამ ენთუზიასტი კაცის ინიციატივით მოწყობილ სტადიონზე მის მიერ დაფუძნებული საფეხბურთო სკოლის ბავშვები ვარჯიშობდნენ. გოგიჩაშვილმა სტადიონის ტერიტორიაზე სტანდარტული მოედნის მოწყობის სურვილი მაშინ გამოხატა. გუშინ კი “ლელოსთან” ილაპარაკა, თუ რა შეიცვალა 4 წლის წინანდელი წერილის გამოქვეყნების შემდეგ:

“ჩემზე ბედნიერი კაცი არ არის, ვარკეთილში ასეთი საშვილიშვილო საქმე რომ წამოიწყეს. “ლელოში” დაბეჭდილ წერილს ძალიან დიდი გამოხმაურება მოჰყვა. ყველამ გაიგო, რომ იქ ხალხი შრომობდა და საბოლოოდ, ფეხბურთის ფედერაცია და თბილისის მერია დაინტერესდნენ და საფეხბურთო კომპლექსის მშენებლობა დაიწყო. ზოგადად, ძალიან დიდი ხანია, ვარკეთილში ინფრასტრუქტურული პრობლემებია. მიუხედავად ამისა, ძალიან ბევრი ბავშვია

დაინტერესებული სპორტით, განსაკუთრებით - ფეხბურთით. აქედან გამომდინარე, ეს ძალიან დიდი და მნიშვნელოვანი პროექტია, რომელიც საქართველოში ბავშვთა ფეხბურთის განვითარებასა და ჯანსაღი ცხოვრების წესის პოპულარიზაციას შეუწყობს ხელს. ვარკეთილში ბევრი ნიჭიერი ბავშვია და ახლა უფრო მეტი შანსი იქნება, რომ ისინი გავზარდოთ. რაც მთავარია, ეს იქნება სოციალური პროექტი და ამ კომპლექსში ვარჯიშის საშუალება ვარკეთილში მცხოვრებ ყველა ბავშვს ექნება. ეს სტადიონი ჩემთვის კი არა, უბნისთვის და ქართული ფეხბურთისთვის მინდოდა, ამიტომ, მადლობა საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციასა და თბილისის მერიას. მათი გადაწყვეტილება ვარკეთილში ფეხბურთის ბუმის წინაპირობა გახდება”.

ბოლოს 4 წლის წინანდელ სიტყვებს გავიმეორებთ - ერთი წუთით წარმოიდგინეთ, ყველა უბანში ასეთი ბუმი რომ იყოს...

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
676
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;