ფრაგმენტები ბრაიანტის წიგნიდან. კობი ჯორდანზე, აივერსონსა და ლებრონზე საუბრობს

ვებგვერდზე The Players Tribune  გამოვიდა "ლეიკერსის" ლეგენდა კობი ბრაიანტის ახალი წიგნის Mamba  Mentality: How I Play-ის ("მამბას მენტალიტეტი: როგორ ვთამაშობ") ნაწყვეტი. ის შედგენილია კობის კომენტარებისგან ცნობილი ფოტოგრაფის ენდრიუ დი ბერნშტეინის ნამუშევრებზე.

The Underpendent -ისთვის მიცემულ ინტერვიუში ბრაიანტი ხსნიდა, რომ წერისას აღმაფრენას იღებდა მაიკლ ჯორდანის შესახებ შექმნილი წიგნებიდან, რომელსაც ბავშვობაში თავად კითხულობდა.

"ყველაზე მეტად მომწონდა კითხვა პროცესზე, ფუნდამენტურ თვისებებზე, და არა იმაზე, თუ რას გრძნობდა ის მნიშვნელოვანი მატჩებისა თუ სროლების შემდეგ". შესაძლოა, სწორედ ამიტომ Th Players  Tribune-ზე წარმოდგენილია სტატიკური ფოტოები, რომლებიც ცოცხლდებიან მხოლოდ კობის კომენტარებით.

საერთო ჯამში, წიგნი - მორიგი ეტაპია კობის ახალი ხასიათის შექმნაში. ბოლო დროს, ის დიდ ყურადღებას აქცევს ეპოსს, იმას, თუ როგორ შეიძლება გახდე კარგი მთხრობელი. "ისტორია ყველაფერს ამოძრავებს. თუ გსურთ სამყარო უკეთესობისკენ შეცვალოთ, ისტორიით დაიწყეთ", - ამბობდა ის ამასწინანდელ ინტერვიუში.

ESPN-ზე, ანალიტიკური პროგრამა Detail-ის გარდა, გადიოდა მულტიპლიკაციური რგოლების სერია Musecage  NBA-ის კალათბურთელების შესახებ. ასევე ბრაიანტმა დაასრულა მუშაობა პოდკასტზე ბავშვებისთვის თჰე Pუნიეს, ხოლო მისი სტუდია Gრანიტყ მუშაობს რამდენიმე ფანტასტიკური წიგნის გამოშვებაზე.
მანამდე კი Mamba  Mentality.

ბურთი
მახსოვს, ბავშვობაში როგორ შევეხე პირველად ნამდვილ საკალათბურთო ბურთს.
მომწონდა მისი ხელებში დაჭერა. ისეთი მონუსხული ვიყავი, რომ არც კი მინდოდა მისი გამოყენება. მე რომ ბურთის ტარება მომესურვებინა, გავცვეთდი მას და

დაიკარგებოდა წარწერები. მინდოდა, რაც შეიძლება დიდხანს შემენარჩუნებინა მისი საწყისი სახე.

ბურთის იატაკზე კაკუნის ხმაც ძალიან მომწონდა. მისი ყოველი დაცემა მყარ ზედაპირზე, ხმის სიმკვეთრე. სიცოცხლისა და სინათლის ხმა.

ეს იყო ერთ-ერთი ელემენტი, რომელიც მომწონდა ბურთში და თავად თამაშში. ისინი ჩემი გზის საფუძველში იყო ჩადებული. ის იყო მიზეზი, რატომ მივდიოდი იქ, სადაც მივდიოდი, ვცდილობდი იქ, სადაც ვცდილობდი, ვსწავლობდი იმას, რასაც ვსწავლობდი.
ყველაფერი იწყებოდა იატაკზე სწორედ იმ ბურთების დარტყმით, რომელიც ბავშვობაში მესმოდა.

ჯორდანი

ახალგაზრდობაში ბალანსი საერთოდ არ მქონდა.
შეხედეთ ამ სურათს. დაიწყეთ პოზიციით. მაიკლი დგას პირდაპირ, მისი სხეული მაღლა მიისწრაფვის. მას არ აქვს არანაირი გადახრა, ამიტომაც, მყარად დგას ფეხებზე. ის აკონტროლებს თავის სხეულს და მთელ გათამაშებას.

ახლა, შეადარეთ ჩემს დაცვას. ხელით მის ზურგს ვეყრდნობი - ყველას ასე გვასწავლიან. მაგრამ, სამწუხაროდ, ეს არის ჩემი პრობლემების საფუძველი. წინ ვარ გადახრილი, რისი გაკეთებაც ნებისმიერ გარემოებაში აკრძალულია. მე მასზე ძალიან დიდი ზეწოლა მაქვს. ამან გრავიტაციასთან ერთად, ბალანსის დაკარგვამდე მიმიყვანა. მაიკლისგან ერთი მოძრაობა, ერთი მკვეთრი შემობრუნება მარცხნივ ან მარჯვნივ - მე უკან დავრჩები, მას კი შეეძლება ან სროლა, ან ჩემი გავლა. ასეთი დაცვა არაფრად არ ვარგა.

საბედნიეროდ, მე ეს ფოტო ჯერ კიდევ 1998 წელს ვნახე. შევისწავლე ის, კორექტირება გავუკეთე ჩემს პოზასა და ბალანსს. ამის შემდეგ, ჩემს წინააღმდეგ ზურგით თამაში რთული გახდა.

აივერსონი


ალენ აივერსონი პატარა იყო და ამასთან, შთამბეჭდავი.

ჩემი სტრატეგია იმაში მდგომარეობდა, რომ ვიყენებდი სიმაღლეში უპირატესობას და მის წინ მდგომი პირდაპირ ვისროდი. არ მჭირდებოდა რაიმე მოქმედება, გვერდზე გასვლა, მისგან გაქცევა ან ფინტი. უბრალოდ, მის წინ პირდაპირ მდგარი ვისროდი, რადგან შემეძლო ამის გაკეთება.

ჩემთვის საკმარისი არ იყო ნახტომში სროლა. როცა ალენი ჩემს წინააღმდეგ თავს იცავდა, ბურთს ვიღებდი ჩემს საყვარელ პოზიციებზე, საიდანაც შემეძლო მაშინვე შეტევა. მაგალითად, საშუალო ტყორცნის დისტანციაზე - იქ მას არ შეეძლო ჩემი შეჩერება.

მაგრამ, შემეძლო თუ არა უფრო ახლოს მივსულიყავი ფართან? თუ უმჯობესი იყო დრიბლინგის შემდეგ მესროლა შვიდი მეტრიდან? შესაძლოა, მაგრამ ეს არ იქნებოდა ყველაზე ჭკვიანური გადაწყვეტილება. მე არ შევდიოდი ფარქვეშ, რადგან "სიქსერზი" მაშინვე ორმაგ მეურვეობას იწყებდა ჩემს წინააღმდეგ. შემეძლო

მისი ჩამოცილება დრიბლინგით, მაგრამ ასე მაინც ჩამკეტავდნენ.
როცა ბურთს ვიღებდი საშუალო დისტანციაზე, გამოვრიცხავდი ასეთ სქემებს. მათ არ შეეძლოთ ჩემს წინააღმდეგ ორმაგი მეურვეობა. და მე არ მჭირდებოდა ბურთის ტარება, რათა გავსულიყავი შესატევ პოზიციაზე.

ლიდერობა
არ შეიძლება იმის თქმა, რომ ჩემი ლიდერობის სტილი დროთა განმავლობაში შეიცვალა.

მე მომწონდა ადამიანებზე ზეწოლა, მათი კომფორტის მდგომარეობიდან გამოყვანა. სწორედ ეს მიბიძგებს თვითანალიზისა და განვითარებისკენ. შეიძლება ითქვას, რომ გამოწვევას ვესროდი ადამიანებს, რათა ისინი უკეთესები გამხდარიყვნენ.

არასოდეს მიღალატია ამგვარი მიდგომისთვის. მაგრამ, დროთა განმავლობაში, მე ამ თვისებას ცალკეულ მოთამაშეს ვარგებდი. ისევ მქონდა ზეწოლა გარშემო მყოფებზე და ვაიძულებდი მათ - დისკომფორტი ეგრძნოთ, მაგრამ ვაკეთებდი ამას მათთვის მისაღები მანერით.

იმის გასაგებად - რა მეთოდები მუშაობს ამა თუ იმ ადამიანზე, დავიწყე შინ სამუშაოს ჩატარება და იმაზე დაკვირვება, თუ როგორ იქცევიან ისინი. უფრო ბევრს ვიგებდი მათ შესახებ, მათი მიზნების შესახებ. ვცდილობდი გამეგო, რას აძლევს მათ უსაფრთხოების გრძნობა, რაში ეპარებათ ეჭვი. როცა ამას ვიგებდი და საჭირო დროს ვაჭერდი საჭირო მტკივნეულ წერტილს, ვეხმარებოდი მათ - გამოეწურათ საკუთარი თავისგან საუკეთესო.

ლებრონი
ყოველთვის მინდოდა მეტოქეების განადგურება. ლებრონთან არაერთხელ განმიხილავს ეს თემა - რას ეფუძნება ეს მკვლელის ინსტინქტი. ის აკვირდებოდა ჩემს ვარჯიშებს, მე კი ყოველთვის ვესროდი გამოწვევას მას და სხვა ბიჭებს.

მახსოვს, ერთი მატჩის პირველ ნახევარში ძალიან ცუდად ვთამაშობდით. დიდ შესვენებაზე მივედი გასახდელში და ბიჭებს არც ისე კორექტულად ვკითხე - რა ჯანდაბას ვაკეთებდით. ლებრონს ჰქონდა რეაგირება ამაზე და მეორე ტაიმზე დომინირების სურვილით გავიდა.
და მას შემდეგ, ყოველთვის თამაშისადმი ამგვარ მიდგომას ანიჭებს უპირატესობას.

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
936
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;