ქალთა ძიუდოს ორმაგი ცხოვრება: წინსვლაც არის და პრობლემებიც...

საქართველოში ქალთა ძიუდო ძნელად, მაგრამ მაინც ვითარდება. ასაკობრივ ნაკრებებში ჩვენმა გოგონებმა უკვე მოიპოვეს ხელშესახები წარმატებები, რასაც ჯერჯერობით უფროსებზე ვერ ვიტყვით.

თუმცა ესეც ლოგიკურია, რადგან უფროსებში ფიზიკურად არ გვყავს სპორტსმენები, თითო-ოროლას გარდა. ახალი თაობიდან აქ მხოლოდ მარიამ ჯანაშვილის (52) იმედად ვართ, ვისაც უკვე ნოემბრიდან უკრაინიდან გადმოსული ტატიანა ლევიცკა-შუკვანიც (52) შეუერთდება, გაისიდან კი - მზია ბებოშვილი (57) და სულ ესაა ჩვენი "ავლადიდება", რადგან წინა თაობის გოგონებმა ან თავი დაანებეს სპორტს, ან - სამბოში გადავიდნენ. დაგვეთანხმებით, ეს კონტინგენტი ძალზე მცირეა და მათ აკლიათ სპარინგები.

ტრავმებთან ერთად სწორედ ამას მიიჩნევს ქალთა ნაკრების მთავარი მწვრთნელი გია თენაძე იმის მიზეზად, რომ ჯანაშვილი ისეთი ტემპით ვეღარ ვითარდება, ვეღარ განიცდის პროგრესს, რადგან არა ჰყავს საჭირო სპარინგპარტნიორები.

თუმცა ქართული ქალთა ძიუდოს მომავალი მაინც ნათელ ფერებში გვესახება, რადგან ძალიან ნიჭიერი თაობა მოდის. ამის დასამტკიცებლად თუნდაც ევროპის წლევანდელ ჩემპიონატზე მათ მიერ მოპოვებული სამი მედალიც გამოდგება - ერთი ვერცხლი და ორი ბრინჯაო.

თან გასათვალისწინებელია, რომ ევროპაზე სულ ხუთი მონაწილე გვყავდა. ევროპის ვიცე-ჩემპიონი ეთერ ლიპარტელიანი (57) გახდა, ბრინჯაოს მედლები კი მარიამ ჭანტურიამ (70) და სოფიო სომხიშვილმა (+78) მოიპოვეს. ამ ტურნირის შემდეგ თენაძე უკვე იმედიანად ალაპარაკდა, რომ ჩვენი გოგონები შეძლებენ ტოკიოს 2020 წლის ლიცენზიების მოპოვებას. მით უფრო, იქამდე კიდევ ორი წელიწადია, ამასობაში კი ესენიც იზრდებიან და უფრო ოსტატდებიან.

თანაც, მართალია, ძნელად და არცთუ სწრაფად, მაგრამ რაოდენობაც იზრდება (ჯერ მაინც გვეძნელება, ამას მასობრიობა დავარქვათ) და თანდათან იზრდება ძიუდოისტი გოგონების რიცხვი. ბუნებრივია, ეს პროცესი უფრო ხელშესახები უმცროსებშია და ჭაბუკთა საქართველოს ჩემპიონატში 70-მდე მონაწილე გამოვიდა.

გასაგებია, რომ მათი დიდი ნაწილი ჯერ აბსოლუტურად მოუმზადებელია საერთაშორისო არენაზე საჭიდაოდ, მაგრამ შიდა კონკურენციაში გარკვეულ ამინდს კი შექმნიან და რაც მთავარია, სპარინგპარტნიორებად გამოადგებიან ლიდერებს. ამასთან, მათი მაგალითი სხვებისთვისაც სტიმული იქნება ძიუდოში სავარჯიშოდ და არც საზოგადოება შეხედავს ამ სპორტს, როგორც ქალისთვის შეუფერებელს.

ერთი სიტყვით, სრული უფლება გვაქვს, ვენდოთ ცნობილ ფრანგ ძიუდოისტ ქალბატონს, მსოფლიოსა და ოლიმპიურ ჩემპიონ ლუსი დეკოსის, რამდენიმე წლის წინ, იმჟამად საფრანგეთის ჭაბუკთა ნაკრების მთავარი მწვრთნელის რანგში, ამ ასაკში ევროპის ჩემპიონატზე ჩვენი გოგონების კარგი ჭიდაობის შემხედვარემ ლამის თავში რომ წაიშინა ხელები, ქართველებს ბიჭები რომ ძლიერი ჰყავდათ, ვიცოდით, მაგრამ მათმა გოგონებმაც ასე თუ დაიწყეს მედლების მოპოვება, ჩვენ რაღა გვეშველებაო. ქართული ქალთა ძიუდო მართლაც მოდის და ამას უკვე აღიარებს ევროპა.

ჩვენი გოგონებით კმაყოფილება შარშან მსოფლიოს ჩემპიონატზე ყოფნისას პირადად დამიდასტურა უნგრელმა ოლიმპიურმა ჩემპიონმა ანტალ კოვაჩმა, ვისაც ქართველთა გამოსვლა დიორში გამართულ ევროპის ახალგაზრდულ ფესტივალზე ენახა.

სწორედ თბილისში, 2015 წელს გამართული ანალოგიური ფესტივალის შემდეგ, საქართველოს ძიუდოს ფედერაციამაც განუხრელად გაზარდა ყურადღება და დაფინანსება ქალთა ძიუდოსადმი. ამის მიუხედავად, პრობლემა მაინც ბევრია. ერთი შეხედვით, ისეთიც, რაც თითქოს ვერც კი წარმოგვიდგენია და რასაც ფედერაცია ვერ მოერევა. ცენტრალურმა ხელისუფლებამ ან მათმა ადგილობრივმა რგოლებმა უნდა იზრუნონ ამაზე. თუმცა, აჯობებს, ამაზე თავად თენაძეს მოვუსმინოთ:

- ქალთა ძიუდოს მასობრიობაზე რომ ვიფიქროთ, ადგილებზეა მეტი ყურადღება საჭირო. თბილისში კახა მოცრაძე რაკი ნაკრების მწვრთნელია, შეგირდების აყვანის უფლება არა აქვს. გვრჩება ბათუმი და საგარეჯო, თუმცა იმათგანაც ბათუმი უფრო სამბოსკენ იხრება გარკვეული მიზეზებით.

დარბაზები თითქმის ყველა რაიონში კი არა, დიდ სოფლებშია უკვე, მაგრამ საჭიროა, ყველგან თუ არა, ცენტრალურ, საკვანძო რაიონებში ადგილობრივმა ხელისუფლებამ გოგონებისთვის ცალკე გააკეთოს გასახდელები და საშხაპეები, ელემენტარული პირობები რომ შეუქმნან მათ. ეს რაოდენობასაც გაზრდის, თორემ კიმონოებით ხომ არ ივლიან სახლიდან, სადღაც ხომ უნდა გამოიცვალონ სამოსი? მშობელი რომ მოიყვანს დარბაზში, ბიჭებთან ხომ არ გამოიცვლიან, არანაირ ლოგიკაში არ ჯდება ეს.

აი ასეთი ელემენტარული პირობებია მოსაგვარებელი და შეიძლება, ქალთა ძიუდოს უფრო დიდ პერსპექტივაზეც ვიფიქროთ.

ბუნებრივია, თენაძეს ლიცენზიების მოპოვების შანსებზეც ვკითხეთ, რაზეც საინტერესო პასუხი მივიღეთ:

- ვფიქრობ, ხელშეწყობა ისევე თუ გაგრძელდება, როგორიც წლეულს გვქონდა, სავსებით შესაძლებელია. წლეულს რაც გვჭირდებოდა, ყველაფერი გავიარეთ. უფრო მეტს ფედერაცია, უბრალოდ, ვერ გაგვიკეთებდა, უფრო მეტი წყალში გადაყრა იქნებოდა, რადგან არ გვჭირდებოდა.

ერთადერთი, რაც მინდა ვთქვა, ერთობლივ კემპებს ეხება. იქ ოთხი-ხუთი დღით რომ მივდივართ, გვინდა, მაქსიმალურად მეტი წამოვიღოთ და გოგონებს დღეში 20 შეხვედრას ვაჭიდავებთ. არადა, მანქანა ხომ არაა, "ოპტომ" აიღო რაღაც. ამას თავისი მომზადება სჭირდება, თანაც, ტრავმების ალბათობაც მეტია.

ამიტომ უკეთესი იქნება, სადმე 2-3 კვირით ერთობლივ შეკრებაზე წავიდეთ, რომ თავისი დასვენებებით, ნორმალურ და არა ფორსირებულ ტემპში ვივარჯიშოთ. არა მაქვს ლაპარაკი იაპონიაზე, მაგრამ ჰოლანდია, საფრანგეთი, ისრაელი და ამ ტიპის ქვეყნები კი შეიძლება, სადაც განვითარებულია ქალთა ძიუდო.

თითქოს სახლში ვვარჯიშობთ, რომელიმე კარგ კლუბში ისე შეიძლება ვარჯიში, რომ ცოტა ხანგრძლივი შეკრებები გავიაროთ. ეს ამათთვის დიდი წინსვლა იქნება და ეჭვიც არ მეპარება, რომ ერთ ან ორ ლიცენზიას აუცილებლად მოვიპოვებთ.

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
503
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები