ნიკოლოზ ცქიტიშვილი: პოლიციელმა დენვერის კამერაში რომ შემიშვა, წამოიშალნენ მექსიკელები, ინდიელები... 'ლინკოლნი' გაძარცვული დამხვდა

...12 თებერვალია, 2003 წელი. მეორე დღეს „ლეიკერსს“ ვეთამაშებით, კობი ბრაიანტისა და შაკილ ონილის გუნდს. მხოლოდ კობის გახსენება იყო ჩემთვის დამატებითი მოტივაცია. განსაკუთრებული მონდომებით ვემზადებოდი.

თამაშის წინა დილას სწრაფად ჩავალაგე ბარგი და იმაზე ადრე გავედი, ვიდრე სხვა შემთხვევებში. მინდოდა აეროპორტში სხვებზე ადრე მივსულიყავი. რატომ? არ ვიცი, ალბათ, „ლეიკერსთან“ სათამაშოდ მიმეჩქარებოდა.

2002 წლის NBA-ს დრაფტი, ცქიტიშვილი მე-5 ნომრად... რა მოხდა და რატომ?

სიჩქარესთან დაკავშირებით რა ანდაზა გახსენდებათ? მე მხოლოდ ერთი - მოჩქარეს მოუგვიანდესო. ჰოდა, მეც ასე დამემართა.

გავედი ავტობანზე და არხეინად მივემართები აეროპორტისკენ. სარკეში გავიხედე და პოლიციის მოციმციმე მანქანა დავინახე. გამომიცხადა - „ლინკოლნ ნავიგატორი“ გააჩერეო. გზის კიდეზე გადავედი. ერთი საშუალო სიმაღლის პოლიციელი მომადგა და მეუბნება:

- მანქანიდან უნდა გადმოხვიდე.

- სად უნდა გადმოვიდე?! თამაში მაქვს, მეჩქარება-მეთქი.

- გადმოდი.

- „ლეიკერსთან“ სათამაშოდ მივდივარ.

- რა „ლეიკერსთან“, დენვერში ხარ.

- „დენვერ ნაგეტსში“ ვთამაშობ, აეროპორტში მაგვიანდება.

- არ მაინტერესებს.

გადმოვედი. შემოტრიალდიო - მითხრა. ეს უკვე არ მომეწონა. ხელი ხელბორკილებისკენ წაიღო. რომ მომიახლოვდა, ხელი ავუქნიე. ამან მთლად გადარია. სიტუაცია მაქსიმალურად რომ დაიძაბა, რამდენჯერმე ვუთხარი: დაწყნარდით, კალათბურთელი ვარ, არაფერს ვაშავებ-მეთქი. ხელბორკილების დადება რამდენჯერმე სცადა. ყველა მცდელობა უშედეგოდ დასრულდა.

შევატყვე, ანერვიულდა, შეეშინდა - გამოიძახა მეორე. მოვიდა მასზე გაცილებით დაბალი პოლიციელი. ორივე დამეჯაჯგურა, მაგრამ ხელს არ ვაკიდებინებ, არ მინდა ხელბორკილები დამადონ.

რომ მივხვდი, არ მომეშვებოდნენ, ვკითხე, რა გინდათ, სად მიგყავართ-მეთქი. პოლიციის უახლოეს განყოფილებაში მიკრეს თავი. ჯერ ცალკე დამსვეს. მანქანას, რომელიც ქუჩაში მივატოვე, აღარ ვჩიოდი, დაკავშირება მინდოდა შინ - დედაჩემთან, ან კლუბში, თუნდაც რომელიმე თანაგუნდელთან...

ჩემი „ნაცნობი“ პოლიციელები ოთახიდან ოთახში დარბოდნენ და რაღაცას არკვევდნენ. მე კი, ლათინურამერიკელი ქალი პოლიციელი მომამაგრეს, მობილური გამომართვა, ქამარი მომახსნევინა, კარგად გამჩხრიკა, რომ კამერაში მძიმე, ან ლითონის ნივთი არ შემეტანა და შემიშვა...

დამხვდნენ მექსიკელები, ინდიელები... რა ჯიშის ხალხი არ იყო. თავებს იქექავდნენ, ცხვირს იფხანდნენ...
მაშინ კი ვთქვი:

- ცქიტო, ცუდადაა შენი საქმე!

ყველა ერთიანად წამოდგა, ზოგმა ჩემკენ გადმოდგა ნაბიჯი, ზოგი ადგილიდან მაკვირდებოდა, 215 სანტიმეტრი სიმაღლის, შარვალ-კოსტიუმში გამოწყობილი ადამიანი, ალბათ, ბევრს არ ენახა ცოცხლად. წამიერი სიჩუმის შემდეგ ერთმა ჩემკენ თითი გამოიშვირა:

- ნიკოლოზ ცქიტიშვილი!

- Yes, - შვებით ამოვისუნთქე, ვიღაცამ მიცნო-მეთქი.

ზოგი გადამეხვია, ზოგმა ხელი ჩამომართვა, საკუთარ სახელებსაც მეუბნებოდნენ. მოკლედ მთელი კამერა გავიცანი. მეკითხებოდნან - ვპასუხობდი, მეც ვეკითხებოდი... ვლაპარაკობდით კალათბურთზე, „დენვერზე“...

ჰამბურგერები, ჰოთდოგები შემოგვიტანეს - წამიერად შესანსლეს. მე პირი ვერ დავადე. არც ახლა ვჭამ ასეთ რამეებს და არც - მაშინ. სპორტსმენის რაციონიდან არაჯანსაღი საკვები ამოღებულია. ჩემი ჰამბურგერ-ჰოთდოგები რომ დავუთმე, უნდა გენახათ, როგორ გაუსწორდათ: ძმა ხარ, კაცი ხარ, ამიერიდან შენი ფანები ვართო!

ნიკოლოზ ცქიტიშვილის ეფექტური ორმაგი: 27 ქულა, 11 მოხსნა

ამასობაში, ალბათ, გაარკვიეს რომ კრიმინალი არ ვიყავი და დარეკვის უფლება მომცეს. დედაჩემს დავუკავშირდი და ვეცადე მშვიდად ამეხსნა სიტუაცია. მან „დენვერის“ ოფისში გადარეკა. კლუბის ხელმძღვანელობამ ყველაფერი მაქსიმალურად სწრაფად გააკეთა, თუმცა კამერაში 8 საათი მაინც მომიწია ყოფნამ. ამასობაში, „დენვერ ნაგეტსი“ საკუთარი თვითმფრინავით ლოს ანჯელესში გაფრინდა.

აეროპორტში დაგვიანება 3 ათას დოლარიანი ჯარიმა იყო, თამაშის გამოტოვება - 5 ათასი დოლარი. არადა, იცით რამდენისთვის დამაკავა პოლიციამ? - 300 დოლარი მქონდა გადასახდელი კომუნალური ხარჯი. საქართველოში რომ ვიყავი მიჩვეული, არც ამერიკაში ავჩქარდი - ვიფიქრე, ლოს ანჯელესიდან რომ დავბრუნდები, მერე გადავიხდი-მეთქი. ამერიკაში კი კანონი კანონია, ერთ დღეს დააგვიანებ, ჯარიმაა, მეორე დღეს უკვე პოლიცია გაგაჩერებს აეროპორტისკენ მიმავალს. მისთვის სულერთია „ლეიკერსთან“ მატჩზე გაგვიანდება თუ „ნიუ იორკთან“.

მოკლედ, „ნაგეტსის“ ხელმძღვანელებმა განყოფილებიდან გამომიყვანეს, სასწრაფოდ ბილეთი ამიღეს და სამგზავრო თვითმფრინავით გადამაფრინეს კალიფორნიაში. აეროპორტში დაგვიანებისთვის 3 ათასი დოლარი უკვე „მივიღე“, გზაში სულ საათზე ვიყურები, არ მინდოდა თამაშზეც დამეგვიანა და კიდევ 5 ათასი დამმატებოდა.
ჩავასწარი.

დასვენება ვერ მოვასწარი, მაგრამ მატჩის წინ დროულად შევუერთდი გუნდს და გაბრაზებულმა კარიერის რეკორდი დავდე - 17 ქულა. იმ მატჩში კობი ბრაიანტს ვიყვანდი, მეორე-მესამე ნომრის პოზიციაზე ვთამაშობდი. ცენტრად გამიჭირდა, მძიმე ფორვარდად გამიჭირდა, სად წავეყვანეთ ეს ბავშვი? - ადგნენ და მსროლელად დამაყენეს. კარგია, რომ „ლეიკერსთან“ მეხუთე ნომრად ჩემი დაყენება არც უფიქრიათ - შაკილ ონილზე ორჯერ მსუბუქი ვიყავი...

„ლეიკერსთან“ მატჩისწინა „კრიმინალური“ ისტორია ამით არ დამთავრებულა: მეორე დღეს შევიტყვე, რომ ჩემი „ლინკოლნ ნავიგატორი“ პოლიციამ უყურადღებოდ მიატოვა და გაუძარცვავთ. ოთხივე საბურავი მოუპარავთ. არადა, პოლიციელები ვალდებულები იყვნენ, მანქანა სადგომზე გადაეყვანათ.

კარგია, რომ იმ შემთხვევაში ქართულად არ მოვიქეცი და მანქანა დავაზღვიე. ხარჯი სადაზღვევო კომპანიამ აანაზღაურა და დენვერში ჩასულს განახლებული „ნავიგატორი“ ჩამაბარეს.

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
28166
მკითხველის კომენტარები / 3 /
Rezy
0
მაგ თამაშში კობიმ 51ქ გააკეთა და მგონი მეოთხე მეოთხედში აღარც უთამაშია
აუ, ჩემი კაი
0
ყოჩაღ ცქიტო,წარმატებები!!!
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;