ჭიდაობა. ქართული გუნდები კიევურ პროფილში

კიევში დასრულებული მოჭიდავეთა საერთაშორისო ტურნირისა და იქ ჩვენების წარმატებული გამოსვლის შესახებ უკვე გაცნობეთ: ორივე ნაკრებმა ჯამში 11 მედალი მოიპოვა: 5 ბერძენ-რომაელებმა (2-2 ოქრო-ვერცხლი და 1 ბრინჯაო), 6 კი - "თავისუფლებმა" (3-3 ვერცხლ-ბრინჯაო). ბერძენ-რომაელთაგან ჩემპიონები ოლიმპიური და ევროპის მედალოსანი შმაგი ბოლქვაძე (72) და ახალგაზრდა ლევან ქავჟარაძე (67) გახდნენ. მეორეზე ნუგზარ წურწუმია (55) და ევროპის ორგზის ჩემპიონი ზურაბ დათუნაშვილი (82) გავიდნენ, ხოლო ბრინჯაო იაკობ ქაჯაიამ (130) მოიპოვა.

თავისუფალი სტილით მოჭიდავეთაგან ფინალში თეიმურაზ ვანიშვილი (57), ევროპის ფინალისტი ბექა ლომთაძე (61) და ოლიმპიური პრიზიორი, მსოფლიოსა და ევროპის ჩემპიონი გენო პეტრიაშვილი (125) დამარცხდნენ, ხოლო მესამეზე ოლიმპიური და მსოფლიოს ჩემპიონი, ევროპის სამგზის ტრიუმფატორი ვლადიმერ ხინჩეგაშვილი (65), ირაკლი მწითური (92) და გიორგი მეშვილდიშვილი (125) გავიდნენ. თუმცა ლომთაძემ ტრავმის გამო ფინალში ჭიდაობა ვერ შეძლო, ოქრო ისე დათმო.

ჭიდაობა. კიევის ტურნირი: ქართველმა მოჭიდავეებმა 11 მედალი მოიპოვეს

ამასთან, ერთიც უნდა ითქვას - რომ არა მიკერძოებული მსაჯობა, გაცილებით უკეთესი მაჩვენებელი გვექნებოდა. ძალზე უცნაურად ჩანს თავისუფალ ჭიდაობაში ჩვენი უპირველესი ლიდერების - ხინჩეგაშვილის, ზურაბ იაკობიშვილისა (70) და პეტრიაშვილის მარცხი. ასევე - დათუნაშვილისა ბერძნულ-რომაულში, თუმცა ამის მიზეზიც, დიდწილად და უმეტეს შემთხვევებში, მსაჯობაში უნდა ვეძებოთ.

ჩვენი გუნდებისთვის ეს ტურნირი ერთ-ერთი ბოლო საკონტროლო სტარტი იყო ევროპის ჩემპიონატისთვის ნაკრებების დასაკომპლექტებლად და ამიტომ საყურადღებოა კიევში ნაჩვენები შედეგები. მწვრთნელებს (განსაკუთრებით - ბერძნულ-რომაულში) არ უყვართ საქართველოს ჩემპიონატის შედეგების რევიზირება - ჩემპიონები მიჰყავთ ევროპის პირველობაზე, თუმცა ამჯერად ბექა როყვასა და ვლადიმერ გეგეშიძის ტანდემს საფიქრალიც ნაკლები აქვს: მათი ხუთივე მედალოსანი ისედაც ქვეყნის ჩემპიონია, ოღონდ აქ ერთი მნიშვნელოვანი მომენტია გასათვალისწინებელი: ორივე ჩემპიონი კიევში ზედა წონაში გამოვიდა. ჩანს, მწვრთნელებმა მათ წონა არ დააკლებინეს, თორემ საევროპოდ ძველ წონებს მიუბრუნდებიან.

არადა, ორივემ საკმაოდ მაღალი დონე გამოავლინა ლამის ყველა ასპექტში. ბოლქვაძემ ფინალში ნამდვილი შემართება და მებრძოლი სული გამოიჩინა მასპინძელ დმიტრო პინკოვთან შეხვედრაში, ვისაც 2:5 ამოუქაჩა და საბოლოოდ 7:5 მოუგო, ქავჟარაძემ კი ფინალში ბევრად იოლად იმარჯვა - წმინდად მოუგო ფრანგ მამადასი სილვას.

ბარემ აქვე გეტყვით, რომ ფინალში წურწუმია აზერბაიჯანელ ელდანიზ აზიზლისთან დამარცხდა, დათუნაშვილი - ბელარუს სტანისლავ შაფარენკოსთან.
ზოგადად, ბერძნულ-რომაულმა ნაკრებმა საკმაოდ კარგი შთაბეჭდილება დატოვა. თუმცა ეს უფრო იმ ფონზე გამოჩნდა, რომ ახალგაზრდები წარმატებით ჩაებნენ გუნდის ცხოვრებაში და თვით ამ მედალოსნებმაც კარგი მომზადება გამოავლინეს, თორემ ჩავარდნაც ბევრ წონაშია.

ბევრი საინტერესო რამ მოხდა თავისუფალი სტილით მოჭიდავეთა ნაკრებშიც. უპირველესად, აღვნიშნავთ, რომ დიდი პაუზის შემდეგ დაბრუნდა ევროპის ორგზის ჩემპიონი, მსოფლიოსა და ოლიმპიური პრიზიორი დავით მარსაგიშვილი, ვინც ამჯერად ახალ წონაში - 92-ში მოგვევლინა, თუმცა ტურნირის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი იმედგაცრუებაც მისი და იაკობიშვილის უმედლოდ დარჩენაა.

არადა, თავიდან ორივემ კარგად დაიწყო და ასეთ დასასრულს ძნელად წარმოვიდგენდით. ასევე მტკივნეულია ხინჩეგაშვილისა და პეტრიაშვილის წაგებებიც, მაგრამ მათ მედლები მაინც მოიპოვეს, ესენი კი სულ მთლად ხელცარიელნი დარჩნენ. თან, როგორც ზევით გითხარით, მათ წაგებებში მსაჯების დამსახურებაც დიდია. მაგალითად, იაკობიშვილს მასპინძელ ანდრეი კვიატკოვსკისთან ჯიუტად არ აძლევდნენ კუთვნილ ქულებს გდებების მიუხედავად. არადა, იაკობიშვილის ჟინი და მიზანსწრაფვა სამაგალითოა გუნდში - მის ჭიდაობას რაღაც სხვა ხელწერა ეტყობა, გულიანად ჭიდაობს.

საკამათო ეპიზოდები იყო მარსაგიშვილის წაგებულ შეხვედრაშიც აზერბაიჯანელთა ოლიმპიურ ჩემპიონ შარიფ შარიფოვთან და უფრო მეტად - პეტრიაშვილის დათმობილ ფინალში მასპინძელ ოლექსანდრ ხოციანოვსკისთან. პეტრიაშვილს მასთან ხშირად მოუგია და ახლაც ძნელად ვიფიქრებდით მარცხს. შარიფოვი უდაოდ, ძლიერია და პირველ წრეში მწითურსაც მოუგო, მაგრამ მარსაგიშვილიც კარგად ჩაება ტურნირში და რამდენიმე შეხვედრა წმინდადაც მოიგო.

შიდა კონკურენციის კუთხით ფრიად საინტერესო იყო მისი შეხვედრა ბრინჯაოსთვის ბრძოლაში მწითურთან, რომელიც ამ უკანასკნელმა დამაჯერებლად მოიგო. თავის მხრივ, საყურადღებოა მწითურის ასეთი პროგრესი - საქართველოს ჩემპიონიცაა და ახლა სულ მთლად განიმტკიცა წონის ლიდერობა.

ხინჩეგაშვილს რაც შეეხება, მან 65 კილოგრამში პირველად იჭიდავა უცხოეთში და ზოგიერთ შეხვედრაში რჩებოდა შთაბეჭდილება, რომ სულ ცოტა ჯერ კიდევ სჭირდება სრულყოფილი ადაპტაციისთვის. მან იოლად მოიგო ქვეყნის ჩემპიონატი, მაგრამ საერთაშორისო ასპარეზი სხვაა. ჩვენი ლიდერი თითქოს ზოგჯერ ცოტა შენელებულად მოძრაობდა, თითქოს რაღაც არ ჰყოფნიდა ლაღად საჭიდაოდ.

სწორედ ეს პატარა "რაღაც" დააკლდა ნახევარფინალში წონის ერთ-ერთ ლიდერთან, პოლონელთა დაღესტანელ მაგომედმურად გაჯიევთან წარმატებისთვის, ვისაც შარშან მსოფლიოს ფინალი იაკობიშვილმა მოუგო. სამაგიეროდ, ბრინჯაოსთვის შეხვედრაში უპრობლემოდ დაამარცხა უკრაინელი გორ ოგანესიანი - 12:9, თუმცა თავიდან 2:8 აგებდა. ის ერთი რომ ჩააგდო ჩოქბჯენში, ფეხებით "ჯვარზე" 4-ჯერ დაატრიალა და 10:8 დაწინაურდა.

ბუნებრივია, ლადო ამ უპირატესობის ხელიდან გამშვები არ იყო და არც გაუშვია. ახალ წონაში მას უდაოდ, წარმატებული დებიუტი ჰქონდა და გვჯერა, აქაც იტყვის თავის ომახიან სიტყვას. მას დიდი გამარჯვებები ჯერ კიდევ წინ ელოდება.

სპორტული გმირობა გვაჩვენა ლომთაძემ, ვინც ნახევარფინალში ნახევარი წუთის შემდეგ, პირველი ილეთის შესრულებისას ფეხი იტკინა ამერიკელ მეტოქესთან და ასე ტრავმირებულმა ჩაატარა მთელი შეხვედრა. თან როგორ ჩაატარა!

უწამლეს თუ არა ფეხზე და განახლდა შეხვედრა, "წისქვილზე" აიტაცა მეტოქე და მაღალი ტრაექტორიით პირდაპირ 5-ქულიანზე დააბერტყა ხალიჩას. ამ ტრავმირებულმა კაცმა მერეც ბლომად ქულები დააგროვა და საბოლოოდ ვადამდე გაიმარჯვა: 13:0. არ ვიცით, რას იზამს ლომთაძე პიურველხარისხოვან შეჯიბრებებზე, მაგრამ კიევში ზუსტად ისეთი თავდაჯერებული გახლდათ, როგორიც ზოგადად უნდა იყოს სპორტსმენი.

ამ ნაკრების მთავარ მწვრთნელ გიორგი იანტბელიძეს წონებში საკადრო საზრუნავი იმდენად არ აქვს, თუმცა 57-ში საქართველოს ვიცე-ჩემპიონმა ვანიშვილმა შედეგით გაუსწრო ჩემპიონ ოთარ გოგავას (ვანიშვილი ფინალში აზერბაიჯანელთა სახელით მოჭიდავე ქართველთან, ევროპის ორგზის ჩემპიონ გიორგი ედიშერაშვილთან დამარცხდა).

უმეტეს წონებში მაინც ფავორიტებმა განიმტკიცეს იმიჯი, თუმცა არის წონები, სადაც ჩავარდნაა. თუმცა აქაც გააჩნია ვითარებას. მაგალითად, 97-შიც უმედლოდ დავრჩით, მაგრამ იქ ელიზბარ ოდიკაძე რომ მაღალი კლასის სპორტსმენია, საკამათოც არაა, თუმცა "განწყობის კაცი" კი ნამდვილად არის. ძალიან სასიამოვნოა, რომ მძიმე წონაში მეშვილდიშვილიც იმყარებს პოზიციებს - მასზე დაყრდნობა უკვე მთავარ ტურნირებზეც შეიძლება, ოღონდ ის აუცილებლად უნდა შევინარჩუნოთ და არ გავუშვათ სხვაგან.

ამ წონიდან აქამდე ხომ ლევან ბერიანიძე იყო სომხეთში გადასული, გიორგი საკანდელიძემ კიევში ყატარის სახელით იჭიდავა! სხვათა შორის, სანუგეშოში მეშვილდიშვილმა მას მოუგო, მაგრამ ცუდია, რეზერვს ასე იოლად რომ ველევით და სხვაგან ვუშვებთ. ამით გარეთ მეტოქეებს ვიმრავლებთ, შინ კი კონკურენციას ჩვენივე ხელით ვსპობთ. არადა, სამწუხაროდ, საკანდელიძე არაა ერთადერთი ნიჭიერი ახალგაზრდა, ვინც უცხოეთში გავუშვით.

968
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;